Jan's Homepage
This page does not have an English translation
You can translate with Google, but do not expect a perfect translation. A good help also can be the Interglot dictionary:
Interglot translation



Drapeau Tunisien / Tunesische vlag

Een reisverslag

*English

Het hiervolgende verslag zijn de dagboek notities van een reis, die ik jaren geleden met een camper maakte naar Tunesie. Het is het verslag van de ultime manier om met een camper op pad te gaan: een doel voor ogen, maar beslist geen voorbereide reis. Op de "bonnefooi" dus. Het enige wat wel was geregeld, was de boeking voor de overtocht per boot over de Middellandse Zee. Alleen aan die dagen, voor de heen- en terugreis, zat ik min of meer vast. (Al zou dat momenteel ook niet meer nodig zijn, want let wel: de reis werd gemaakt in het pré-internet-tijdperk.)

De reis werd gemaakt met een '74er VW bus T2, het type dat destijds de Clipper werd genoemd.

 

Nog even dit: je leest de dagboeknotities zoals ze destijds werden neergeschreven: inclusief alle stijl- en taalfouten. Het is dus geen avonturenroman, maar zie het als een leidraad voor een ieder die eens wat anders wil dan een paar weken Tirol. Ik maakte de reis in de maand april. Alle plaatsen die ik bezocht zijn vanuit Nederland binnen 4 of 5 uur te bereiken, als je per vliegtuig reist. Maar is dat reizen ?.... alleen met een camper kun je een echte reis maken....

Bekijk de foto's in het album( nog in uitvoering)


Dag 1.

Vertrek uit Z. om 8.15 u. Zeer voorspoedige reis met mooi weer. Frankrijk bereikte ik al om 13.00 uur. Rustig gereden met nogal wat stops. Aangekomen in Parijs, om plm. 16.30 u. De rondweg was erg vol (spitsuur.) Meteen doorgereden naar de Eiffel toren en omhoog gegaan. Jammer genoeg ging de lift maar tot de eerste etage. De toren is nog groter dan hij eerst al leek. Nog wat foto's gemaakt in de omgeving en in een restaurant gegeten. Plm. 19.30 de camping opgezocht, wat na enig zoeken lukte. deze camping ligt vlak bij het centrum van de stad was (dus) al voor driekwart vol.

Gereden: 573 km.

 

 

Dag 2.

Vroeg, om zes uur wakker geworden van een aanhoudende stroom auto's over de boulevart die langs de camping loopt. Wel wat erg vroeg en omdat gisteren in het restaurant de klok -volgens mij- een uur voor was, kwam ik opeens op het idee dat hier een zomertijd is, een uur later dan in Nederland. Vertrokken om kwart over acht -zeven op mijn horloge- en naar Montmatre gereden, waar ik twee uur heb rondgelopen. Om twaalf uur buiten de stad gereden en wat gegeten in de bus. 'sMiddags veel tijd verknoeid met het zoeken naar een parkeerplaats. Daarna tot 'savonds in de stad rond gelopen.

Gereden: 85 km.

 

Dag 3.

De zon brak vanmorgen niet door en de temperatuur was dan ook een stuk lager. De kou was gelukkig van korte duur omdat in zuidelijke richting de zon weer doorbrak en het aan het eind van de dag weer zomers warm was. De tocht verliep voorspoedig en ik kwam nog een stuk verder dan het geplande Lyon, n.l. bij Tain l'Hermitage bij Valance.

Gereden: 558 km.

 

Dag 4.

Weggereden om 9 uur in de regen. De hele dag bleef het druilerig weer met af en toe regen. In Marseille aangekomen was het een onmogelijkheid een parkeerplaats te vinden en toen ik de stad uit wilde rijden raakte ik volkomen de goede weg kwijt. Dan maar gezocht naar een camping, maar dat lukte ook al niet. Al ver in de middag bleek er een vlak bij de stad te zijn. Alleen was het een camping met een entourage die me niet zou verleiden er vaker te komen; een prachtig uitzicht op de Middellandse Zee had ik wel. 'sAvonds een flinke storm. Koud. Hopelijke overmorgen in Tunesie beter, want morgen staat de overtocht te wachten.

