Dag 7: Woensdag 15 Juni 2005

Dettifoss – Ásbyrgi

De dag begon, net als alle anderen, met het aflopen van de wekker om half 8. Aangezien het gisteravond best laat was voordat we eindelijk gingen slapen, hadden we aardig wat moeite met opstaan. Pas om half 10 zaten we aan het ontbijt. We hadden de ontbijtzaal helemaal voor ons zelf, want de meeste gasten waren uiteraard allang vertrokken. Een klein uurtje later vertrokken we richting Dettifoss. We reden via de 1 richting Egilsstaðir en kwamen zo weer langs de afslag naar het Kraflagebied. Het was helaas nog steeds ontzettend mistig, zodat we direct doorreden naar de beroemde waterval. Het eerste stuk over de 1 was zeer goed te doen, maar het laatste stuk over de 864 was echt rampzalig. Het was een grindweg die overdwars was bezaaid met ribbels, waardoor we bonkend in de auto zatten. Het was maar 28 km lang, maar het kostten ons ruim 5 kwartier om het hele stuk te rijden.

Geradbraakt kwamen we rond half 1 eindelijk bij de waterval aan. Gelukkig stond er bij de parkeerplaats weer zo’n handig toiletgebouwtje, want de nood was behoorlijk hoog na al dat gestuiter. Via een stenen trap konden we een dichtbij de waterval komen. Het water stortte zich vlak voor onze voeten, over een lengte van 100m, 44m omlaag. Vanaf deze plek hadden we ook een prachtig uitzicht over de mooie canyon van de Jökulsá. We werden vergezeld door een Japanse- of Chinese cameraploeg. Via een gemarkeerd (geel) voetpaadje maakten we een wandeling stroomopwaarts langs de Jökulsá á Fjöllum-gletserrivier naar de iets hoger gelegen Sellfoss. Deze waterval was ‘slechts’ 13 m hoog, maar stortte wel over een grotere lengte naar beneden. Het pad was af en toe echt slecht te volgen. De gele paaltjes stonden soms midden tussen enorme rotsblokken waar we niet over heen konden.

Rond 2 uur waren we weer terug bij de auto, waar we even een lekker banaantje aten om onze energie weer op pijl te brengen. Vanaf de parkeerplaats reden we nu noordwaarts over de 864 naar Ásbyrgi. Deze kant van de weg was beduidend beter dan het stuk dat we op de heenweg hadden moeten trotseren. Onderweg werden we nog getrakteerd op een prachtig sneeuwhoen die verdekt langs de weg stond opgesteld. Het was nog een aardig eindje rijden naar de ‘hoefijzervormige’ kloof. Half 4 kwamen we op de parkeerplaats in Ásbyrgi aan. We maakten een korte wandeling over de beboste bodem naar het uitzichtpunt en een meertje. Bij het uitzichtpunt hadden we een prachtig uitzicht over de lage boompjes in het dal en de enorme steile, 100m hoge, rotswanden. In die wanden nestelden een groot aantal noordse stormvogels, die af en toe vlak langs ons vlogen.