Dagboek

20 augustus 2006

Morn morn,

Aan het noorse klimaat zullen we misschien later nog eens met weemoed terugdenken want na een fantastische winter met veel sneeuw hebben we momenteel ook een schitterende zomer met prachtig weer. Met een paar dagen net over de 30 graden iets minder warm dan in NL maar ook minder benauwd. Wel heeft het een avond en nacht behoorlijk ge-onweerd en geregend. Dit was trouwens spectaculair om te zien. Het kwam over het meer waarover wij uitkijken als een zwart gordijn langzaam naar ons toe. Het begon eerst vreselijk te waaien en aan de overkant zag je constant schitterende lichtflitsen boven de heuvels. 

Met de verhuurder zijn we een zondagmiddag en –avond wezen varen op Tyrifjorden, het meer waarop wij uitkijken. Hij heeft een bootje van 30 jaar oud gekocht maar dat was niet te merken. Er stond een behoorlijk windje met daardoor aardige golven maar volgas had hij nog niet gevaren dus dat moest even worden uitgeprobeerd. Enfin klotsend en met een behoorlijke vaart gingen we over het water, af en toe werd je gedoucht maar dat mocht de pret niet drukken. Later in een rustige ‘baai’ met wat vrienden van hem heerlijk wat gegeten en gedronken. Echt een vakantiegevoel.

Inmiddels zijn ook de onderhandelingen over ons toekomstige huis positief afgesloten en zijn we de toekomstige eigenaren van Blauwhek 14 te Maasdijk (moeten we wederom gaan integreren). Mits er natuurlijk niet iets onverwachts tussen komt. De oplevering zal 1 januari 2007 plaatsvinden zodat we van 1 oktober tot 1 januari tijdelijk onderkomen moeten zien te vinden. Het is een huis met veel mogelijkheden om het maar kort te zeggen. Het is een oud huis waar we zo in kunnen maar waar wel het nodige aan moet gebeuren om het weer naar de ‘eisen van deze tijd’ te krijgen. Een behoorlijke uitdaging ligt op ons te wachten maar we kijken er naar uit.

Geheel onverwachts is Will nog 3 dagen op bezoek geweest, 20 t/m 23 juli. Dat was erg gezellig. Alleen maar buiten vertoefd en veel bijgepraat want we hadden elkaar alweer een tijd niet gezien of gesproken. De mannen zijn er natuurlijk op de MTB op uit geweest waarbij Will de hellingen aanviel als een bezetene en Ron de afdalingen voor zijn rekening nam.

Verder zijn we momenteel bezig met wat dingen te regelen voor de verhuizing. We hadden geluk wat betreft het vervoer van onze spullen want een collega van Ron gaat 22 september in een gehuurde vrachtwagen leeg naar Zuid Duitsland om daar verhuisspullen op te halen die naar Noorwegen moeten. Hij vroeg of het om was naar NL, en stelde voor onze spullen heen mee te nemen. Ron antwoordde meteen dat het wel meevalt met omrijden via NL (voor noorse begrippen dan) dus tegen een leuke, niet al te hoge vergoeding neemt hij onze spullen mee naar het Westland.

Wij gaan met dezelfde boot (Göteborg-Kiel) als de vrachtwagen met onze spullen en komen zaterdag 23 september in het Westland aan.

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

15 juli 2006

Morn,

De zomer is in volle gang en we hebben er, net zoals in NL, al een paar tropendagen opzitten. Op zo’n dag bussen zonder airco of in een werkplaats werken met een temperatuur van zo’n 28 graden is wat minder prettig maar als je vrij bent kun je lekker genieten. Het is ongelofelijk dat er tot mei zoveel sneeuw lag. Het lijkt heel lang geleden.

Helaas is het niet gelukt de schotel voor de tv zo te kunnen richten dat we NL 1, 2 en 3 konden ontvangen zodat we het WK via de noor hebben moeten volgen. Die hebben ook alle wedstrijden uitgezonden dus we hebben niets gemist. Bovendien was het nederlands elftal niet in zijn beste vorm waardoor de oranje stemming niet echt op gang is gekomen. We zijn door de noren volop aangesproken over de wedstrijd tegen Portugal wat eigenlijk geen voetbalwedstrijd meer was. Ze vonden het Nederland onwaardig.

Veel leuker is eigenlijk het volgen van de Tour waar Rabo het tot nu toe goed doet.

Twee weken geleden zijn Ted en Ingrid vier dagen langs geweest. Het was super gezellig, het weer was helemaal top. De heren hebben natuurlijk gefietst en de dames gewandeld. Ook stond er nog een boottochtje op het Oslofjord op de planning, dit werd georganiseerd door ons beider werkgevers. Ted en Ingrid waren hiervoor ook uitgenodigd en hebben kennis kunnen maken met enkele noorse gewoonten. Het eten, noorse garnalen die je zelf moest pellen, was voor een beetje Westlander niet echt maagvullend. Dit werd echter gecompenseerd door de hoeveelheid alcohol die genuttigd werd.

Na behoorlijk wat wikken en wegen hebben we inmiddels besloten om terug te keren naar NL. De planning is 1 oktober weer terug te zijn. Vorige week hebben we onze banen opgezegd, per wanneer weten we nog niet precies, ergens rond half september waarschijnlijk. Ze waren er niet erg blij mee maar konden het wel begrijpen. Mochten we spijt krijgen zijn we in ieder geval weer van harte welkom.

We zijn momenteel op zoek naar een woning en zijn afgelopen week even ‘anoniem’ in NL geweest voor o.a. een bezichtiging. Nu is anoniem in het Westland natuurlijk een zeer relatief begrip en zijn we toch gesignaleerd naar het schijnt.Of het huis dat we op het oog hebben iets gaat worden hangt af van de verkopers. Even afwachten dus. Wordt dit niets dan gaan we waarschijnlijk huren tot we iets naar onze zin hebben gevonden. Tips in deze zijn van harte welkom.

Ron kan overigens per 1 oktober weer aan de slag bij WD Trucks. Anita heeft nog niets gevonden dus als er iemand is die een leuke openstaande functie weet, mail het gerust door naar anita.ron@hotmail.com

Tot slot iedereen een prettige zomervakantie gewenst !

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

8 juni 2006 

Hei dere,

Inmiddels hebben we de winter, zo voelt het althans, alweer ver achter ons gelaten, zijn we de lente snel gepasseerd en is het momenteel heerlijk ‘s zomers. Lekker om weer buiten te vertoeven met een graad of 25. Het was ook opvallend om te zien hoe snel alles groeide en bloeide na onder zo’n dikke laag sneeuw bedolven te zijn geweest.