Gereden: 343 km.

 

Dag 5.

Al was ik allang eerder wakker, te verwachten, maar de wekker liep keurig om zes uur af. Het tijdstip om bij het schip te zijn was volgens de ticket 8 uur. Dus i.v.m. de mogelijkheid dat ik me met de weg zou vergissen, besloot ik al om kwart voor zeven van de camping weg te gaan. En dat was maar goed ook, niet om dat ik me in de weg vergiste, nee het volgende gebeurde. Omdat het niet toegestaan was meer dan het minimum (wat dat ook zijn mocht) in de benzinetank te hebben, had ik niet in Marseille getankt. Ik dacht nog genoeg benzine te hebben, maar ik had verkeerd gedacht! Vlak voor de haven hield de wagen ermee op. Goddank nog tijd genoeg en een benzine station bleek vlakbij, waar ik een blikje met een kleine twee liter kocht. Daar ging het weer. Bij het haventerrein bleek dat het maar goed was dat ik zo vroeg gegaan was, niet alleen vanwege de benzine, maar ook omdat er al een enorme rij auto's stond te wachten. Eerst moest ik twee controles passeren van de scheepvaartmaatschappij om de biljetten te controleren. Dan een eind verderop naar de pier waar het schip lag, naar de douane. Inmiddels was er al een uur voorbij gegaan. Maar weer wat gewacht en eindelijk naar de douane. En: weer de benzine op! Door het vele stoppen en weer optrekken in de file was het verbruik natuurlijk veel hoger dan normaal en waren die twee liter lang niet genoeg geweest.

Er zat niets anders op dan vliegensvlug weer naar de weg, naar het benzinestation te rennen voor nog een blik benzine. Intussen stormde het nog steeds zoals de hele voorgaande nacht. Buiten adem kwam ik eraan, -Nog een blik graag! (in het Frans dan). Maar dat was er niet bij! Steeds maar een liter verkopen vond Madame niet de moeite waard. Ik kreeg niets, zelfs niet toen ik de dubbele prijs bood. Gelukkig stond er juist een taxi te tanken, die me naar een andere pomp bracht. Daar kreeg ik wel wat en weer terug naar de haven.

Nu stond de auto toen de benzine voor de tweede keer op was, juist bij de douane. Die kwam op het idee dat het benzinetekort veroorzaakt werd doordat de tank verkleind was om ruimte te krijgen voor de smokkel van drugs. Dus: de wagen werd van onder tot boven nagekeken. Met een lange pin werd in de benzinetank gestoken om de grootte van de tank te meten en binnenin bij de motor werden allerlei schroeven en plugs losgehaald, waar dan ook weer met een pin ingestoken werd. Dit duurde nog zeker een uur. Gelukkig was de boot nog lang niet gereed voor vertrek; een lange rij auto's stond nog te wachten.De volgende controle: de politie. Dat duurde niet lang en ik kon de boot inrijden, via de achterkant naar binnen.

De Roussillon. In twee lagen stonden de auto's boven elkaar. Van daar naar boven, naar de hut. Mijn hut: zeker 5 bij 3 meter en daarbij WC en bad. Sjiek hoor. Een verdieping lager een grote eetzaal en een salon met bar. Het vertrek wer uiteindelijk 11 uur. Dat betekende anderhalf uur vertraging. Twaalf uur: het dejeuner. Prima. Maar nu we inmiddels op volle zee waren kwam een eerder genoemd punt weer naar voren: de storm! Want het stormde enorm. Het schip slingerde en stampte vreselijk. Lopen was vrijwel onmogelijk. De wanden stegen en daalden, een cakewalk. De eetzaal lag gelukkig min of meer in het midden, waar nog het minst van dat alles te merken was. Zo af en toe greep iedereen z'n glas beet om te voorkomen dat de inhoud eruit klotste. Soep eten, ook zoiets leuks in die situatie. 's Middags maar wat op bed gaan liggen, het werd wel wat al te erg, al was ik niet echt ziek. In de middag de bioscoop bezocht. Voor de rest bestaat het vetier uit de salon en bar. Tegen zevenen het diner, daarna de salon, om negen uur weer een film en daarna bedtijd. De storm leek af te nemen, al hoorde ik de volgende dag hoe dat kwam.

