Dag 15: Donderdag 23 Juni 2005

Reykjanes – Blue Lagoon

    Vanochtend hadden we een hele vroege wekker. De batterijen van de telefoon waren namelijk leeg en dat leverde een heerlijk irritant toontje. Om half 8 liep pas de echte wekker af. Het ontbijt was vanochtend erg karig. We konden slechts kiezen uit wit brood, witte bolletjes of yoghurt. Het smaakte overigens prima, alleen waren we de afgelopen dagen wat verwend, geloof ik. Rond kwart over 9 vertrokken we voor een rondje over het schiereiland Reyjanes met Blue Lagoon ter afsluiting. Via de 41 reden we naar Keflavik en van daaruit namen we de 45 richting Garður. Het meest noordelijkste puntje van Reykjanes, Garðskagi, was niet meer dan een vuurtoren en een heleboel zeevogels. We bleven dan ook niet lang hier.

We reden snel verder naar Hafnir via de 41 en 44. Bij de Hafnaberg maakten we onze eerste echte stop. We dachten bij een berg te zijn, maar dat was het helemaal niet waar. Een enorme kale zanderige vlakte lag voor ons. Een gemarkeerd paadje bracht ons naar de rand van de kust. Hier was het een drukte van jewelste. Er vlogen heel wat verschillende vogels rond. Nadat we een hele tijd hadden gekeken, zagen we eindelijk onze vriendjes, de PUFFINS! Met het statief in de hand zochten we naar een geschikt plekje om ze voor de allerlaatste keer vast te leggen. Jeroen vond een paartje niet ver van ons vandaan op een iets lager gelegen richeltje.

Kwart over 2 kwamen we weer bij de auto aan, waar we eerst even onze maag vulden met koekjes, bananen en limonade. Ons volgende doel was het uiterst zuidelijkste puntje van Reykjanes, Reykjanestá. Ook hier stond een enorme vuurtoren en zag het zwart van de meeuwen. Ten noordoosten van de vuurtoren vonden we een interessant hete-bronnengebied met talloze zwavelbronnen, sputterende modderpoelen en een enkele niet meer werkende geiser. Hier werden we bovendien weer belaagd door een hele kolonie Noordse sterns, zodat we snel weer in de auto stapten.

Rond half 5 arriveerden we bij Blue Lagoon. Nadat we de kaartjes hadden gekocht, konden we ons omkleden. Het was buiten behoorlijk koud, maar het water had een heerlijke temperatuur. Jeroen dobberde al in het water, toen ik pas kwam aanlopen. Het was best raar om in het melkachtige water te baden. De bodem was bedekt met een soort zwart zand, wat je eigenlijk niet zou verwachten. Het zou logischer zijn als er een witte substantie op de bodem zou liggen vanwege de kleur van het water. Het heerlijke warme water kwam van de nabij gelegen Svartsengi-warmwater en krachtcentrale, die we vanuit het water konden zien liggen. Halverwege ons bad leek het ons toch wel leuk om wat fotootjes te maken, zodat ik de gelukkige was die uit het water mocht klimmen om het fototoestel te halen. Na het modderbad besloten we eruit te gaan om lekker wat te gaan eten.

In het restaurant van Blue Lagoon hadden we ons laatste diner in IJsland. Ik had een heerlijke zalmmoot uitgekozen en Jeroen ging nogmaals voor de lams-schotel, bij elkaar ISK 4960. Een uurtje later vertrokken we uit Blue Lagoon en reden we naar Seltun, het actiefste hete-bronnengebied van Zuidwest-IJsland. We parkeerden de auto op de parkeerplaats en maakten een wandeling door het gebied. Het was zeer kleurrijk en lag enigszins verscholen. Het was alleen jammer dat het nogal beschadigd was. De sporen van de geëxplodeerde bron waren nog duidelijk zichtbaar. Bovendien hadden grapjassen geprobeerd er op te lopen, wat natuurlijk levensgevaarlijk is. Toen we terug wilden lopen naar de auto viel Jeroen bijna in een pruttelende modderpoel. Doordat hij een foto wilde maken leunde hij iets naar voren, maar de plank waar hij op stond lag los.