Echter een nadeel van deze plotselinge weersomslag en een aantal weken zonder regen is dat we ontzettend veel last hebben (gehad) van zogenaamde ‘pollen’. Heel veel stuifmeel in de lucht en alles bedekt met een laagje gele stof. Minder prettig voor degenen die allergisch reageren. Wij hebben er normaal gesproken geen last van maar het is (was) nu zo extreem dat ook wij niet onder de niesbuien en keelpijn uitkwamen. Het is al iets beter momenteel dus het zal wel weer overgaan.

Samen met de verhuurder hebben we afgelopen weekend de tuin aangepakt. Bomen verplaatst, onkruid gewied en plantjes gepoot. Gelukkig hadden we al wat perkgoed uit NL meegenomen want hier loop je leeg, in financieel opzicht, op de tuin. Belachelijke prijzen worden er gerekend maar de noor bekommert zich er niet om en weet waarschijnlijk ook niet beter.

Ron is bezig geweest met het plaatsen van een (extra) schotel zodat we NL 1, 2 en 3 kunnen ontvangen en hopelijk, in het oranje !, gaan genieten van het WK. Echter het ontvangen van de Astra satelliet is nog niet gelukt dit komt waarschijnlijk doordat wij een verouderd Canal Digital kaartje hebben. Er wordt hopelijk z.s.m. een nieuw kaartje deze kant opgestuurd. De noren zenden het ook wel uit maar die zijn meer gericht op de zweedse en engelse ploeg en met nederlands commentaar erbij is het toch leuker. Bovendien wil Ron ook graag de Tour volgen in juli en die wordt op de nederlandse TV veel beter in beeld gebracht en becommentarieerd dan hier.

We zijn inmiddels alweer bijna 2 weken terug in Noorwegen na ons bezoek aan NL. Ondanks dat we 2 weken hadden vloog de tijd voorbij en was het erg leuk om familie en vrienden weer te zien en te spreken. Helaas hebben we ons nieuw geboren nichtje Bente (klinkt trouwens erg noors) Vellekoop niet kunnen zien. Ze kwam een weekje later dan gepland maar gelukkig maakt ze het prima.

Het is overigens net of als je weer hier bent, je in een andere wereld stapt. Er gaat een soort knopje om, geheel vanzelf trouwens. Je kunt Noorwegen en Nederland ook nauwelijks met elkaar vergelijken eigenlijk.

Eind juni staat ons wederom een bezoekje uit NL te wachten namelijk op 28 juni komen Tedje en Ingrid V deze kant op gevlogen. Ron is al op zoek naar een geschikte huurfiets, de noren zijn over het algemeen niet zo lang dus even afwachten of dat gaat lukken. Maar we gaan ons zeker vermaken !

De dagen worden langer en langer dus we kunnen optimaal genieten. Momenteel wordt het om 4:00 uur licht en pas om 23:00 uur weer donker.

Groetjes en voor de liefhebbers héél veel WK plezier !

Ron en Anita

naar boven

7 mei 2006

 Hei dere,

April is gelukkig voorbij. Het is een maand die ze hier wat ons betreft van de kalender zouden kunnen schrappen. Of hij is juist bedoeld om het verlangen naar het voorjaar nog groter te laten worden ? Het is qua weer een saaie maand waarin je weinig kunt ondernemen. Het vriest, dooit, sneeuwt, regent, waait en af en toe schijnt ook nog de zon. Die is dan al wel zo sterk dat je meteen buiten kunt zitten. Bovendien is er deze winter zoveel sneeuw gevallen dat momenteel nog steeds niet alles weggesmolten is, vooral in het bos op schaduwrijke plekken ligt er nog aardig wat, zodat je nog niet echt kunt wandelen zonder natte voeten te krijgen. Door al die smeltende sneeuw ontstaan er overal watervallen en stroompjes wat wel weer een schitterend gezicht en gehoor is.

Een leuke verrassing was dat de moeder van Anita tijdens haar verjaardag op 12 april een paar dagen langs is geweest. Anita was vrij en er is geshopt, een bezoekje aan Oslo gebracht, gewandeld, bakkies gedaan, enfin het was erg gezellig. Voor de Pasen ging ze weer huiswaarts.

Pasen wordt hier overigens uitgebreid gevierd, met name wat het aantal vrije dagen betreft ! Voor en tijdens de Pasen ligt het land zo’n beetje een week plat. De meeste noren trekken traditioneelgetrouw naar de bergen voor een laatste sneeuwvakantie. Dat was dit jaar volop genieten want ondanks de late Pasen lag er overal nog genoeg sneeuw. Wij zijn echter thuisgebleven en hebben een aantal relaxte dagen gehad. Geen eieren geverfd of gezocht, wel gegeten.

Het weer is sinds een week of twee aan het verbeteren met de afgelopen dagen zelfs 20 graden ! Het wordt geleidelijk weer groen om ons heen. We kunnen weer heerlijk buiten zitten en gisteren is voor het eerst dit jaar de BBQ weer ontstoken.

Inmiddels zijn we alweer een jaar in Noorwegen, time flies, en we hebben nog steeds geen definitief besluit genomen over wel of niet hier blijven. Het leven hier is een stuk relaxter maar soms ook weer wat te, waardoor het voor ons nederlanders soms aan het saaie grenst. De natuur en woonomgeving zijn fantastisch maar het leggen van sociale contacten is erg moeilijk. De mensen zijn erg op zichzelf gericht. Kortom, hier heb je wat en daar laat je wat.

Ons huis aan de Meerkoet is inmiddels verkocht. Dit is boven verwachting snel gegaan, binnen een week of vier was alles rond en we hebben de prijs gekregen die we uiteindelijk in gedachten hadden. De officiële overdracht zal eind dit jaar zijn. In ieder geval nadat de huurders de sleutel van hun nieuwe huis in De Woerd hebben gekregen.

Aanstaande donderdagavond 11 mei gaan we in Göteborg (Zweden) op de boot richting Kiel (Duitsland). Dit is ca. 13 uur varen. We komen er vrijdagmorgen 12 mei hopelijk fris en uitgeslapen vanaf en verwachten halverwege de middag in het Westland te arriveren voor een 2 weekse vakantie na een afwezigheid van een half jaar !

Wij verheugen ons erop en wellicht spreken we elkaar.

Groeten,

Ron en Anita

naar boven

6 april 2006

April is in NL de maand van de krokussen, narcissen en het begin van de lente. De temperatuur stijgt en ’s avonds is het langer licht. Dat laatste is in Noorwegen ook een feit maar het weer kan bijna niet wisselvalliger zijn dan op dit moment en al zouden er al bloembollen groeien dan staan ze nog onder een kleine meter sneeuw dus helaas onzichtbaar. De bloembollen moeten hier wachten tot half of eind mei. Het heeft al wel wat gedooid maar ’s nachts vriest het regelmatig nog en zomaar een dag sneeuw tussendoor is geen uitzondering. Ook hebben we na 4,5 maand weer een dag met regen gehad dat was ons bijna vreemd geworden.