Gereden: plm 10 km

 

TOP

Dag 6.

Na een nachtrust op zee om kwart voor acht opgestaan en ontbeten. Naar de salon, waar het bericht kwam dat er een vertraging was van maar liefst vier en een half uur. De aankomsttijd zou aanvankelijk tegen elf uur zijn, maar werd nu half vier. Later, toen de brug bekeken mocht worden, hoorde ik de reden van de vertraging: om de storm zoveel mogelijk te ontwijken, was niet rechtstreeks richting Tunis gevaren, maar met een omweg tussen Corsica en Sardinië door. Bij het bekijken van de stuurhut trof ik de (enige?) andere Nederlanders aan boord.

Afrika kwam tegen twee uur in zicht. Horloge teruggezet, want het zou daar 1 uur zijn, omdat Tunesië geen zomertijd had. Het weer was redelijk, hoewel op zee niet erg warm. Precies om half drie meerde de Rousillon in de haven van Tunis, La Goulette, aan. De koffers had ik al eerder in de auto kunnen pakken en wachtte boven op het moment dat we eruit konden rijden. Dat gebeurde na een half uur, maar echt eruit waren we nog niet. De hele meute moest eerst achtereenvolgens naar: de politie (3 formulieren invullen, stempels in ontvangst nemen), de bank voor het wisselen van geld, de douane voor de autoverzekering (groene kaart niet geldig), de douane voor de pas-, rijbewijs-, verzekeringspapieren controle, de douane voor het nakijken van de auto en opschrijven van camera's e.d. in het paspoort en de douane voor nog eens het nakijken van het paspoort. De boot verliet ik om drie uur, de douane om zes uur. In La Goulette getankt en reed via Tunis naar Hammamet waar een camping was. Alle moeilijkheden tot nu toe waren niet voor niets geweest, ik keek m'n ogen uit. Alles is hier anders. Tot auto's met groene koplampen aan toe. Veel komt oud en verwaarloost over, op het eerste gezicht. De wegen zijn matig tot redelijk, met vrij veel verkeer, althans in het noorden. Opvallend meteen: de vriendelijkheid van de bevolking. Het was al donker voor ik de camping in Hammamet bereikte en moest veel vragen om de weg te vinden. Steeds werd alles door iedereen uitgebreid en welwillend uitgelegd.

Ik ben de enige op de camping. Er kwam meteen een kat om me gezelschap te houden.

Gereden: 95 km.

 

Dag 7.

Een onbewolkte hemel vanmorgen. Het zou later op de dag ook vrij warm worden. 'sMorgens Hammamet bekeken en opnieuw kennis gemaakt met de voor ons heel ongewone gastvrijheid. Ik moest en zou met iemand naar zijn huis - wat ik dus maar deed- en kreeg daar koffie aangeboden. De huizen zijn heerlijk koel binnen door de dikke muren en kleine ramen. Daarna werd me een grote boomgaard getoond met allerlei sinaasappel- en ciroenbomen.

Tegen het middaguur in het dorp wat inkopen gedaan. en gegeten in de camper. 'sMiddags naar Tunis gereden, waar nog wat papieren voor de terugreis in orde gemaakt moesten worden. De beroemde oude stad, medina, ben ik nog niet in geweest, dat heb ik morgen op het programma. 'sAvonds weer in Hammamet en in een restaurant bij de camping gegeten. Natuurlijk moest ik het nationale gerecht eten, couscous, wat ik dan hier voor het eerst deed. Het smaakt voortreffelijk, lijkt wel wat op chinees, je hebt snel genoeg. Het bestaat uit gierst, een soort deeg.

Gereden: 167 km.

 

 

Dag 8.

Acht uur. Ik ben nauwelijks opgestaan, of een vrouw die op de camping de was aan het ophangen was, vroeg me -met gebaren- of ze ook voor mij de was moest doen. Het is weer een onbewolkte hemel en al lekker warm.

