|
|
||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||
|
INHOUD VAN DE INFORMATIEPAGINA: -even
voorstellen -registeragoog
-missionstatement -kwaliteitsverklaring -zingeving -7-puntenplan -perspectief
verloren -bezinning
en nieuwe plannen maken -aanpak -procedure -klachtenregeling
en cliëntenbelangenbehartiging -spreekuren
en kosten -vergoedingsmogelijkheden -adresgegevens en extra informatie -familieopstellingen -TBS
behandeling zinvol |
|
|||||||||||||||||||||
|
Even voorstellen:
REGISTERAGOOG: Ik ben van begin af aan een actief lid
van beroepsvereniging Phorza welke voortgekomen is uit de samenvoeging van
mijn oude beroepsvereniging NVSPH (Nederlandse Vereniging voor Sociaal Pedagogische
Hulverleners), NBAA (Nederlandse Beroepsvereniging voor Aktiviteitenbegeleiders en Aktiviteitentherapeuten)
en BVP (Beroepsvereniging van Pedagogen). De NVSPH is destijds voortgekomen uit een fusie van beroepsverenigingen
van agogische werkers in de hulpverleningsinstellingen en zelfstandig werkenden. Phorza vindt het belangrijk dat haar leden
zich verder blijven ontwikkelen, juist ook nog na hun afstuderen. Daartoe is
een beroepscode ontwikkeld. Op 15 april 2004 is met de
introductie van het beroepsregister een nieuwe kwaliteitsslag gemaakt. Phorza vindt dat de beroepsbeoefenaren hun vak theoretisch en praktisch dienen
te blijven ontwikkelen. Om ingeschreven te kunnen blijven in het Beroepsregister
van Agogen zal hun inschrijving om de vijf jaar getoetst worden. Hiermee
ontstaat een garantie dat de ingeschreven beroepsbeoefenaren uitblinkende
hulpverleners zullen zijn. Een zichzelf respecterende beroepsbeoefenaar doet er dus goed aan om lid te worden van
Phorza en zorgt ervoor
ingeschreven te worden en te blijven in het Beroepsregister van Agogen. Als
lid van de beroepsregister-promotie-commissie
ben ik de eerste ingeschreven registeragoog ®. De volgende ontwikkelingsstap
bestaat uit het regelen van kwaliteitsborging middels
klachtenbehandeling en tucht-rechtspraak.
MISSIONSTATEMENT: Jos Korthout daagt je uit je leven
een nieuwe wending te geven en je verder te ontwikkelen. Bij dat proces wil
hij je graag begeleiden. Sociaal Pedagogische
Hulpverlening bij onderzoek, ondersteuning en begeleiding bij levensvragen.
KWALITEITSVERKLARING: Product: De praktijk voor
sociaal pedagogische hulpverlening biedt haar cliënten begeleiding en
ondersteuning bij het ontwikkelen van hun persoonlijkheid, sociale
hulpverlening en advisering. Doelgroep: De cliënten van de
praktijk voor sociaal pedagogische hulpverlening bestaan uit mensen die geen
uitweg zien, zich verder willen ontplooien, zich willen laten bijstaan in
moeilijke kwesties of instellingen die ernaar streven om de behartiging van
de belangen van hun cliënten te verbeteren. Formule: Om haar product te
realiseren zet de praktijk voor sociaal pedagogische hulpverlening haar
kwaliteiten in, bestaande uit: respect en
acceptatie van de cliënt. Serieuze
belangstelling en betrokkenheid voor de cliënt en het gepresenteerde
probleem. Kennis op post-HBO-niveau van psychosociale problematiek en
behandelmethodieken. Breed netwerk van
deskundigen waar feedback verkregen wordt. Brede ervaring in het leven en de hulpverlenings- en coachingspraktijk.