Gelukkig hebben we al een paar dagen van de naderende lente kunnen genieten met strakblauwe luchten en een heerlijk zonnetje dat door de witte omgeving nog wordt versterkt. Ons terras(je) heeft Ron sneeuwvrij gemaakt zodat we lekker buiten kunnen zitten. We hebben er aan een kant een schutting van sneeuw bij dus we zitten lekker luw.

Met een aantal collega’s van Anita zijn we zaterdag 25 maart op smokkeltour (Harrytur op z’n noors) naar Zweden geweest. ’s Morgens eerst met de bus naar Sandefjord, 2,5 uur zuidelijker van waar wij wonen. Vandaar met de boot het Oslofjord over, dit duurt ook zo’n 2,5 uur, en vervolgens kom je aan in Strömstad (Zweden). De boot was afgeladen met koopzuchtige noren maar gelukkig hadden ze voor ons tafeltjes in het restaurant gereserveerd zodat we prima zitplaatsen hadden. Het eten aan boord was trouwens super. Even voor de duidelijkheid, een ‘Harrytur’ bestaat uit ‘goedkoop’ (lees goedkoper dan in Noorwegen) zo veel mogelijk drank en etenswaren, met name vlees- en kipproducten inslaan. De noren leven zich dan helemaal uit, nou moet gezegd worden dat het ook wel behoorlijk wat geld scheelt. Gemiddeld is alles bijna de helft goedkoper dan hier dus dat is nogal wat. Dan is het natuurlijk nog te hopen dat je bij de douane niet wordt gecontroleerd anders kun je nog de helft inleveren maar dat viel gelukkig mee. Met een bus volgeladen konden we gewoon door !!

Vorige week tijdens het bussen ook nog een paar opmerkelijke dingen meegemaakt. Ik (Anita) rij met de bus in het centrum van Oslo op de trambaan staat er een motoragent die de weg verspert en de bus naar links dirigeert. Er was een of andere demonstratie aan de gang geloof ik. Enfin, de bus linksaf gemanoevreerd en nu ?. Behalve de ene busroute door de stad is Oslo mij verder vrij onbekend. Ga ik natuurlijk precies een straat in waar aan beide kanten van de bus ca. 5 cm ruimte overblijft met de buitenspiegels van de geparkeerde auto’s aldaar. Een paar keer steken in een nauw bochtje en gevraagd of een passagiere even achter de bus wilde kijken of het allemaal goed ging. Na zo’n 10 min. kom ik weer op de route, ongeveer 100 mtr verder vanaf waar de agent mij linksaf stuurde, rijden de trams en de bussen er gewoon weer ! Pffff, heb ik daarvoor zitten stressen en zweten. Toen de route maar een stuk verkort (versneld) door een stuk over de snelweg te gaan. Uiteindelijk 7 min van de vertraging afgereden en op tijd bij de thuisbasis. Daar werd vanzelfsprekend smakelijk gelachen om mijn verhaal.

Een dag later vroeg beginnen, 6 uur, en spiegelglad op de weg dus dat beloofde wat. Je moest echt stapvoets rijden en dan nog ging je op de rotondes, en die heb je hier nogal veel, rechtdoor i.p.v. rechts- of linksaf. De hellingen af was best griezelig, bij het remmen gleed dat hele gevaarte nog een stukje door en omhoog was meer slippen dan rijden. Dit was de eerste keer dat ik een beetje de bibbers had tijdens het bussen. Het verkeer natuurlijk een chaos, iedereen te laat. Ik moest vanuit Oslo leeg terug over de snelweg en zou nadere orders krijgen waar ik weer aan een route moest beginnen. Hoor ik ineens een knal aan de achterkant van de bus. Gelukkig was ik net vlakbij een bushalte, ja die heb je hier ook langs de snelweg ! Is de linkerachterband van de aanloopas geknald en helemaal aan flarden. Op aanwijzing van de chef de bus gelift waardoor de velg zo’n 15 cm boven het asfalt komt te hangen en heel langzaam (25 km op de snelweg zonder vluchtstrook) naar een garage getuft zo’n 15 km verderop. Inmiddels was er volop gestrooid dus gelukkig niet glad meer.

Kom ik de volgende morgen op de zaak is er een overval gepleegd. Ja, ook hier in het gemoedelijke Noorwegen komt dit soort criminaliteit voor. Het was een chaos, gebroken ruiten, deuren kapot, alles overhoop gegooid maar de kluis kregen ze niet van zijn plaats. Ze zijn uiteindelijk gepakt met een kleine buit.

Afgelopen woensdag, 5 april, hebben we onze laatste noorse cursusavond gehad. We hebben nu vier niveaus van de zeven gedaan. Qua grammatica en schrijven hebben we veel geleerd op de cursus maar het meeste leer je toch in de praktijk. Tijdens je werk, door de krant te lezen, naar de radio te luisteren en TV te kijken. Het spreken blijft af en toe nog lastig maar volgens de luisteraars doen we het heel goed in zo’n korte tijd dus daar vertrouwen we maar op.

Positief nieuws ook van het makelaarsfront uit NL. Als de kopers zich niet meer bedenken is de Meerkoet 50 te ’s Gravenzande verkocht. Dit is boven verwachting snel gegaan, binnen vier weken eigenlijk en voor de prijs die we er uiteindelijk voor wilde hebben. Mooier kan toch eigenlijk niet ?!

Zaterdag 8 april krijgen we bezoek van de moeder van Anita. Ze blijft een paar dagen t/m 13 april. Gezellig ! Anita is vrij tot na de Pasen en Ron heeft vanaf woensdagmiddag voor de Pasen vrij tot erna. Half (driekwart) van Noorwegen ligt plat een week voor de Pasen. Iedereen trekt erop uit naar zijn hut om te langlaufen, te skieën of gaat naar de zon om te ontstressen (waarvan vraag je je hier weleens af ?).

Misschien trekken we er ook nog op uit net als alle noren. Je moet je tenslotte aanpassen in een ander land.

Wij wensen jullie in ieder geval een toe!

Ron en Anita

naar boven

19 maart 2006

We zitten inmiddels alweer ruim 4 maanden in de sneeuw en krijgen zo een aardig beeld van hoe het is om in een ‘winterland’ te wonen. Eigenlijk valt het allemaal heel erg mee. We hebben er meer plezier dan last van. Het went eigenlijk vrij snel zo’n witte wereld en nog steeds komt er bijna iedere week wel weer een laagje bij. Half februari bijvoorbeeld sneeuwde het weer gigantisch. We moesten ons een weg naar buiten graven. Er heeft in 40 jaar niet zoveel sneeuw hier in het zuiden gelegen. Het zal vreemd zijn als de sneeuw gaat verdwijnen maar dat kan nog wel duren tot eind april.

