Dag 11: Zondag 19 Juni 2005

Skaftafell Nationaal Park

Vanochtend werden we voor de verandering gewekt door een enorme plensbui, zodat we de wekker niet nodig hadden gehad. We ontbeten in het hoofdgebouw wat vlakbij ons huisje lag. We moesten onze schoenen uitdoen, voordat we naar boven mochten. Er was weer een ontbijtbuffet met heerlijke crackers, brood en yoghurt. Om 9 uur vertrokken, in de plensregen, naar het Skaftafell Nationaal Park. Eerst gingen we nog even langs de supermarkt om onze voorraden aan te vullen. Via de 1 reden we terug richting Ingólfshöfði en tankten we bij hetzelfde station als gisteren.

Na ruim 2 uurtjes rijden kwamen we bij het Nationale Park aan waar het nog steeds regenden. We bezochten eerst het bezoekerscentrum, waar we direct navraag deden voor een gletsjersafari. We werden naar de camping verwezen, waar we ons konden aanmelden bij de grote oranje pilaar. Aangezien de eerst volgende toer pas om 2 uur was, hadden we tijd zat om de Svartifoss ook nog te bezoeken. De verwijsborden waren niet echt duidelijk, zodat we ook nog eens de verkeerde kant op liepen in de stromende regen. Onderweg kwamen we de ‘Engelse 4’ van gisteren weer tegen. Na ruim een half uurtje de verkeerde kant op gelopen te zijn, hadden we eindelijk het juiste pad naar de waterval gevonden.

Het was een smal en vrij steil pad, wat na ongeveer 40 minuten eindelijk een beetje vlak werd en weer begon te dalen. Onderweg kwamen we heel weinig mensen tegen. Op het hoogste punt hadden we een prachtig uitzicht op de waterval die sterk afstak tegen de groene omgeving. We maakten wat fotootjes en liepen gauw verder naar beneden, want er was inmiddels een toeristenbus gearriveerd. Het paadje werd steeds natter en glibberiger, zodat we goed moesten oppassen waar we liepen. Helemaal beneden hadden we een prachtig uitzicht op de basaltkolommen waar de waterval om bekend staat. Nadat we uitgebreid foto’s hadden gemaakt, was het inmiddels 10 over 1. We keerden snel om en liepen terug naar de auto. Gelukkig ging de terugweg veel sneller, omdat we nu natuurlijk konden afdalen.

Om 10 over half 2 waren we beneden, waar we snel de paraplu en de handdoeken opborgen. Ik trok mijn lekkere warme kniekousen aan en was klaar voor het avontuur. Al knabbelt op een banaantje liepen we naar de camping, waar we direct cramtons (soort spikes) aangemeten kregen. Er waren nog 3 andere deelnemers, een Fransman met zijn zoon en een Amerikaan. Met een bijzondere gletsjerbus reden we naar het begin van de Svinafellsjökull, waar het inmiddels gelukkig droog was geworden. Vanaf de parkeerplaats liepen we direct de gletsjer op. Het was een rare gewaarwording, omdat we totaal niet het idee hadden dat we al op de gletsjer liepen. Overal om ons heen lagen bergen met stenen en aarde, maar onder die stenen en aarde zat juist het ijs. Nu werd ons ook wel duidelijk waarom het zo gevaarlijk was om zonder een gids een gletsjer op te gaan.

Nadat we een aardig eindje geklauterd hadden over de stenen, moesten we onze cramtons aan doen. Dat lukte uiteraard goed, want we hadden op de camping al een demonstratie gehad. Het lopen met die dingen was een ander verhaal. Gelukkig liet James ons zien hoe het wel moest. Naarmate we verder op de gletsjer kwamen, werd het ijs steeds witter en schoner. Het uitzicht was oogverblindend. De lucht begon op te klaren, zodat er hier en daar stukken blauwe lucht te voorschijn kwam. We maakten een hele wandeling over de gletsjer, waarbij James ons leerde hoe we sommige moeilijke stukken moesten nemen. Ook vertelde hij het een en ander over het ijs en de gletsjer.

Na ruim anderhalf uur wandelen, kwamen we bij het beginpunt aan en konden we die vreselijke cramtons eindelijk af doen. Het laatste stukje naar het busje was nu wel erg glibberig zonder de cramtons. In het busje kwamen we weer een beetje bij terwijl we terug reden naar de camping, waar we uiteraard nog moesten afrekenen. Wij wilden met de creditcard betalen, maar dat was toch wel lastig. Er was namelijk een netwerkstoring, zodat de creditkaart op de oude manier moest worden verwerkt. Het kostte James maarliefst 4 velletjes voordat het eindelijk goed ging.

Voordat we terug naar ons huisje gingen, bezochten we nog even het bezoekerscentrum waar we een film over de vloedgolf bekeken. Rond half 7 arriveerden we in Kirkjubæjarklaustur, waar we direct nadat we de spullen op de kamer hadden gezet op weg gingen naar het restaurant voor het diner. Bij 'Systrakaffi' was het al een drukte van jewelste maar gelukkig was er nog een tafeltje vrij. We hadden een heerlijke gemarineerde kip met aardappelpuntjes uitgekozen. Gelukkig smaakten het uitstekend anders zou het toch wel heel erg zijn, want de rekening was weer lekker hoog (ISK 5200). We hadden toch op ons gemak gegeten, maar om kwart voor 8 waren we alweer terug in ons huisje voor een heerlijke warme douche en lekker zacht bedje. Nadat we alles weer hadden ingepakt en klaar gezet, gingen we om 10 uur lekker slapen.