Opnieuw naar de hoofdstad Tunis gereden. Nu om de medina te bekijken. Je weet niet wat je ziet. Honderden kleine winkeltjes in een wirwar van smalle, vaak overdekte straatjes. Alles is er te koop: tapijten, koperwerk en ook eetwaar. Het is ondoelijk om een gevoel voor richting te houden in dat doolhof, waar het drukker is dan op de meeste Nederlandse markten. Lekker koel was het ook in die overdekte straatjes, heel anders dan op de plaatsen waar de zon kon doorbreken, daar liep de temperatuur hoog op.

'sMiddags weer terug naar Hammamet en door naar Nabeul, waar ik een plekje vond voor de auto vlak aan het strand. Na nog een tochtje gemaakt te hebben, hier weer teruggekeerd en gebleven voor de nacht. Vandaag heb ik trouwens de eerste kamelen gezien.

Gereden: 211 km.

 

Dag 9.

Helaas een geheel bewolkte lucht vandaag. Echt koud is het gelukkig niet; later weer een onbewolkte hemel.

Ik reed in zuidelijke richting naar Sousse. Het landschap veranderd nu snel. Al gauw kwam ik in een uitgebreid steppengebied, afgewisseld door groepen bomen en kleine bossen. Overal stonden grote tenten van nomaden, die er blijkbaar grote kuddes koeien op na houden. Het is heet.

Sousse. Erg druk. Wat door de oude stad gelopen, maar de medina is niet te vergelijken met die van Tunis. Wel prachtige stadsmuren. De stad doet ook minder westers aan dan Tunis. Verder richting Kairouan, het binnenland in. Een enorme vlakte; gras, palmen, cactussen, veel tenten en dorpen van Bedouinen. Na een klein uur: Kairouan. Weer iets heel bijzonders: 100% oosters is deze stad. Een nog gave ommuring van de medina, waar een kleurrijke markt is. Het was er druk en heet, maar erg de moeite waard. Terug richting Sousse, om bij Monastir een geschikte overnachtingsplek te vinden. Dit lukte niet, waarna ik via een wel goede binnenweg verder reed richting El Djem en Sfax. Op de hoofdweg ben ik toen maar langs de weg gaan staan. Er is hier overal ruimte genoeg om te kamperen, maar weinig officiele campings.

Gereden: 349 km.

 

Dag 10

Al weer vroeg wakker geworden door langs rijdende auto's en de opkomende zon. Bezoek gehad van de verkeerspolitie, die zomaar een kijkje kwam nemen. De eerste plaats die ik vandaag heb bekeken was El Djem, het grote Romeinse amphitheater. Jammer genoeg kon ik er niet in, men was aan het restaureren. Verder richting Sfax.. Hier langs de weg duizenden olijfbomen. Soms neemt de weg bij het kruisen van een rivier een duik naar beneden; als het regent loopt het water over de weg. De weg is hier vrij goed, maar erg smal.

Sfax is de volgende plaats; ook hier weer een prachtige medina, maar ik heb mooiere plaatsen gezien. Het nieuwe deel van de stad is trouwens naoorlogs.

Na Sfax wordt het landschap kaler. Het zand langs de weg schuift voortdurend op. Ook de steden en dorpen zijn nu veel soberder; een rijtje witgepleisterde gebouwen, meer niet. Dat is ook het geval met Gabes, dat ik me in eerste instantie anders had voorgesteld. Om dat op het eiland Djerba, wat verder op, een camping zou zijn, besloot ik daar heen te rijden. Het laatste gedeelte gaat over onafzienbare vlaktes met kaarsrechte wegen die ook erg smal zijn.

Het prachtige eiland Djerba met tienduizenden palmen bereikte ik tegen zevenen. Het bleek echter een probleem het dorpje Sidi Slim te vinden, waar ik naar toe wilde. Tegen acht uur nog niet gevonden. Ik besloot de auto langs de weg te zetten en daar te overnachten.

Gereden: 470 km

 

 

Dag 11.

