In Memoriam
Rex,
Toen je bij ons in huis kwam was je
14 maanden oud, mager, bang voor iedereen (vooral voor mannen) en amper gewend
om in huis te leven.
Na een poosje begon je een beetje vertrouwen te krijgen
en bloeide je helemaal op. Je leerde wat spelen was, en dat mensen je niets
wilden doen.
Op de hondenclub was je een supersnelle leerling, en je
had duidelijk lol in het werken voor de baas. In no-time had je allerlei
diploma’s behaald (3 clubdiploma’s op de Alphense Hondenclub en GG1 en GG2 bij
de FHN). De behendigheid was je lust en je leven, en we hebben hier heel veel
plezier aan beleefd allebei. Zelfs toen je al 13 was en al jaren geen
behendigheid meer deed, werd je helemaal dol toen je de paaltjes mocht nemen...
Met de komst van een tweede hond was je het in eerste
instantie niet zo eens, maar je kon de pup Gizmo toch ook niet weerstaan. Je
bleek een perfect voorbeeld voor Gizmo, zodat de opvoeding van die kleine voor
ons enorm vergemakkelijkt werd. Jullie werden een zeer hecht stel, en voor jou
was het ook heel erg wennen dat Gizmo er opeens na 5 jaar niet meer was. Dat ze
je in het pension bij haar in het hok hebben laten zitten terwijl ze al
gestorven was vond ik destijds, en nu nog, vreselijk voor je. Je wist ook niet
hoe snel je uit het hok moest rennen toen wij je kwamen halen.
Dat het leven als hond alleen bij ons ook wel weer zijn
voordelen had bemerkte je daarna. De aandacht niet te hoeven delen was ook wel
lekker, en je genoot hier zichtbaar van. Toch leek je bij vlagen het gezelschap
van een maatje wel te missen.
Daarom kwam toen je al bijna 10 jaar was, Sjefke erbij.
Ook haar heb je helpen opvoeden, iets waar ik je enorm dankbaar voor ben. Het
is niet niets om als je al 10 jaar bent weer zo'n spring in 't veld bij je te
moeten dulden. Maar je was een kanjer met Sjefke.
Gelukkig heb je Sjefke’s eerste
nest nog meegemaakt, alhoewel je in het begin die kleine wurmpjes maar niets
vond!
Nu moet Sjefke zonder jou verder, ik hoop dat ze de rol
van de oudste hond in huis aankan, en dat Nozem haar met hetzelfde respect
behandelt als Sjefke jou.
De laatste jaren merkten we dat je steeds minder werd.
Het lopen ging niet meer zoals je wilde, en we moesten rustiger aan doen met
je. Langzaam werd je doof, het zicht werd minder en je spieren vielen weg. Toch
bleef je lange tijd nog vrolijk, en genoten we dagelijks van je gekke rollen op
je rug met allerlei geluiden erbij.
Maar opeens ging het hard achteruit, je ontlasting werd
anders, je had geen lol meer en lag alleen nog maar. Je had ook geen lol meer
in buitenzijn, wilde niet meer mee uit en je ogen begonnen anders te staan.
Dan kun je maar 1 ding doen, en dat hebben we op vrijdag
27 augustus 2004 gedaan.
Lieve lieve Rex, ik hoop dat je nu je rust hebt gevonden daar
achter de Rainbow Bridge, en dat je fijn kunt spelen met je maatje Gizmo...
Ik zal je nooit vergeten, je was onze eerste eigen hond
en hebt ons onnoemelijk veel geleerd.
Ik ben blij dat je zo lang bij ons hebt willen blijven...
Dag lieve Swiepie...
Suzanne
When you came to live
with us you were 14 months of age, skinny and afraid of all people (especially
men) and barely used to live inside a house.
After a while you got a
little more confidence and you started to blossom. You learned how to play, and
that people weren’t there to harm you.
At the Dog Training
Club you were an amazingly fast student, and you obviously enjoyed working for
the master. Within a very short time you earned all kinds of diploma’s (3 Club
Diploma’s at the Alphense Honden Club and GG1 and GG2 at the FHN). Agility was
your favourite thing, and we both enjoyed that very much. Even when you already
were 13 years old and didn’t do agility for years, you got absolutely crazy
when you could take the zig-zag again…
With the arrival of a
second dog in the house you weren’t too pleased in the beginning, but you
couldn’t resist Gizmo after a short while. You turned out to be the perfect
example for Gizmo, and raising her was made very easy because of your help. You
became very close friends, and it was very hard for you getting used to the
fact that she was gone all of a sudden after 5 years. That they left you with
her in the kennel at the dog pension when Gizmo already was dead, was very hard for me then, and still. You
didn’t know how fast to escape out of the kennel when we came to get you out of
there.
You found out that
being the only dog in the house had it’s advantages. Not having to share the
attention was a good thing, and you really enjoyed that. But sometimes you
seemed to miss a companion…
When you were almost 10
years of age we decided to give you that companion, and we bought Sjefke. You
helped raising her as well, something I am very grateful for. It is quite an
accomplishment to get used to a crazy puppy when you are already 10 years old.
But you were great with Sjefke.
I am very grateful that
you were still there when Sjefke’s puppies were born, although you were a
little scared of the small creatures in the beginning!
Now Sjefke has to move
on without you, I hope she is capable for the role of oldest dog in the house.
I hope Nozem will have the same respect for Sjefke as Sjefke had for you.
The last few years we
discovered your health was getting worse. Walking wasn’t as easy as before, and
we had to take it easy with you. Slowly you got deaf, your eye sight was
getting less and your muscles disappeared. Still you were a happy dog for a
long time, and we enjoyed your noiseful back-rolling every day.
But suddenly you got
worse very fast, your droppings were different, you didn’t enjoy life and layed
down almost the whole day. You didn’t like being outside, didn’t want to go out
for a walk and your eyes seemed different than before.
Then there is only one
thing to do for a human, and we did this on Friday August 27 2004.
Bye bye dear Rex, I
hope you have found your peace at the
I will never forget
you, you were our first own dog and you have learned us immensely much.
I am most grateful that
you have been staying with us for this long time…
Bye dear Swiepie…..
Suzanne