zingeving: Het leven kan raadselachtig en onbegrijpelijk zwaar zijn. Ik ben ervan overtuigd dat wij op aarde zijn met een leerdoel. We kunnen er boos en verdrietig om zijn. Alles heeft zin en niets is zinloos. Ik wil al mijn zintuigen open stellen voor signalen en zo bewust mogelijk door het leven gaan. Naast al het moeilijke, geniet ik dan ook van al het mooie dat mij overal omringt. Dat geeft rust, vreugde ontspanning en troost. Ik wil eraan werken een beter mens te worden. Daarnaast wil ik ervoor waken arrogant te worden. Ik streef naar wijsheid, maar ook naar eenvoud . Hulpvaardigheid heb ik hoog in het vaandel staan. Bescheidenheid moet gecombineerd worden met zelfbewustzijn. Ik wil opkomen voor mijn belangen en niet over me heen laten lopen. Maar als het onverhoopt toch gebeurt, dan wil ik het met waardigheid ondergaan. Ik heb respect, bewondering en liefde voor de Eeuwige Goede Schepper en alle creaties: Kosmos, hemellichamen, aarde, water, vuur, lucht, natuur, mensen, dieren en planten. Ik wil me zorgzaam, solidair en dienend opstellen, Ik vertrouw erop dat ik ondersteund en bewaard wordt. 7-puntenplan: Vereenvoudigde weergave van de werkwijze binnen de SPH-Praktijk: 1. U vertelt uw verhaal. 2. Ik luister en leef me in. 3. Ik stel vragen. 4. Ik help u onderzoeken waar de problemen liggen. 5. Ik daag u uit, knopen door te hakken en nieuwe
besluiten te nemen. 6. Ik maak afspraken met u, om een nieuwe ontwikkeling
te starten. 7. Ik houdt u aan uw eigen
afspraken en bemoedig en ondersteun u bij het inslaan van uw nieuwe
weg.
Perspectief verloren:
Bezinning en nieuwe plannen maken: Aanpak: Procedure: Klachtenregeling en cliëntenbelangenbehartiging: Phorza, Postbus 257, 1000 AG Amsterdam. Bezoekadres:
Nieuwe Keizersgracht 45 Amsterdam. Zie tevens: www.phorza.nl. Cliënten die zich onprettig behandeld of benadeeld voelen kunnen zich met een klacht wenden tot de Inspectie voor de Geestelijke Volksgezondheid of tot het college van toezicht. SPREEKUREN
EN KOSTEN:
Vergoedingsmogelijkheden:
De hulpverlening, begeleiding,
persoonlijkheidsontwikkeling en advisering door de levenscoach van de SPH-praktijk
kan vergoed worden wanneer u zich aanmeldt via 1-nP (www.1np.nl).
Dit digitale netwerk van zelfstandig gevestigde professionals in de
geestelijke gezondheidszorg werkt dienstverlenend voor cliënten en
aangesloten professionals,als psychiaters, psychiatrisch verpleegkundigen,
psychotherapeuten, psychologen, sociaal pedagogisch hulpverleners en
maatschappelijk werkers. Wanneer u niet in aanmerking komt voor een indicatie
als patiënt bij 1-nP , dan kunt u zich toch rechtstreeks als cliënt bij
Korthout aanmelden. In dat geval wordt de hulpverlening of begeleiding niet
door de zorgverzekeraar vergoed. Dat komt
omdat de sociaal pedagogische hulpverlening voorlopig voornamelijk wordt
beschouwd als een intramurale vorm van hulpverlening die binnen instituten
wordt aangeboden. In dat geval vindt de bekostiging van die hulp
vanzelfsprekend ook plaats via deze instituten, door de overheid, de
zorgverzekeraars en de AWBZ. (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten). In sommige gevallen blijkt het mogelijk om de kosten vergoed te krijgen via een verzekeringsregeling of zelfs door uw werkgever.
