Na 10 minuten was alle hoop geheel verdwenen. Het regende, en hard ook! Mijn gezicht stond op onweer! Ik had er meer dan een jaar naar uitgekeken en nu viel het letterlijk in het water... Hadden we eerder op de ochtend wat korte buien gehad, nu leek er echt een groot regengebied over ons heen te trekken. Even na twaalven, 25 minuten voor de totaliteit, ontwaarden we boven de horizon ineens opklaringen die door de wind onze kant op werden gedreven. Er verscheen een voorzichtige lach op onze gezichten, maar we waren bang dat de opklaringen niet op tijd bij ons zouden zijn. Een aantal van ons aarzelde geen moment: met z'n vijven sprongen we in de auto's om de blauwe lucht tegemoet te rijden. De vijf anderen zouden in de akker blijven afwachten.

Dat werd een autorit die ik me nog lang zal blijven herinneren. Met de wegenkaart in mijn handen stippelde ik de snelste route naar de zon uit. Frank volgde mijn bevelen als een ervaren rally-coureur op. "Zometeen rechtsaf de hoofdweg op en dan direct weer linksaf de eerste zijweg nemen.... Straks onder dat viaduct daar in de verte door, maar pas op! Vlak na dat viaduct is een haakse bocht naar rechts!" Op de achterbank keek Steven ondertussen steeds naar buiten of de zon al te zien was. De dolle rit deed me denken aan de stormjagers die in de film "Twister" achter tornado's aan scheuren. Wij waren nu eclipsjagers, die achteraf gezien toch wel met wat onverantwoord hoge snelheden door kleine dorpjes raasden.