Slechts 10 minuten voor de eclips zagen we het zonlicht weerspiegelen in de voorruit van Ralphs auto, die vlak achter ons reed. We besloten om bij het eerstvolgende zijweggetje meteen te stoppen. We stapten uit de auto en zetten onze eclipsbrillen op. Terwijl de adrenaline nog door onze aderen gierde keken we naar de smalle sikkel. We hadden geluk; de zon bevond zich precies in het midden van het gat in de bewolking. Wat me opviel was dat het nog behoorlijk licht was, hoewel de zon al voor meer dan 90% bedekt was. Het was wel een heel vreemd, zilverkleurig licht.

Langzaam maar zeker werd het stiller. Vogels hielden op met fluiten, landbouwmachines stopten. En toen...