Onder voorwaarden is het mogelijk om uw kosten af te trekken van uw
belastbaar inkomen voor de belasting. persoonsgebonden budget: Het PGB moet worden aangevraagd bij het Centrum Indicatiestelling Zorg. Zie ook website http://www.ciz.nl/. Het CIZ beoordeelt of u recht heeft op zorg via de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten). Hoe dat in z'n werk gaat, leest u in deze website bij Informatie voor cliënten. Via deze site kunt u over allerlei onderwerpen folders downloaden. Ook kunt u langs deze weg rechtstreeks uw aanvraagformulier downloaden. Voor de invulling is een verklaring van de huisarts en/of een diagnose van een psychiater meestal volgens DSM IV benodigd. Via de site is te vinden waar het dichtstbijzijnde CIZ kantoor gevestigd is. Voor Woudrichem en het Land van Altena is dit het CIZ-kantoor Breda, Postbus 3215, 4800 DE Breda, tel.: 076-5242700. Hulp bij het huishouden gaat via de WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning). Daarvoor is uw gemeente de uitvoerder. Als budgethouder is het verstandig u aan te sluiten bij de Landelijke Vereniging van Budgethouders “Per Saldo”, tel.: 030-2304066. Op de website www.pgb.nl is alle benodigde informatie te vinden.
familieopstellingen: Binnen
de Praktijk voor Sociaal Pedagogische Hulpverlening van Korthout kun je
deelnemen aan een sessie familieopstelling. Dit is een groepstherapeutische
activiteit onder leiding van een of twee therapeuten. Het is een vorm van
systemisch werken in groepen. Dergelijke opstellingen kunnen ook gemaakt
worden voor bedrijven, verenigingen en dergelijke. Korthout
maakt gebruik van het door Bert Hellinger doorontwikkeld systeem. Daarbij kun
je naar voren komen met een levensvraag. Dit gebeurt ten overstaan van een
tiental in principe onbekende, doch geïnteresseerde mensen. Zij zijn
beschikbaar om een rol op zich te nemen om de casus uit te spelen. Het is een
therapievorm die voortborduurt op het systemisch denken, waarbij wordt
uitgegaan van de onderlinge verwevenheid van alle mensen. Het duidelijkst komt
dit naar voren, bij mensen die met regelmaat met elkaar te maken hebben.
Voorbeelden van dergelijke systemen zijn het gezin, de familie, de werkkring,
de vereniging, de kerkgemeenschap, de politieke partij, de vakbond,
de sportclub, etcetera. Korthout
gebruikt de familieopstelling uitsluitend binnen een begeleidingsproces en
voelt zich verantwoordelijk voor nazorg en begeleiding van alle betrokkenen
indien dit nodig blijkt. Hij verwerpt de hiërarchische en theatrale
denkbeelden van Hellinger. Korthout maakt gebruik van de ideeën van de
“Spiegelogie” ontwikkeld door Arnold Patent en gepropageerd door Willem de
Ridder. Universele intelligentie, onderlinge verbondenheid van mensen en het
denkbeeld dat gevoel belangrijker is dan denken is leidraad. Oordelen over
goed of fout wordt bij voorkeur achterwege gelaten. Het gaat om een ervaren,
dat kan werken als blikopener en opvulling van gaten in het dagelijks
bewustzijn van een cliënt. Zo komen er antwoorden op vragen, worden er
blokkades opgeruimd en ontstaan nieuwe inzichten. Wel kunnen weer nieuwe
vragen opgeworpen worden. Er
wordt uitgegaan van een aantal wetmatigheden: Het
recht om erbij te horen. Ieder lid van het systeem heeft recht
op een plek. Wanneer iemand sterft, uitgestoten wordt of weg gaat, ontstaat er
een leegte en een onbalans. Dit wordt ook op andere plekken in het systeem
gevoeld en heeft invloed op het leven van andere leden. De
ordening van de liefde. Ouders zijn eerder geboren dan hun
kinderen. Het oudste kind komt eerst. De eerste partner komt voor de tweede.