Afgelopen weken is het behoorlijk koud geweest, ’s nachts zo’n minus 14 graden en overdag minus 7 graden. Wel super zonnig en nauwelijks wind en doordat de lucht zo droog is voelt het niet erg koud aan. Momenteel lijkt het of de lente voorzichtig gaat beginnen. Het is wat milder en overdag boven nul en het dooit een beetje. De dagen zijn ook al behoorlijk aan het lengen. Gerekend vanaf 21 december, begin van de winter, is het ruim 6 uur langer licht. Op 21 maart, begin van de lente, is het 12 uur donker en 12 uur licht. Vervolgens worden de nachten steeds korter en de dagen langer, heerlijk.

Elanden zien we tegenwoordig ook regelmatig. Pas reden we ’s morgens vroeg naar het werk toen er eentje sjokkend over een bruggetje liep dat over de weg (E16) gaat. Echt een grappig gezicht was dat. Kortgeleden hoorden we op het nieuws dat er een meisje op een piste tegen een overstekende eland was aangeskied. Daar houd je natuurlijk ook geen rekening mee op zo’n moment en waarschuwingsborden stonden er ook niet. Ze kwam er met wat blauwe plekken goed vanaf.

Sinds begin januari heeft Anita er een nederlandse collega bij. Ze zijn nu al met zijn drieën maar nog ver in de minderheid. Hij is afkomstig uit Leiderdorp en woont hier in z’n uppie zo’n 15 km vandaan in een klein appartementje. In NL was hij buschauffeur bij Connexxion en reed hij, heel toevallig, o.a. in het Westland. Inmiddels hebben we hier al aardig wat landgenoten ontmoet eigenlijk. Over het algemeen zijn de noren zeer over ‘ons nederlanders’ te spreken. We zeuren niet maar werken gewoon (is hier soms best uniek), zijn rechtdoorzee en makkelijk in de omgang.

Een noor is toch over het algemeen niet te vergelijken met een nederlander. Alle vooroordelen over nederlanders, zoals o.a. tolerant, hard werken, plannerig, hokjesgeest, nieuwsgierig, ondernemend, snel een oordeel klaar hebben, zijn toch wel degelijk waar. Pas als je in een ander land en een andere cultuur leeft zie duidelijk die verschillen. Overigens zijn niet al ‘onze’ eigenschappen nadelig te noemen hoor. Een noor is bijvoorbeeld nogal op zichzelf, traditioneel ingesteld, nationalistisch, vrij rustig, afwachtend, maar dat is ook vrij logisch als je nagaat met hoeveel mensen wij in NL dicht op elkaar wonen en hoe veel ruimte je hier hebt. Het gaat er hier gewoon veel gemoedelijker aan toe en als je daar heel goed mee kan leven dan heb je het hier prima.

Of wij er wel of niet mee kunnen leven daar zijn we nog steeds niet uit eigenlijk. De ene dag vind je het prettig en de andere dag mis je toch de sociale contacten en gezelligheid van je familie, vrienden en kennissen in NL.

Inmiddels hebben we wel definitief besloten om ons huis in ’s-Gravenzande te verkopen. De makelaar is reeds ingeschakeld. Mochten we terugkeren naar NL dan in ieder geval naar een ander huis. Liefst iets met een beetje meer bewegingsvrijheid om het huis heen. Nu valt het natuurlijk niet mee om iets te vinden met wat ruimte eromheen en vooral ook nog betaalbaar maar dat zien we later wel weer. Eerst maar afwachten hoe de verkoop gaat verlopen en voorlopig zitten de huurders er nog in.

In mei komen we overigens voor 2 weken naar NL met de auto dit keer. Ron’s moeder wordt 65 jaar en houdt een feestje, de auto moet APK gekeurd en gerepareerd. Bovendien hopen Karin en Martin op 20 mei de gelukkige ouders van hun tweede kind te worden. Het zou voor ons heel leuk zijn als ze zich aan die datum houdt.

Groetjes uit ‘Zonnehoogte’ (Sollihøgda)

Ron en Anita

naar boven

12 februari 2006

We zitten nog steeds midden in de winter en hebben net weer 2 dagen sneeuw gehad. De vorige keer heeft het zelfs 2,5 etmaal achter elkaar gesneeuwd. Er ligt dus behoorlijk wat dat hebben ze zelfs hier nog niet vaak meegemaakt. Er moe(s)t dus flink en regelmatig sneeuw worden geruimd om ons huis en de garage nog in en uit te kunnen komen. Maar dit wordt inmiddels beschouwd als een goede lichamelijke workout en buiten het feit dat het ook wel eens ’s morgens heel vroeg moet gebeuren is het goed te doen. Twee maal hebben we een tractor met sneeuwschuiver op bezoek gehad toen was het even niet meer bij te houden. Wat wel prettig is is dat het per dag alweer 2:45 uur langer licht is in vergelijking met 21 december dat gaat hier echt heel snel.

’s Morgens tijdens de eerste hevige sneeuwval, dat was op 19 januari, moest Anita met de langste bus (15 mtr) een helling op om aldaar met de dienst te beginnen maar helaas, halverwege bleef ze steken en spinden de achterwielen alleen nog maar. Oeps, niet zoveel ervaring met ‘rijden in de sneeuw op een helling’. Dus hulptroepen op de zaak gebeld maar ook die kwam niet omhoog. Toen een heel stuk achteruit gereden en gekeerd en beneden maar gewoon begonnen. Het was toch een grote chaos op de weg.

Achteraf zeiden ze dat het niet verwonderlijk was dat’ie niet meer omhoog kwam want de ‘boogie lift’ fungeerde niet. Dat was prettig om te horen natuurlijk.

Eén ding valt hier wel heel erg op, ondanks dat het een winterland is kunnen ze op de weg totaal niet met deze situatie omgaan. Heel opmerkelijk. Er ontstaan dus af en toe komische maar ook zeer gevaarlijke situaties waar je totaal niet op berekend bent. Na zo’n dag stap je dan ook knap versleten uit de bus. Je verkeersinzicht werkt hier tegen je i.p.v. voor je.