30 April, Koninginnedag. Notabene op het verste punt van de hele reis, het prachtige eiland Djerba. Toen ik opstond was het zwaar bewolkt; een koude wind maakte het niet betaald aangenaam. Later zou de zon, zoals gewoonlijk, wel weer doorbreken. Djerba is net een eiland in de stille zuidzee, overal palmbomen, hele bossen. Af en toe als ik langs de weg stopte kreeg ik meteen bezoek van mensen uit de buurt. Adressen zijn regelmatig uitgewisseld.

Na wat gefilmd en gefotografeerd te hebben ( je blijft hier aan de gang), reed ik via Hamt-Souk, de hoofdplaats, weer naar de dijk die Djerba met het vasteland verbindt. Opnieuw de weg van gisteren richting Gabe. Eénmaal moest een riviertje door het water gekruist worden; gelukkig stond er niet veel water in. Het bleef vandaag bewolkt, maar de temperatuur is heerlijk. Dit weer veranderde snel toen ik na Gabes afsloeg in de richting van Gafsa, het binnenland in. Snel brak de bewolking en in de auto was het nauwelijks meer uit te houden. De weg van Gabes naar Gafsa voort door een woestijnachtige steppe, begroeid met gras. Het is een eindeloze vlakte. De weg loopt soms kilometers kaarsrecht. Opschieten doet het natuurlijk wel, geen files, geen stoplichten, helemaal niets, alleen maar rijden.

Tegen vieren bereikte ik Gafsa, letterlijk en figuurlijk een oase in de woestijn. Zoals me al vaker overkomen was werd ik ook hier door iemand benaderd die aanbood me rond te leiden. Onderandere kreeg ik op die manier een Bedouinenkamp vlakbij Gafsa te zien. In de bloedhete stad was voornamelijk de beroemde bron met de bekende scheefgegroeide palmboom interressant. En verder de Romeinse Kasbah die nog half intact is.

Heet, erg heet, maar onder de bomen van de oase was het heerlijk koel. 'sAvonds op de weg naar Tozeur gekampeerd.

Tozour
click!

Gereden: 384 km.



hammam

 

Dag 12.

Opnieuw zwaar bewolkt, opnieuw klaarde het na ± 8 uur geleidelijk aan weer op. Vandaag dus richting Tozour aan de rand van de Sahara. Al kort na mijn vertrek veranderde het landschap snel. Een grote kale vlakte, afgewisseld door al even kale bergen. Het stormde. De enige begroeingis wat gras. Hoe verder ik de woestijn inreed over de kaarsrechte weg. hoe warmer het werd. Door de wind was het buiten trouwens nog wel uit te houden. Midden in de verlatenheid nog wat lifters meegenomen tot Tozour. Gevoelsmatig vond ik dat ik dat probleemloos kon doen. Ook gedurende de hele reis geen enkel probleem met mensen gehad trouwens.

Na ruim 100 km: Tozour. In de stad gebouwen met muren waarin mooie reliefs zijn gemetseld. Verder is het uiteraard heet, winderig en stoffig. Nog wat souverirs ingekocht. Maar men gaat naar Tozour niet om de stad, maar vanwege de oase. Een wekelijk enorm woud met de meest prachtige exotische bomen en planten, palmen, citroenbomen, bananenbomen, noem maar op. En dat midden in de verlatenheid. In Tozour had ik al spoedig weer een gids gevonden en met de plaatselijke kennis van deze jongeman kon ik een rit maken door de oase, die kilometers lang en breed is. Aan een van de zijden kun je vanaf een rots de hele omgeving overzien.

'sMiddags heb ik met m'n gids gegeten in een piepklein restaurantje, waar gewoonlijk alleen Tunesiers komen. Het leek er allemaal nogal oud en smerig, maar het eten was zo lekker dat ik er enorm van genoten heb. Het was vlees en aardappelen met een soort saus er overheen. Wel erg scherp.

Na een bezoek aan het oudste stadsdeel, het zoutmeer Chott Djerid bekeken en gefilmd. Er zijn hier veel zoutmeren. Ze bestaan uit gewoon zout met leem vermengd. Soms is het witte zout langs de weg te zien. Ook te zien zijn kamelen, los lopend langs de weg.

