Vandaag werden we weer eens om half 7 gewekt, een half uurtje eerder dan normaal. Een half uurtje later zaten we alweer aan het ontbijt. Ook vandaag was het zweten voor de obers, ook al was het nu lang niet zo druk als gisteren. De keuze voor verse jus of vers fruit was niet meer nodig, want we kregen het gewoon allebei. Om 8 uur vertrokken we voor een lange en zeer bochtig weg naar Aqua Azul. De waterval die zijn naam dankt aan het kristalheldere, azuurblauwe water. Het was af en toe echt net een achtbaan waar we in zaten. We konden eigenlijk niets anders doen dan naar de weg kijken, lezen en puzzelen was onmogelijk door het vele gewiebel en geschommel.

Rond 10 uur hadden we gelukkig even een korte stop bij een kleine plantage met koffie, bananen, sinaasappels en nog veel meer. Gelukkig waren we net op tijd, want vrij snel na ons arriveerden er twee bussen vol met Fransen voor de koffie en was het voor ons gedaan met de rust. Een half uurtje later vertrokken we alweer voor het laatste en meest bochtige stukje van deze reis. En bochtig was het. Ik was echt ontzettend blij toen we ruim twee uur later de waterval bereikten. Het had echt niet veel langer moeten duren, want dan was ik over mijn nek gegaan. Later bleek dat ik niet de enige was, die er zo beroerd van werd. Gelukkig hadden we bij de waterval twee uur de tijd om bij te komen en van de prachtige natuur te genieten. Het was heerlijk om zo even met heel iets anders om je heen te zijn. We besloten om eerst het pad naar boven te volgen, zodat we een mooi uitzicht op de waterval hadden. Ellen had ons wel verboden om het pad helemaal te volgen aangezien we dan weer terug in Guatemala zouden gaan.

Eenmaal terug beneden gingen we bij een restaurantje wat eten. We bestelden een sandwich met kip en limonada. Het zag er heerlijk uit en gelukkig smaakten het ook prima. Alleen de bijgeleverde frietjes waren wat slapjes. Na de lunch hadden we nog even de tijd voor een korte wandeling. Bij het onderste stukje van de waterval vonden we een aantal vlinders en die probeerde ik nog te fotograferen. Maar dat viel niet mee, aangezien ze niet echt stil zaten. Het was slechts een kwartiertje rijden naar de volgende waterval, Misol-Há (betekent: vallend water), waar we rond half 4 arriveerden. We kregen hier een half uurtje de tijd om van het natuurschoon te genieten. De waterval stortte zich vanaf een hoogte van 30m over een kalksteendrempel naar beneden. Via een zijpaadje konden we ook achter de waterval komen, wat we uiteraard even geprobeerd hadden. Helaas was het pad wat afgebrokkeld, zodat we niet helemaal naar de andere kant konden lopen, althans dat kon wel maar dat was nogal gevaarlijk. Bovendien waren de overgbleven stenen spekglad van het water.

Precies 4 uur vertrokken we weer voor het laatste stukje naar het ‘Hotel Maya Tulipanes’ in Palenque. Dit bleek overigens nog maar een half uurtje rijden te zijn, zodat we allemaal wat verontwaardigd waren over het feit dat we maar zo kort bij de watervallen konden zijn. In het hotel werden we ontvangen met een heerlijk drankje, waar de wildste ideeën over kwamen wat het nou eigenlijk precies was. Nadat we de koffers hadden ontvangen, besloten we toch nog even naar het dorpje te lopen ondanks dat Ellen gezegd had dat er niet veel bijzonders was. Het was een lange straat met best veel winkeltjes. Aan het einde van de straat was een klein pleintje en hier bevond zich toch een klein marktje, waar ma nog een hele leuke stenen plateau met de Mayakalender (Q110)  kocht. Bij nog een ander tentje vonden we nog een leuke ouderwetse houten tol voor Timo. We waren erg blij dat we toch even in het stadje zijn gaan kijken, ondanks dat Ellen gezegd had dat er niet veel te zien was. Op de terugweg zijn we ook nog even een supermarkt ingedoken om nog wat limonade, water en kaakjes in te slaan. Rond half 7 waren we terug in het hotel, waar we eindelijk de gemaakte foto’s op de televisie konden bekijken. Na een heerlijke warme douche hebben we nog wat gepest voordat we rond 10 uur (zomertijd) naar bed gingen.