Voor het grootste deel brengt de sneeuw alleen maar plezier met zich mee. We zijn al verschillende keren wezen langlaufen, ook ’s avonds op de verlichte loipe. Het is dan super rustig, echt heerlijk om dan buiten bezig te zijn. Het gaat ook al beter maar we hebben zeker geen verborgen talenten hiervoor. Anita heeft de primeur wat betreft behoorlijk onderuit gaan. We zaten in een afdaling(kje) en de loipe liep gewoon verder na een bocht maar er stonden ineens geen lantaarns meer dus wat moet je dan in dat spoor. Remmen valt dan niet mee en het gevolg was een flinke smakkert. Hier en daar wat blauw en stijf maar gelukkig snel weer hersteld.

Ook zijn we ’s avonds wezen skieën met de verhuurder op een pistetje hier vlakbij. Gisteren, het was schitterend zonnig weer, zijn we naar een echt skigebied geweest iets meer dan een uur rijden hier vandaan. Dat was echt heerlijk en de sneeuw was super.

De eerste kennismaking met elanden op de weg heeft Anita in de bus gehad. Midden op de dag staken er plotseling 3 elanden over. Gelukkig reden we rustig, erg onverwachts zulke grote beesten plotseling vlak voor je. Helaas geen fototoestel meegenomen. Ze komen nu steeds meer tevoorschijn omdat er zoveel sneeuw ligt kunnen ze weinig eten meer vinden in het bos. Blijven opletten maar.

Van Ron’s werk hebben we een feestje, een verlate jaarafsluiting zeg maar, gehad met eerst wat eten en daarna zuipen op z’n noors. Dat houdt in dat je begint met bier of wijn en daarna zoveel mogelijk door elkaar drinkt, aangevuld met cognac. Het was erg gezellig met elkaar maar de zondag erna kon als een verloren dag worden beschouwd.

Ron heeft zijn eerste ‘cursus’ gehad van zijn werk betreffende APK regels. Dit was begrijpelijk geheel in het noors en het was goed te volgen. Komende week twee dagen cursus ‘Digitale Tachograaf’. Dit wordt wat spannender want dit gaat echt om nieuwe technieken.

Ook krijgen we weer bezoek uit Nederland over anderhalve week. Altijd gezellig ! Ron’s moeder, zus en broer komen een paar dagen op visite.

Hilsen,

Ron en Anita

21 januari 2006

Wij zijn zo'n beetje bedolven onder de sneeuw vorige week. Het heeft 2,5 dag
achter elkaar gesneeuwd. Niet normaal wat er is gevallen. Je bleef
sneeuwruimen. Gelukkig kwam twee keer een buurman met de tractor dat gaat
effe sneller. Wel weer een schitterend gezicht natuurlijk.

Van 't weekend ook twee keer wezen langlaufen en we maken vorderingen. We
zijn 's avonds geweest op de verlichte loipe, overdag was het superdruk.
Onwijs mooi en stil 's avonds, helaas nog geen overstekend wild gezien. Het
wordt wel steeds leuker, behoorlijk vermoeiend ook en spierpijn na afloop.

Mzzl.
Ron en Anita

naar boven

5 januari 2006

Allereerst willen wij iedereen een ‘Godt Nytt År’ wensen met veel gezondheid, gezelligheid en sportiviteit ! en bedankt voor alle kerstkaarten en emails die we gekregen hebben, erg attent en leuk om te ontvangen.

We hebben al veel sneeuw gehad. Van 4 t/m 7 december is er meer dan een halve meter gevallen en dat in drie dagen tijd. Ron heeft drie avonden sneeuw lopen ruimen, erg goede training trouwens, anders konden we ons huis en de garage niet meer in of uit. Momenteel ligt er zo’n 50-60 cm en vriest het zo’n 6 graden zowel overdag als ’s nachts.

Ook hebben we inmiddels langlaufski’s gekocht met speciale schoenen en stokken en zijn we samen met de buurman gaan oefenen. Eerst een stuk omhoog en daarna behoorlijk naar beneden en vervolgens zijn we maar vlak gebleven want dat was al lastig zat. Het was effe onder nul maar het zweet stond op onze rug. We hadden verwacht dat het makkelijker zou zijn maar goed gewoon blijven proberen. Je moet vooral soepel zijn en dat zijn we nou net niet. Niet dat de noren nou zoveel soepeler zijn dan wij hoor maar die beginnen al vanaf hun vierde jaar dus het is net fietsen voor ze.

Het is in Noorwegen traditie om voor en rond Kerst familie, vrienden of kennissen uit te nodigen voor een diner, Julebord genaamd. Wij hebben er twee mogen meemaken en hebben het een en ander van de noorse keuken geproefd. Typisch noorse gerechten die met name tijdens de Kerstdagen worden gegeten, waaronder elandenvlees, kabeljauw op een heel speciale manier bereid, en zalm. We waren er niet zodanig van ondersteboven dat we meteen de recepten hebben gevraagd. Tijdens en na het eten hebben we heel wat alcoholische dranken kunnen proeven, dat gaat op zijn noors, zoveel mogelijk en van alles door elkaar. Geen succes voor de andere dag maar het was wel gezellig en leuk om mee te maken.

Daarna op naar de Kerstdagen met bezoek van de ouders van Anita. Dit ging op het laatste moment bijna niet door want moeders was ziek geworden maar ze kon nog net al haar energie bij elkaar rapen om te kunnen reizen. Gelukkig knapte ze weer redelijk op en hebben we het gezellig gehad. Beetje wandelen, spelletje doen, lekker eten en drinken.

Na hun vertrek snel het huis aan kant gemaakt, de kerstboom opgeruimd want er zat zowat geen naald meer aan, ’t was ook geen echte norman, en op naar het volgende bezoek. Vriendin van Anita met man en 2 kids kwamen hier Oud & Nieuw vieren. Ze waren blij om een keer die …herrie in hun Lierse straat te ontvluchten. Nou en een rustige Oudejaarsnacht hebben ze gekregen ! Wij hadden wel 10 vuurpijlen maar de rest van de buurt was of niet thuis of lag al op bed. Bovendien sneeuwde het en zag je dus niets om je heen, gelukkig hoorden we nog wel genoeg anders zou je nog denken dat het geen Oudjaarsnacht was.

Er viel tijdens hun aanwezigheid zo’n 50 cm sneeuw dus we hebben ons prima vermaakt met sleeen, sneeuwpop maken, wandelen en een middagje Oslo.

Momenteel zijn we weer, zoals zovelen, aan het werk gegaan en dat bevalt ook nog steeds goed gelukkig.

Verder willen we Stef nog even complimenteren met het vernieuwen van de site. Ziet het echt mooi uit zo !

We hebben inmiddels ook ADSL hier in het noorse achterland waardoor het voor ons veel sneller gaat om foto’s te versturen dus we zullen schrijf- en beeldmateriaal blijven aanleveren.