Zij allen moeten “gezien worden”. Als hieraan geen recht wordt gedaan,
wordt de ordening verstoord. Voorbeelden: het kind komt op de plaats van één
van de ouders te staan, waardoor het geen kind kan zijn. De eerste geliefde
van de man wordt verzwegen, een dochter neemt haar plaats in naast de vader. Balans
in geven en nemen. Ieder lid van een systeem heeft het
recht om te nemen en de plicht om te geven. Geven en nemen dienen in balans te
zijn. Indien die balans verstoord is, laat dat een onprettig gevoel achter.
Teveel geven maakt krachteloos, teveel nemen is een onrecht. Opsporing van de onbalans met behulp
van deze drie wetten, kan een grote verandering ten goede brengen. Soms kan
het probleem
worden opgelost tijdens een opstelling. Daar wordt in elk geval wel naar
gestreefd! De
invloed van het systeem. Iedere familie bezit al of niet
bewust, een sterk gevoel van saamhorigheid. Dit familiegevoel is voortdurend
op zoek naar evenwicht en verlangt dat niemand buitengesloten en niets ontkend
wordt. Kinderen identificeren zich (meestal onbewust) met vergeten of
buitengesloten familieleden en nemen hun lot, schuld of wraak over. Deze
verstrikkingen kunnen van generatie op generatie doorgegeven worden. Zo draagt
ieder een innerlijk beeld met zich mee van de familie van herkomst. Dit beïnvloedt
het verloop van onze levens. Tijdens de sessie wordt met behulp van
de deelnemers een familieopstelling gemaakt naar dat innerlijke beeld . Het is
verwonderlijk dat de representanten dezelfde gevoelens en onderlinge
verhoudingen ondergaan als de oorspronkelijke familieleden. Familie opstellingen: In principe wordt er tijdens een
bijeenkomst één opstelling uitgevoerd. Indien gedurende de beschikbare tijd
voldoende ruimte overblijft, kan overwogen worden een tweede of meerdere
casussen uit te werken. De groep bestaat uit minimaal 8 deelnemers.
Daarvan dienen bij voorkeur evenveel mannen als vrouwen aanwezig te zijn. De
opstelling wordt door iedere deelnemer als indrukwekkend en leerzaam ervaren,
ongeacht of een casus wordt ingebracht, een rol wordt uitgebeeld of de sessie
als betrokken toeschouwer gevolgd wordt. Iedereen krijgt diep inzicht en
voeling met de verborgen kracht van een familiesysteem, waardoor veel van je
eigen situatie verhelderd kan worden. Tijdens de sessie wordt de inbrenger
van de casus centraal gezet. Er wordt deze persoon gevraagd: “Wat is er
gebeurd?” De therapeut stelt vragen om de casus feitelijk te verhelderen
zonder interpretaties. Er wordt vastgesteld welke personen binnen het systeem
bij het verhaal betrokken zijn. De inbrenger of therapeut vraagt wie van de
toeschouwers bereid zijn, om rollen op te nemen van personen die bij het
verhaal betrokken zijn. Deze representanten worden door de inbrenger in de
ruimte opgesteld volgens het eigen
beeld van diens familie. Er ontstaat een symbolisch tableau
vivant van de familie. Het gaat vooral om de verhoudingen en gevoelens en veel
minder om rationele gedachten en overwegingen. Er wordt weinig gesproken en
vooral veel gewerkt met lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en gebaren. De inbrenger of de therapeut kunnen de posities ten opzichte van elkaar veranderen. Er wordt aldus geprobeerd de juiste ordening te vinden. Door te ervaren wat goed voelt, soms gepaard gaand met oplossing biedende uitspraken, kan een nieuw innerlijk beeld ontstaan. Door je eigen ervaring en door de ervaring van de representanten, verkrijgt de inbrenger een diep inzicht in diens familiesysteem. Er komt meer ruimte voor acceptatie, respect en liefde. Deze werkwijze biedt een diep inwerkende ervaring, die ingrijpt op persoonlijk- en op familie- niveau. Dat schept helderheid en ordening in je leven, waardoor je meer grip op je leven zult ervaren en psychische en lichamelijke klachten kunnen verminderen. Vaak werkt de ervaring nog lange tijd na. Jos Korthout, 13-03-2007
Tbs behandeling zinvol: TBS-ers zijn eng en gevaarlijk. Het is ernstig te betreuren, dat ze één of meer malen een ernstig delict plegen. Dat wil niemand. De rechter legt hen dwangverpleging op in een gesloten en beveiligde instelling voor forensische psychiatrie (ter beschikking stelling = TBS), in plaats van voor straf naar de gevangenis te sturen (of een combinatie van die twee).
