...werd het ineens heel snel donker, en nog geen halve minuut later was hèt moment daar: de eclips!!! Vanuit het dorpje in het dal beneden ons klonk gejuich, in de verte steeg een heteluchtballon op, linksonder de stralenkrans was de planeet Venus te zien, aan het oppervlak van de zon ontdekten we een zonne-uitbarsting... Terwijl koude rillingen over onze ruggen liepen keken we naar het prachtige schouwspel, naar de blinkende corona rond de zon.

Het was niet helemaal donker. Het schemerde, zoals het normaal een half uur na zonsondergang doet. Aan de horizon, in het gebied waar de zonsverduistering niet totaal was, was het beduidend lichter. Plotseling waren de twee minuten voorbij. De corona verdween, de zon verscheen. We konden niets anders doen dan juichen. Wat een ontlading! Toen pas beseften we dat één van de allermooiste natuurverschijnselen hadden gezien.

We reden terug naar onze vijf vrienden die in de akker waren achtergebleven. Ook zij hadden de eclips in zijn geheel gezien. Onze dolle autorit was dus eigenlijk niet nodig geweest, maar goed. Wij durfden het niet aan om zoals hen in de akker te blijven wachten. Terwijl we nog onze ervaringen uitwisselden begon het weer heel hard te regenen. We hadden dus echt ontzettend veel mazzel gehad. Tussen de buien door is het slechts zo'n half uur droog geweest. Precies op het goede moment en op de goede plek!

Door de regen besloten we maar meteen terug te rijden naar de camping. We waren echter niet de enigen die op dat idee gekomen waren: de snelweg tussen Saarbrücken en Trier was één grote file, maar dat maakte niets meer uit. We hadden de eclips gezien, dáár ging het die dag om. Missie volbracht!