Later op de dag ben ik weer richting het noorden gereden. Via Gafse over Feriana richting Sbeitla. Ook hier een grote vlakte, maar wat meer begroeing. Ik kwam tot Kasserine, waar ik een plaats opzocht om te kamperen. Al speodig kreeg ik bezoek van een herder die me voordeed hoe je dennenappels boven een vuur houdt om de zaadjes die er dan uitvallen, te gebruiken als lekkernei. Het smaakte trouwens nergens naar. Er waren nog meer bezoekers. Tegen achten kwam een van deze (Mohamed) weer terug om me te vertellen dat men niet wilde dat ik daar alleen langs de weg bleef staan. Ik moest en zou mee, wat ik dus maar deed. Het was al pikdonder toen we naar de schamele behuizing hobbelden. 'Avonds werd het met een man of wat erg gezellig in de bus. Veel muntthee gedronken, die erg sterk is. Daarna nog koffie en melk. Dat laatste zo uit de koe; wel wennen.

Gereden: 388 km.

 

 

Dag 13.

Al vroeg wordt hier opgestaan, tegen een uur of zes. natuurlijk was ik omgepraat om nog een dag te blijven, waar ik trouwens geen spijt van heb gehad. Na wat vers gebakken brood en melk kwam er weer koffie. Kort daarna ging ik met Mohamed als reidleider op weg naar Sbeitla, waar nog Romeinse ruines te bewonderen zijn. Vandaar weer verder naar een berg in de buurt, eerst via een onmogelijk slechte weg en toen die helemaal niet meer te berijden was, te voet tot aan de top. Vanaf hier was de hele omgeving te zien, tot in Algerije toe. Al met al ging hier wel veel tijd in zitten; 's middags alleen nog een dorpje in de omgeving gezien. Hier moest ik ook tanken, wat tot gevolg had dat het hele dorp uitliep om de bus te bekijken. Maar liefst drie pompbedienden waren met me in de weer: één om de auto te tanken, één om de pomp met een grote handbediende zwengel te laten lopen en één om de kinderen weg te jagen. Laat in de middag weer huiswaards en ook daar nog wat gefilmd.

Tegen de avond weer thee, dan weer dit, dan weer dat. Ook een sausje dat met eieren en brood gegeten wordt.

Een vermoeiende dag. Half tien: bedtijd.

Gereden 241 km.

 

 

Dag 14.

Vandaag weer richting kust. Vroeg uit de veren. Om zes uur stond de zon al hoog aan de strak blauwe hemel. Afscheid van mijn vrienden genomen. (Ik zou er in latere jaren terugkomen.) Met uitzondering van een paar bergen is het landschap over het algemeen glooiend met korenvelden. Onderweg kom ik veel herders met hun kuddes tegen. Door de wind die onafgebroken waait, is de hitte wel uit te houden, want heet is het. Verder was het een voorspoedige tocht. In Kairouan, waar ik al eerder was heb ik nog wat rond gewandeld.

Van Kairouan over Sousse naar Nabeul was al bekende weg voor me. Tegen vieren reed ik Nabeul binnen. 'sAvonds naar Hammamed gereden, waar ik op dezelfde camping overnachtte als de eerste dag. Het is hier niet meer zo heet als in het binnenland, ik schat z'n 20-25°. Het is dan wel leuk om in een Nederlandse krant te lezen dat het thuis heel wat kouder is.

Gereden: 378 km.

 

Dag 15.

Vandaag een rustdag. Dat werd trouwens wel tijd, want in totaal heb ik al 4242 km gereden. In twee weken dus. Er is in dit land ook zoveel te zien, dat men niet snel een dag laat schieten. Maar ik kan nu aan mezelf wel merken, zo'n grote afstand afgelegd te hebben. Mijn vermoeidheid werd later op de dag meer en meer voelbaar, zodat is nu gerust kon stellen dat ik oververmoeid was geraakt. De hele middag heb ik op bed gelegen. Daarna ging het weer wat beter. Toch maar vroeg gaan slapen.

Niet gereden, vandaag.

 

Dag 16.

