De telefoon belde ons om half 7 wakker. Ondanks dat het een korte nacht was geweest, hadden we heerlijk geslapen. Vanaf 7 uur konden we ontbijten. Toen we beneden kwamen bleken er al meer mensen uit onze groep klaar te zijn. We moesten nog even wachten, maar toen iedereen beneden was konden we aan tafel. De ontbijtzaal was een nogal winderige zaal aangezien er geen ramen in de kozijnen zaten. Volgens mij hoorden het zo te zijn, maar het weer was een beetje van streek door de naderende orkaan Wilma. Na het ontbijt was het Internet kamertje open en kon ik een gratis mailtje naar Jeroen sturen.

Om 8 uur vertrokken we voor onze eerste echte excursie dag. Door de naderende orkaan was ons programma ietsje aangepast. In plaats van Tulum bezochten we nu de archeologische site van Chitchén Itzá, dat wat meer landinwaarts lag. In de bus vertelde Ellen ons hele verhalen over deze site en ook nog wat huishoudelijke mededelingen. Rond kwart voor 10 hadden we onze eerste sanitaire stop. We zaten op een tolweg en bij de loketten waren toiletten, zodat we even de blazen konden legen. Vanaf dit punt was het nog ongeveer uurtje rijden naar de ingang van Chitchén Itzá. Nadat Ellen de entree kaartjes had gekocht begonnen we aan onze rondleiding. Ellen was onze gids, dus dat was wel zo prettig.

Als eerste bezochten we het graf van de Hoge Priester (El Rosario). Deze piramide lag op het Mayadeel van het terrein midden in de rimboe. Vervolgens liepen we verder naar het Observatorium (El Caracol). Ook dit gebouw bevond zich nog op het Mayadeel van het terrein. Bovenop een aantal platforms bevond zich een witgepleisterd rond gebouw wat vroeger als observatorium fungeerde voor de Maya-astronomen. Helaas konden we het gebouw niet betreden, zodat we van een afstandje foto’s maakten. Het volgende doel was de Kerk en het Nonnenklooster, beide ook op het Mayadeel van het terrein. De kerk was aan de buitenkant versierd met maskers van de regengod Chac (ofwel Sjakie genoemd). Bij enkele van deze maskers staken nog penissen uit de oren. Deze penissen gaven de vruchtbaarheid van de god aan. De meeste van deze penissen zijn door de Spanjaarden vernietigd omdat zij het een obsceen gezicht vonden. Na het Nonnenklooster liepen we weer terug richting El Caracol en passeerden we de kleine Tempel van de Muurpanelen.

We liepen terug naar het Graf van de Priester, zodat we op het Tolteekse deel van het terrein terecht kwamen. Allereerst bezochten we aan deze kant de wereldberoemde Piramide van Kukulkán (El Castillo). Heel bijzonder vond ik toch wel de achterkant van deze piramide. Het zag er werkelijk vreselijk gehavend uit, maar het verhaal erachter was prachtig. De verwijderde stenen zijn namelijk gebruikt om de andere kant te restaureren. Zo is de piramide dus nog steeds van oorspronkelijk materiaal gebouwd. Zodra we om de piramide heen waren gelopen, doemde het bekende plaatje al gauw op. Op een speciale plek voor de piramide demonstreerde Ellen hoe men de akoestiek hier regelden. Ze klapte in haar handen en het geluid werd via de piramide weerkaatst. We staken verder het veld voor de piramide over naar het Balspeelveld en passeerden zo het Platform van de Tijgers en de Adelaars. Vlak voor het balspeelveld lag het Tzompantli, die rondom versierd was met doodshoofden. Op dit platform bewaarde men de beenderen van de geofferde mensen. Het balspeelveld is een van de gaafst bewaard gebleven voorbeelden in heel Mexico. Op de wanden konden we best nog wel duidelijk enkele reliëfs met voorstellingen uit het ceremoniële balspel waarnemen. Als laatste bezochten we gezamenlijk de Heilige bron (cenote). In deze bron werden, naar men zegt, echt mensen geofferd en dan voornamelijk jonge maagden. Er word gezegd dat de bewoners van Chitchén Itza dachten dat in de bron de regengod woonde en om hem te behagen werden er in het droge seizoen mensen geofferd.

Inmiddels was het rond enen en was de rondleiding afgelopen. We kregen nog een uurtje de tijd om het een en ander zelf te kunnen onderzoeken. Als eerste liepen we direct terug naar de Grote Piramide om hem te beklimmen. Vanaf de top hadden we een prachtig uitzicht over het terrein en konden we een paar prachtige plaatjes schieten. Nadat we de steile trap weer veilig waren afgedaald liepen we naar de Zaal met Duizend Zuilen. Voordat we terug naar de ingang liepen, gingen we nog even snel langs het balspeelveld voor een paar fotootjes. Precies om 2 uur waren we weer terug bij de ingang, waar we nog even snel wat geld pinden ($1000.- pp) bij een mobiele pinautomaat. Het was een klein kwartiertje rijden naar ons lunch adres. In een gezellig restaurant kregen we een heerlijk buffet voorgeschoteld. We konden nemen wat we wilden. Tijdens het eten werden we ook nog eens getrakteerd op wat dansjes en kunstjes van het personeel.

Ruim een uur later vertrokken we naar ons volgende hotel in Chetumal. Inmiddels had Ellen gehoord dat Cancun helemaal geëvacueerd was, omdat de orkaan van richting was veranderd en nu naar land koersten. Rond half 6 hadden we een korte stop bij een klein benzine station, waar we gelijk wat limonade en water ($19.-) kochten. Pas om kwart voor 8 kwamen we bij ‘Hotel Marlon’ aan. Helaas zag het hotel er niet zo gezellig en comfortabel uit als we gehoopt hadden. Eenmaal op de kamer bleek dat de airco het niet deed, dus wij weer naar beneden zodat we het konden doorgeven aan Ellen. Later op de avond kwam er een mannetje met een afstandbediening voor de airco en toen werkte het wel. Na het douchen begonnen we aan ons papierwerk dat we allemaal in de bus hadden gehad. Deze papieren waren nodig voor de grensovergang van morgen. Helaas was een van de twee briefjes in het Spaans, zodat we niet verder konden. Rond 10 uur hadden we al aardig wat slaap gekregen en besloten we onder de wol te kruipen.