Om 7 uur werden we gewekt door onze eigen wekker. Nadat we lekker opgefrist waren, gingen we naar beneden voor het ontbijt. We bleken de eerste te zijn van de groep. We bestelden een heerlijk bord fruit en pancakes. Het bord fruit (watermeloen en ananas) was absoluut niet te vergelijken met het bord wat we in Panajachel hadden gekregen, maar het was wel lekker. Hetzelfde gold voor de pancakes, bovendien liet de stroop nogal lang op zich wachten, zodat de pancakes bijna koud waren. Ellen had ons al gewaarschuwd, dat dit zou gebeuren. Het hotel zat veel te vol en dat konden ze eigenlijk helemaal niet aan.

Om 9 uur vertrokken we naar het dorpje Zinacantán, een welvarend indianendorp in de bloementeelt. In het dorp bezochten we het ouderlijke huis van Chuanita. Maar voordat we bij haar binnen mochten kijken, werden André en Meri als bruid en bruidegom aangekleed uiteraard in plaatselijk klederdracht. Het eindresultaat was prachtig, alleen de lap stof op Meri’s hoofd vonden we een beetje raar. Binnen was het eigenlijk heel saai en koud, maar er stond wel een tv. De meeste indianen hechten niet veel waarde aan hun interieur en dat was duidelijk te zien. Vervolgens bezochten we de San Lorenzo-kerk, waar het uitermate stil was. We zagen slechts een dame in de kerk. Zij werd bijgestaan door een sjamaan, die probeerde het kwaad te verjagen. De stilte in de kerk gaf duidelijk het goede bestaan van de inwoners van Zinacantán aan. De kerk zag er overigens netjes en geordend uit.

De inwoners van het tweede dorpje Chamula hadden het lang niet zo goed als die van Zinacantán. In de San Juan-kerk was het een drukte van jewelste. Overal zaten gezinnen hevig biddend op de grond achter brandende kaarsjes. De vloer van de kerk was bezaaid met dennennaalden. Ook in deze kerk bevonden zich sjamanen, die het kwaad verdreven bij verschillende mensen. Het verdrijven van kwaad werd hier met een levende kip en een fles cola gedaan. De kip werd meerdere malen over de persoon gehaald bij wie het kwaad moest verdwijnen. Vervolgens werd de kip boven de brandende kaarsen gehouden en werd het beestje de nek om gedraaid. De cola was als afsluiting om het geheel extra te reinigen. De kip werd na het hele gebeuren wel netjes in de tuin begraven, want opeten kon natuurlijk niet omdat al het kwade nu in de kip zat. Na dit indrukwekkende bezoek kregen we nog wat tijd om over de markt voor de kerk te slenteren. We hadden veel bekijks en de meeste indianen hadden wel een vijandige kijk op ons. We werden ook lang niet zo vriendelijk begroet als in Zinacantán. Een oude man probeerde zelfs Annie’s portemonnee te jatten, maar gelukkig zagen we het net bijtijds.

Rond 12 uur vertrokken we weer richting hotel, waar Ellen een verrassing voor ons had. We gingen namelijk de verjaardag van Merie vieren op zijn Mexicaans, een Piñath (uitspraak: pinjata) In een klein halletje ergens achter in het hotel waar we de ruimte hadden, hing een Piñath in de vorm van een beer aan een touw. Merie werd geblinddoekt en moest met een stok de Piñath stukslaan, maar….die werd op zijn beurt weer heen en weer bewogen door een werknemer van het hotel. De omstanders, wij dus, moesten Merie toeschreeuwen welke kant ze op moest slaan. Het was echt een lachwekkend tafereel. De man die de Piñath bewoog, lachte zich werkelijk rot. Uiteindelijk lukte het Merie om de beer kapot te slaan en vloog iedereen op de snoepjes af die er vervolgens uit vielen. Tineke was de winnaar want die had de meeste snoepjes bemachtigd.

Na dit leuke onderonsje gingen we even vlug naar de kamer om te plassen en wat spulletjes weg te leggen. De rest van de middag waren we vrij en konden we doen en laten wat we zelf wilden. We besloten om naar de markt te gaan. Bij de Santo Domingo-kerk vonden we een markt waar indianen uit de omgeving hun producten aanboden. Het was best leuk, maar alleen jammer dat het echt op de toeristen gericht was. Ietsje verderop vonden we de ‘echte’ lokale markt, die echt vreselijk groot bleek te zijn met de vele kleine, smalle zijstraatjes. Het was echt een gekrioel van de mensen en af en toe moesten we goed oppassen dat we niet onthoofd werden. Hier en daar hingen de zeilen zo laag dat we echt door de knieën moesten om er onder door te kunnen.

Na ruim anderhalf uur op de markt gelopen te hebben, gingen we weer terug naar het hotel voor een plas. Vervolgens kochten we in een kleine supermarkt wat limonade en honingnotenkoekjes ($64,32). We liepen terug naar de toeristen markt, waar we een prachtig leren schilderij kochten met de Mayakalender ($80.-) erop. Rond half 5 begonnen we trek te krijgen en zijn we bij ‘Real Plaza’ gaan dineren. Hier bestelde ik een Hawaï Pizza met Limonada en ma een Spaghetti Bolognese met cola. Het smaakte heerlijk, maar wat wil je na alleen een ontbijtje.

Na het diner gingen we terug naar het hotel om een jas te halen. De zon was inmiddels ondergegaan en daardoor was het een stuk koeler geworden. Tot 7 uur hebben we door de vele straatjes gezworven, totdat we het zat waren en terug gingen naar het hotel. Het begon ook al langzaam donker te worden. Na een heerlijke douche en wat spelletjes gingen we om half 10 weer lekker onder de wol.