TBS-ers zouden er eigenlijk niet moeten zijn. Maar ze zijn er wel! En wat doen we ermee? Afschieten, of levenslang opsluiten? TBS-ers zijn ziek of hebben een afwijking, waar ze niets aan konden doen. Ze vormen een kleine minderheid van mensen. Ze hebben er niet voor gekozen om met zo’n ernstige afwijking te moeten leven. Ze zijn zo geboren of werden zo gevormd, door een uiterst traumatisch verleden. Ze pleegden hun gewelds-, levens-, of zeden-delicten in de regel niet “voor eigen gewin”, zoals een gewone crimineel. Gezien de omstandigheden, konden zij niet anders. Het kwam door hun waanideeën, achterdocht, angst of door defecten in hun persoonlijkheid.
Vanuit humaniteit of geloofsbeleving, kiezen wij ervoor om hen te helpen, in plaats van te straffen. Dat is in het belang van hen en van de maatschappij. Slachtofferhulp is noodzakelijk. Maar daderhulp is eveneens noodzakelijk. Alleen op deze manier kan voorkomen worden dat zij nieuwe slachtoffers maken. Door onderzoek en behandeling is bij een groot deel van de patiënten iets te doen aan hun problemen en gedrag. Zij mogen niet over een kam geschoren worden. Ze zijn schizofreen, hebben een persoonlijkheidsstoornis of hebben een combinatie van ziektebeelden. Velen zijn bovendien verslaafd. Niet alle mensen met zo’n ziekte gaan tot delicten over. De omstandigheden ten tijde van het delict, spelen een grote rol.
De patiënten hebben met elkaar gemeen, dat ze ernstige delicten gepleegd hebben en dat ze geheel of gedeeltelijk ontoerekeningsvatbaar waren, ten tijde van het delict. Er zijn verschillen in de mate van behandelbaarheid en de mogelijkheden tot zelfinzicht, genezing of verbetering. Door middel van medicatie wordt bewerkstelligd dat zij rustiger worden, wanen en psychoses onderdrukt worden en spanningen verlaagd worden. Daarnaast wordt door het bieden van een goede dagstructuur steun geboden waarbinnen een gezond dagelijks leven aangeleerd kan worden.
Er worden vele methodieken en therapieën ingezet om bij de patiënten zelfinzicht en verbetering tot stand te brengen. Ze worden aangezet tot zelfonderzoek en samen wordt gezocht naar nieuwe en betere vormen van gedrag en gewoonten en een gezonde manier van zinvolle tijdsbesteding. Daarbij worden methoden gebruikt als behandel- en verpleegplannen, psycho-educatie, risicosignalering, terugvalpreventieplannen, vaktherapieën op gebieden als sport, tuin, muziek, drama en werk binnen hout, metaal, montage en tuin. Het behandelproces is zeer moeizaam en confronterend voor de patiënten. Ze moeten leren hun daden onder ogen te zien, te leren begrijpen wat er gebeurde en inzicht verwerven. Ze moeten leren hoe ze in de toekomst veilig kunnen leven. Niet alle patiënten slagen daarin. De “ergste gevallen” gaan nooit op verlof. Als zij voor hun reïntegratieprogramma eraan toe zijn om te gaan oefenen met een toename aan vrijheden, moeten ze een heel programma doorlopen.