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

30 november 2005

We zijn alweer ruim een half jaar in Noorwegen. Deze 7 maanden zijn echt voorbij gevlogen. Je doet natuurlijk ook zoveel nieuwe indrukken en ervaringen op. Tot nu toe voornamelijk positieve al hoewel er ook genoeg dingen zijn die we missen hier.

De winter in Sollihøgda is ‘eindelijk’ begonnen. Wij vinden het nog vroeg zat maar hier zijn ze niet gewend dat het zo laat in het jaar pas gaat vriezen en sneeuwen.

De eerste sneeuw hadden we trouwens al op 20 oktober !

Bussen in zulke weersomstandigheden was voor Anita ook een hele nieuwe ervaring. Je zou denken dat die noren er wel aan gewend zijn maar niets is minder waar. Vanaf 1 november ben je pas verplicht om op winterbanden te rijden. Ongeveer de helft van de automobilisten wacht dan ook tot het laatste moment of langer om banden te wisselen, met als gevolg dat er op die bewuste dag weet ik hoeveel (bijna) aanrijdingen hebben plaatsgevonden. Wij hebben het met verbazing aanschouwd. Ook Anita heeft er een paar, op een haar na, voorbij zien glijden. Ze heeft inmiddels een antislipcursus met de bus gevolgd dus ze is min of meer voorbereid, nu de medeweggebruikers nog.

De ‘sneeuwpret’ was maar van korte duur. Het heeft daarna geregend, gewaaid en niet gevroren tot afgelopen week. Er ligt nu zo’n 12 cm sneeuw en het vriest overdag een graad of 3 en ’s nachts een graad of 7. Ze verwachten voor de komende dagen meer sneeuw, kunnen we eindelijk gaan langlaufen. De meeste noren zitten ook al te popelen om op de latten te kunnen gaan staan. Afgelopen weekend zijn alle skigebieden geopend dus als je wilt kun je al skien, snowboarden of langlaufen maar helaas nog niet hier in de buurt.

We hebben trouwens ook nog een ‘verrassingsbezoek’ aan NL gebracht begin november. Dit was weer erg gezellig en druk. Bijna niemand wist ervan dus het effect van de verrassing was geslaagd. We hebben heel wat verbaasde gezichten mogen aanschouwen.

Verder zijn we druk aan het werk. Bij Anita op het werk zijn er momenteel veel zieken dus die draait veel hele diensten en bij Ron gaat het ook nog steeds goed door.

We zouden meegaan, met Anita’s werk, op ‘Harry-tur’ naar Zweden, eerst met de bus naar Sandefjord en dan met de boot het Oslo fjord oversteken naar Strømstadt (Zweden) en vervolgens met de bus weer terug op 1 dag. ‘Harry-tur’ is een ander woord voor ‘smokkeltour’, goedkoop drank en vlees inkopen in Zweden. Dit wordt hier ontzettend veel gedaan omdat het toch een stuk goedkoper is dan hier in Noorwegen. Maar helaas was Anita ziek en hebben we dit moeten afzeggen.

Wel hebben we afgelopen zaterdagavond deelgenomen aan het traditionele ‘Julebord’ (kerstmaaltijd) van Anita’s werk. Dit wordt bij velen op het werk of bij (sport)verenigingen georganiseerd. Na het eten was er muziek en kon er gedanst worden. Het was gezellig en je leert zo een beetje je collega’s kennen. Voor wat betreft de alcoholconsumptie gaan alle remmen los bij de noren.

Tijdens die avond hoorden we ook dat er in een sportschool hier zo’n 12 km vandaan Spinning gegeven wordt. We willen hier volgende week een keer gaan kijken. Zou leuk zijn als het wat is en we mee kunnen doen. Ron is wel aan het trainen op de Tackx maar dat is natuurlijk best saai. Ook hebben we tegenwoordig een loopband dus er wordt wel volop getraind ! Van hardlopen buiten komt met die sneeuw niets meer, helaas.

Jullie zijn in NL natuurlijk volop in de Sinterklaas-sferen maar daar merken we hier helemaal niets van. Wel vreemd is dat. Daarentegen zijn ze natuurlijk al helemaal into Kerst en komen er steeds meer lichtjes bij zowel binnen als buiten.

Wij krijgen tijdens de kerstdagen bezoek van Anita’s ouders en tijdens Oud & Nieuw van Angelique, vriendin van Anita, met man en kinderen dus dat gaat vast erg gezellig worden. Anita heeft 2 weken vrij genomen maar Ron’s aanvraag is nog in beraad, er zijn meer gegadigden.

Wij wensen iedereen alvast prettige feestdagen en tot volgend jaar !

God Jul og godt nytt år !

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

11 oktober 2005

Het is alweer een tijdje geleden dat we jullie hebben geïnformeerd over ons wel en wee hier in Sollihøgda en dus is het tijd voor een nieuw verslag.

Wat hebben we zoal gedaan en beleefd deze laatste weken ?

We zijn naar Oslo geweest met de bus die een paar honderd meter bij ons vandaan stopt en waarmee je middenin het centrum van de stad uitkomt. Makkelijker kan eigenlijk niet want je auto parkeren valt niet mee en is bovendien erg duur. Het ritje naar Oslo duurt zo’n drie kwartier als het meezit dus dat gaat best snel.

Oslo is een mooie, ruime, schone, gezellige stad met mooie gebouwen en veel groen. Noren vinden het trouwens een erg drukke bedoening aldaar maar op ons komt het allemaal erg gemoedelijk over in vergelijking met bijv. R’dam of A’dam. Het ligt aan het Oslo fjord en heeft een behoorlijke haven met veel luxe zeil- en jachtboten. Rondom de haven liggen veel terrasjes en eettentjes. Wij hebben echter een heerlijke belgische Leffe gedronken in café Amsterdam. Alleen het interieur komt uit een amsterdamse kroeg maar voor de rest is er niets nederlands aan behalve dat ze nederlands en belgisch bier schenken. Dat is beter te drinken dan noors trouwens.

Anita is inmiddels alweer vier weken zelfstandig aan het bussen. Momenteel zo’n 30 uur per week en het gaat eigenlijk steeds gemakkelijker. Af en toe is het nog lastig om de mensen goed te verstaan maar daar hebben de noren onderling ook last van dus het valt hier niet echt op als je drie keer vraagt ‘Wat zeg je’. Ze spreken hier namelijk zoveel verschillende dialecten dat ze elkaar onderling af en toe ook niet makkelijk kunnen verstaan. Gelukkig voor ons spreken ze hier rondom Oslo redelijk ABN.

De herfst is hier duidelijk wel aangebroken in tegenstelling tot NL waar de temperaturen bijna ’s zomers zijn volgens de berichten. Het is hier ook wel warmer dan normaal en we hebben nog regelmatig buiten gezeten maar ’s morgens is het vaak mistig en het is frisser aan het worden, de dagen worden ook beduidend korter. De herfstkleuren die sommige bomen momenteel hebben is wel een schitterend gezicht trouwens.