De vermoeidheid is gelukkig over. Helaas is nu het weer wat omgeslagen. het regent. Op een paar druppels na, eerder deze week in Kasserine, is dit de eerst regen die ik meemaak in Tunesië. Het is trouwens helemaal niet koud. Vannacht stond ik voor het eerst niet alleen op de camping. Er kampeert ook nog een Canadees die notabene een fietstocht maakt van Tunesië via Algerije naar Marokko.

Vandaag heb ik twee maal couscous gegeten. Dat kwam zo: Tegen het middaguur ging ik naar het restaurant van de camping. Het bleef regenen, dus wat moest ik. Na het maal besloot ik toch maar een ritje in de omgeving te maken. Een bezoek aan Carthago had ik vanwege het slechte weer uitgesteld. Nauwelijks de stad uit stopte ik aan de kant van de weg om op de kaart te kijken. Zoals heel vaak gebeurde bleef ook nu weer iemand staan om een praatje te maken. Nog geen kwartier later zat ik alweer bij een familie aan de thee. In huis: een tafel, drie stoelen en een grote mat waarop de meeste familieleden zaten. In de loop van de middag kwam de couscous op tafel, een grote pot met zoveel lepels erin, als het aantal personen dat meeat. Erg gezellig, allicht. Tegen negenen, keerde ik weer terug naar de camping. Het regende nog steeds.

Gereden 158 km.

 

Dag 17.

Hoewel niet onbewolkt, is het weer vergeleken met gisteren toch opgeknapt, als ik opsta. Voor de middag niets gedaan. De laatste dagen doe ik het hier maar wat rustiger aan. Van mijn plannen om na de middag naar Carthago te gaan, kwam ook niets terecht, omdat het tegen twaalven weer begon te regenen. Wat vroeger dan eerst de bedoeling was ging ik weer naar mijn vrienden, waar ik gisteren ook was. De gastvrijheid is voor onze begrippen erg groot. Het is voor hen een feest als ik op bezoek kom. Een paar jongens uit het gezin hebben de bus nog gewassen. M'n radio heb ik hier van de hand gedaan, weliswaar niet met winst, maar dat zou ik ook hier niet willen. Ik vond het fijn om iets terug te kunnen doen. Een radio is hier een belangrijk iets. Er is hier in het noorden een wat meer westerse aanblik, toch heeft dit gezin -dat een eind buiten de plaats Hammamed woont- geen electriciteit, geen stromend water, geen verwarming en alleen flessen gas. Verder wordt op houtskool gekookt. De lucht daarvan heerst alom.

Tegen de avond heb ik meegegeten. Spaghetti, wel erg sterk gekruid. En dan weer de bekende muntthee, waar ik nu al helemaal aan gewend ben.

Gereden: 68 km.

 

Dag 18.

De dag begint ouderwets, d.w.z een onbewolkte hemel en lekker warm. De ochtend voornamelijk in de stad Hammamed doorgebracht. 's Middags natuurlijk bij mijn kennissen tot in de avond. Weer meegegeten. De couscous was nu met kip bereid. Voor mijn smaak wel erg sterk gekruid, maar verder heerlijk. Om wat bier en wijn te halen voor bij de maaltijd werd nog een hele geschiedenis. Het is vandaag vrijdag en in de islamitische landen de zondag, al wordt in Tunesië de "echte" zondag gewoon als rustdag gebruikt. Het is hier verboden dat op de vrijdag alcohol wordt verkocht. Een gelovige zal het trouwens helemaal niet drinken, laat staan op vrijdag. Mijn gastgezin nam het hiermee niet zo nauw en er werd afgesproken dat ik de drank zou halen, in de hoop dat men wel aan een buitenlander zou verkopen. Maar nee hoor, ik kreeg niets. Bij terugkomst bleek en broer van de heer des huizes te zijn gekomen die weer een kennis had die drank verkocht en dat ook op vrijdag wel zou willen verkopen.

Opnieuw op weg. In het betreffende winkeltje ontstond nu een hilarische situatie. Het toeval wilde dat er zich in de buurt een politieagent ophield. De man die de drank kopen zou moest nu eerst met wat lege bier- en wijnflessen naar binnen rennen en even later met de volle flessen half onder de jas verstopt naar buiten. Het leek er meer op dat hij een bank aan het overvallen was.