Bij begin van opname heeft de patiënt geen enkele vrijheid en zit hij in een afgesloten kamer, waar hij alleen maar enkele momenten per dag onder begeleiding van twee begeleiders mag luchten op een inpandige patio. Dit gebeurt alleen wanneer de patiënt zich voldoende beheerst kan gedragen. Desnoods gaan er vier begeleiders mee. Maar het kan gebeuren dat een patiënt te onrustig of te onberekenbaar is om de kamer te kunnen verlaten. In volgende stadia kan een patiënt zover komen dat hij steeds meer momenten kan doorbrengen op de groepsruimte van de afdeling. Als de behandeling goed verloopt kan hij doorstromen naar een andere afdeling waar hij meer vrijheden geniet. Bij voortgaande positieve ontwikkeling kan de patiënt op afgesproken tijdstippen de afdeling verlaten, doch blijft altijd binnen het beveiligde gebouw.
Voor de eerste maal dat een patiënt in aanmerking komt voor verlof dient een uitgebreid plan met motivatie voorgelegd te worden aan het miniserie van justitie, die toestemming moet verlenen om een patiënt het gebouw te laten verlaten. Dat gebeurt zelden eerder dan na ongeveer twee of drie jaar. Hij wordt er uitgebreid op voorbereid en pas na stringente afspraken mag hij dan een half uurtje naar buiten met twee begeleiders. Na terugkomst in de kliniek wordt het verlof uitgebreid geëvalueerd. Heel geleidelijk kan de duur van het verlof uitgebreid worden en kan ook iets verder weg gegaan worden. Nog later mag het met 1 begeleider. Als het steeds goed blijft gaan kan onbegeleid verlof volgen, maar alleen met strakke afspraken over waar de reis heen gaat, om welke reden en vastleggen van vertrek- en aankomsttijden, waarop steeds gebeld moet worden ter controle.
Bij gebleken onbehandelbaarheid gaan patiënten voor de rest van hun leven naar een longstay-afdeling. Zij krijgen een naar omstandigheden zo goed mogelijk leven in gevangenschap maar worden in wezen niet meer behandeld. Gelukkig bereiken de meeste patiënten binnen enkele jaren behandeling bemoedigende resultaten. Als ze niet volledig genezen, kan klinische- en ambulante psychiatrie of beschermende woonvoorziening ervoor zorgen dat er omstandigheden gegarandeerd worden, die herhaling van het delict uiterst onwaarschijnlijk maken. Zo is geleidelijk aan, een terugkeer in de samenleving mogelijk. Ze oefenen onder gecontroleerde omstandigheden met stapsgewijze uitbreidingen van hun nieuw verkregen vrijheden. Het is moeilijk, maar heel belangrijk werk om hieraan een bijdrage te mogen leveren. Verdiepen in deze delinquenten leert, dat het eveneens waardevolle mensen zijn. Zijn ze eng of zijn ze zielig? Hun problematiek is in elk geval weerbarstig.
Er zijn jaarlijks duizenden verlofbewegingen met circa veertig onttrekkingen aan de begeleiding. Daarbij gebeurt het een enkele keer dat er een delict plaatsvindt. Dat is heel verschrikkelijk. Daarom wordt tot op de bodem uitgezocht of er beoordelingsfouten zijn gemaakt en leert een TBS-kliniek van elk incident. Het risico dat een burger loopt om slachtoffer van een ontsnapte TBS-patiënt te worden is gelukkig zeer klein. Helaas krijgt een ontsnapte patiënt ogenblikkelijk veel aandacht in de media en wordt de minister van justitie ter verantwoording geroepen in de Tweede Kamer. Dat is begrijpelijk. Het is alleen jammer dat daarmee een overbodig grote angst wordt opgeroepen.
Adresgegevens: voor
begeleiding bij persoonlijkheidsontwikkeling en hulpverlening Tel.: 0183-302931
|
||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||