Ondanks dat het nog vrij zacht is, hebben we wel de garage opgeruimd zodat de auto binnen kan staan. Het weer kan hier zomaar omslaan en dan kan het opeens vriezen of sneeuwen ’s nachts. Ook staat de auto op winterbanden, dit is verplicht vanaf 1 november, dus we zijn al een beetje voorbereid. Hopelijk hebben we hier genoeg aan en hebben we geen kettingen nodig. De hoofdwegen worden goed schoon gehouden maar het weggetje naar ons huis is vrij stijl en niet altijd sneeuw- of ijsvrij.

Eindelijk hebben we dan ook onze eerste eland gespot, helaas te ver om op beeld vast te leggen dus nog geen bewijs maar dat gaat zeker nog komen. ’s Winters als er veel sneeuw ligt lopen ze hier in de tuin volgens de buren dus we zijn benieuwd. Ook hebben we hier vlakbij in het bos een das gezien die komen hier vrij veel voor want Anita had er vorige week bijna een onder de wielen van de bus ’s morgens vroeg.

De fietsen staan momenteel in het vet. Ron heeft genoeg gefietst dit jaar en is even ‘fietsmoe’. We zijn begonnen met hardlopen hier achter in het bos 3x per week Het bevalt heel erg goed en zo bereiden we ons conditioneel voor op het langlaufseizoen, de nationale wintersport hier. Er liggen hier aardig wat loipes in de buurt waarvan een verlicht dus genoeg om te oefenen. Weer eens wat anders op zondagmorgen dan ‘vossen’.

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

31 augustus 2005

Het is momenteel wat koeler buiten, de zon schijnt wel maar de zomer lijkt een beetje voorbij helaas ! De dagen worden ook alweer korter, ongeveer gelijk met Nederland momenteel. We gaan ons opmaken voor het najaar en de winter. Uit verhalen van buren hebben we inmiddels begrepen dat de winter hier behoorlijk kan toeslaan, met sneeuwhoogtes van 1 tot 2 meter, en best lang kan duren. We kijken er naar uit !!

We hebben al erg veel mooi weer gehad en veel buiten vertoefd dus geen reden tot klagen hoor wat ons betreft. De enige trieste gebeurtenis sinds we hier zijn, is dat onze parkiet ‘Tarzan’ vier weken geleden is overleden. Heeft’ie de hele reis hierheen op de achterbank overleefd, gaat’ie alsnog dood. Heimwee misschien ? Anita vindt het af en toe een beetje stil in huis en heeft alweer jongen gesignaleerd bij de dierenwinkel dus het zal waarschijnlijk niet lang duren of de kooi is weer gevuld.

Het inwerken van Anita als buschauffeur bij Connex was begonnen maar ligt momenteel alweer een paar weken stil. Eerst wat meegereden met een nederlandse collega om de routes een beetje te leren kennen en vervolgens zelf achter het stuur. Dit was best wel spannend daar het zo’n 13 jaar geleden is dat Anita voor het laatst een bus heeft bestuurd ! Maar volgens de collega’s is het net fietsen en verleer je het nooit ! Meteen maar een proefritje centrum Oslo om in te komen, pffff. Gelukkig geen passagiers want die waren zeker te laat op hun bestemming aangekomen ! En wat was het ineens warm zeg maar al met al viel het reuze mee, iets minder rechts rijden was het enige commentaar. Dan komt natuurlijk het afrekenen er nog bij, allerlei abonnementen, strippenkaarten, contant, hoeveel zones, prijzen etc. Buschauffeur wordt je nog niet zomaar !

Bovendien, en dat wist eigenlijk niemand, heb je voordat je hier op een bus mag rijden van de politie ‘een verklaring van goed gedrag’ van Justitie in NL nodig. De details om dit te verkrijgen zullen we jullie hier besparen maar van ‘enige’ bureaucratische regels en wachttijden is wel sprake en dus wacht Anita nog steeds hierop. De verwachting is nu dat ze 1 september kan beginnen.

Begin augustus kregen we wederom bezoek uit NL, gezellig hoor, en wel van Martin, Karin en Sven. Die zouden 4 dagen blijven. Helaas was het weer een beetje wisselvallig, af en toe een bui en dan weer zon maar dat mocht de plannen en de pret niet drukken. Er is volop gewandeld met Sven in een speciale rugzak, met name hier in de buurt, en lekker gerelaxed. Sven moest ’s middags nog effe dutten dus je bent wat meer gebonden maar dat ging allemaal prima.

Martin heeft zijn noors weer een beetje op kunnen halen. We kunnen nog wat van hem leren. Hij heeft hier namelijk, een jaar of tien geleden, zo’n twee jaar gewoond maar is het nog niet verleerd !

Gelukkig kunnen wij 7 september aan een cursus noors beginnen en hopelijk schept dat weer wat duidelijkheid in onze noorse talenknobbel. We hebben het idee dat we niet zoveel bijleren op deze manier. Hoewel het verstaan en het lezen al best goed gaan.

Wij zijn daarna, op vrijdag 12 augustus, ons bezoek achterna gereisd voor een bliksembezoek aan het Westland. Achteraf veel te kort natuurlijk want we gingen van hot naar her, onze tijd was van ’s morgens tot ’s avonds gevuld. Dat het ook braderie in Naaldwijk was, kwam mooi uit. Hier hebben we met veel kennissen en vrienden bij kunnen praten. Verder nog onder het genot van een hapje en een drankje bijgepraat met de familie. Natuurlijk kon ook een fietstocht op zondagmorgen van Ron met ‘de Blue Train’ niet aan het programma ontbreken en ook hebben we de kleine Lucas v.d. Sande, geboren op 21 juli, en zoon van Angelique (en Erik), vriendin van Anita, voor het eerst in het echt bewonderd. We hadden bij terugkeer in het vliegtuig allebei een raar gevoel. Waren we thuis of gaan we nu naar huis ?

Enfin ‘thuis’ aangekomen daalde de rust van Noorwegen en Sollihøgda meteen weer over ons neer. De volgende keer zullen we beslist wat langer in NL blijven want hier wordt je alleen maar stresserig van.