Gereden: 88 km.

 

Dag 19.

Behoudens wat tochtjes in de omgeving en wat inkopen in Hammamed, heb ik vandaag niet veel uitgevoerd. Hat was mooi weer, maar drukkend warm. 'sMiddags bij de familie geweest. rustig aan gedaan, wat Tunesiche muziek van de radio opgenomen en de middag was snel voorbij. 's Avonds bij hen gebleven en gelogeerd, iets waar men mij al verschillende keren om had gevraagd. Het was al een hele poos geleden dat ik voor het laatst in een huis geslapen had. Het beviel prima, de nachten in de bus waren soms erg benauwd en dat is in de huizen hier zeker niet het geval.

Gereden: 90 km.

 

Dag 20.

De laatste dag.

De laatste dag begon met een verrassing. De koelkast in de bus had de hele nacht op beide accu's gewerkt en die waren nu natuurlijk helemaal leeg. Maar gelukkig loopt de weg hier nogal af, zodat het starten van de motor geen grote problemen gaf.

Na een langdurig afscheid van mijn gastgezin tegen twaalven vertrokken richting Tunis. Een uur later de haven in La Goulette. Daarna wachten en tegen drie uur naar de douanepost. Alles werd zonder veel haast afgehandeld, maar al na een half uur kon ik toch de boot oprijden. Dit maal een ander dan op de heenreis, de Provence. Vanbinnen allemaal heel anders dan de Rousillon, dat ik op de heenreis had. Mij hut deelde ik met een hoogbejaarde Fransman, een erg aardige man, waar ik nog een heel gesprek mee heb gehad. Ook de twee Nederlanders die ik ook op de heenreis had ontmoet, waren er weer. Tegen vijf uur verliet het schip de haven. We verlieten Tunis onder een strakblauwe hemel, nog een hele tijd op het dek zitten zonnen. Dit schip heeft weliswaar geen bioscoop aan boord, maar hier speelde een bandje in de salon. Het diner was voortreffelijk en na een aantal gezellige uurtjes in de salon was het goed slapen.

Adieu Tunis.

Gereden 128 km.

 

 

Dag 21.

Deze morgen kwam van zonnebaden aanvankelijk niets. Het was zwaarbewolkt en vrij fris. Wel was de zee net als gisteren volkomen glad. Gelukkig was er 'smiddags een verbetering zodat ik uit de wind prima kon zonnen. De reis verliep erg voorspoedig en rond vier uur arriveerden we in Marseille. De Franse douane liet me nu snel passeren. Naar dezelfde camping gereden als op de heenreis.

Gereden: 15 km.

 

Dag 22.

Mij voornemen om in 1 keer tot Parijs door te rijden lukte prima, maar het is wel een hele ruk: bijna 800 km. Ik vertrok uit Marseille om 9 uur na eerst nog wat inkopen gedaan te hebben. De snelweg was rustig en het schoot dus lekker op. Lyon passeerde ik om twee uur en om kwart over zeven reed ik Parijs binnen. Wel de hele dag betrokken weer geweest, later in Parijs een stralende zon.

Gereden: 792 km.

 

Dag 23.

Nu was het druk op de weg - de rondweg bij Parijs was verstopt. Dat duurde een uur. Maar de rest van de reis verliep vlot. Belgie om 1 uur. en thuis was ik om vier uur 'smiddags.

Gereden: 559 km.

Een onvergetelijke vakantie was ten einde! Ervaringen rijker!

 

Totaal gereden: 6152 km, waarvan 3217 km in Tunesië


Foto-album

TOP


Tunesie Totaal Anders
Tunesie Totaal Anders



Naar de HOOFDPAGINA:
klik HIER ALLEEN als u hier NIET via de Hoofdpagina terecht kwam, maar b.v. via een zoekmachine.
Anders deze pagina gewoon afsluiten.

To the MAINPAGE:
click ONLY HERE when you reached this page NOT via the Mainpage, but via a Search tool.
Otherwise just closedown this page.

Flags courtesy of ITA's Flags of All Countries used with permission.