Afgelopen weekend zo’n beetje de laatste georganiseerde tocht op de MTB gereden ‘Birkebeiner’ genaamd. In tegenstelling tot vorig jaar was het nu prachtig weer en was Ron voornemens zijn tijd flink te gaan verbeteren. Het is een tocht van 89 km van Rena naar Lillehammer over veel ‘grusveien’ (grindpaden) met hier en daar steile, lastige singletracks. Er doen bijelkaar 12000 deelnemers mee die om het kwartier in leeftijdscategorieen starten. Je bent dus niet de enige op het parcours ! De voorbereiding was dit keer ook beter. We sliepen in een hut zo’n 40 km vanaf de startplaats en konden dus op gemak en goed ontbijten. Ik startte om 9:15 uur en kwam exact 4 uur later in Lillehammer aan. Mijn tijd van vorig jaar had ik met 20 min. verbeterd ! Ik was dus best tevreden. Tegelijkertijd werd ook het WK MTB verreden waar we de finish van hebben gezien.

Tot zover onze belevenissen, tot de volgende keer.

Groetjes uit Sollihøgda,

Ron en Anita

naar boven

23 juli 2005

Er is alweer een maand verstreken sinds ons laatste verslag uit Noorwegen en de zomer(vakantie) is in volle gang. Niet echt een periode om veel tijd achter de PC te zitten. Lekker veel buiten zijn is toch een must in de zomer. Velen van jullie gaan lekker op vakantie of hebben het er alweer opzitten. Overigens bedankt voor de kaarten die uit verschillende uithoeken van Europa zijn binnengekomen, erg leuk !

5 juli arriveerden de ouders van Anita voor een weekje Noorwegen. Het weer was al een paar weken goed en dat zette zich gelukkig voort. We hadden voor een paar dagen een hut gehuurd op een camping i.d.b.v. Lærdal aan een fjord. Dit was tevens de startplaats voor ‘Jotunheimen Rundt’, de tocht die Ron samen met Vidar (noorse kennis) zou gaan fietsen. Mits het weer een beetje mee zou werken en dat deed het. De start was vrijdagavond 8 juli om 21:15 uur, na een dag van voorbereidingen en zenuwen mochten ze eindelijk op pad. De toeschouwers, wij dus, konden van hun nachtrust gaan genieten terwijl de fietsers voort ploegden. Echt donker werd het ’s nachts niet maar er moest wel verlichting op de fiets worden ontstoken. ’s Morgens zouden we ze ontmoeten bij een bevoorradingspost bovenop Sognefjellet, dit is de hoogste beklimming van de tocht waar nog volop sneeuw ligt. (zie bijgevoegde routeprofiel en/of www.jotunheimenrundt.com)

Of wij waren te langzaam of zij te snel maar we zagen ze voorbij flitsen aan de voet van de berg met een smile van oor tot oor op weg naar de finish, nog maar 90 km ! Wat Ron toen nog niet wist was dat er nog een lange, gemene pukkel van ca. 8 km. op hen lag te wachten. Uiteindelijk waren ze zaterdagmiddag om 15:00 uur, redelijk versleten, bij de finish. Eerste opmerking aldaar was ‘eens en nooit meer’! Totale tijd 18 uur op de fiets, pfffffff. Na een douche, wat eten en rust was het toch wel een mooie ervaring geweest ondanks het afzien van met name ’s nachts doorfietsen. Al met al was het een heerlijk ‘vakantie’weekje, veel gezien en prachtig weer.

Ter info, Jotunheimen is een groot natuurpark dat in het westen uitmondt in het Sognefjord. Het is zeer bergachtig en ruig, met veel watervallen en prachtige vergezichten en veel recreatiemogelijkheden zoals wandelen, fietsen, kanoën.

Ron gaat vervolgens weer gewoon aan het werk, er moet tenslotte ook weer gegeten en gedronken kunnen worden, en Anita maakt het huis en de logeerkamer aan kant want het volgende bezoek arriveert vrijdagavond 15 juli. Twee vriendinnen, Jeannette en José, komen ons opzoeken en blijven 5 dagen.

De eerste avond worden we door onze bovenbuurman (verhuurder) uitgenodigd voor een borrel op de veranda. Uiteindelijk worden het meerdere borrels van verschillende makelij en liggen we rond half 3 met een behoorlijke kegel in bed. We zijn de alcohol natuurlijk ook een beetje ontwend.

Na overleg de volgende dag besluiten we om een speciale wandeltocht te gaan lopen, Gjende (spreek uit Jende) genaamd. Dit is een tocht in (wederom) Jotunheimen waarbij je over een bergkam tussen twee meren, de één groenig en de ander blauwig van kleur, doorloopt en waarbij het ene meer veel lager gelegen is dan het andere.

We hebben slaapplaats voor één nacht geregeld en zijn erheen vertrokken, ca. 3,5 uur rijden bij ons vandaan. Het weer was matig, een beetje miezerig maar dat zou de dag erna beter worden. De andere morgen om 7:00 uur reden we onder een strak blauwe hemel richting Gjende waar om 8:00 uur het bootje zou vertrekken dat je halverwege afzet zodat je terug kunt lopen. We waren niet de enige met dit idee met als gevolg dat het bootje vol zat en we 1,5 uur moesten wachten voor we mee konden. Een andere mogelijkheid was om de tocht in tegenovergestelde richting te lopen waarna het bootje ons aan het eind van de middag zou oppikken.

De tocht was kort samengevat best zwaar en lang, heel erg mooi, hier en daar steil en niet ongevaarlijk maar al met al een schitterende belevenis. Uitgeput en met moeie benen en zere voeten waren we net op tijd om het bootje terug te halen. Echter deze was wederom vol en het tweede bootje stuk dus moesten we ruim een uur wachten. We waren tot niet zoveel meer in staat dus dat uurtje rust konden we best gebruiken.

De volgende dag moest Ron weer gewoon aan het werk en zijn wij (luxe paarden)heerlijk naar het strand geweest en ’s avonds hebben we heerlijk geBBQd. Dinsdag een dagje Oslo met de bus. Een mooie, schone havenstad waar het een en ander hebben bezichtigd en wat rondgeslenterd. De volgende dag nog een boswandeling hier in de buurt gemaakt, die eindigde in de plenzende regen maar dat mocht de pret niet drukken. ’s Avonds zijn de dames weer richting NL vertrokken en is hier de rust weergekeerd.

Het volgende bezoek van Martin, Karin en Sven staat gepland op 6 augustus en vrijdagavond 12 augustus reizen we zelf richting NL voor een lang weekend.

Maandag gaat Anita meerijden op de bus bij Connex met een nederlandse chauffeur en gaat de opleiding tot buschauffeuse beginnen. Best spannend hoor ! Bij Ron op zijn werk is het momenteel rustig, de meesten zijn op vakantie momenteel en dat is hier goed te merken.

Wij wensen jullie nog een mooie, gezellige en goede zomer toe.

Groetjes uit Sollihøgda,

Ron en Anita

naar boven

8 juni 2005

Een berichtje van de Nedernoren.

We hebben het nog steeds prima naar onze zin hier en de dagen vliegen nog steeds voorbij. Jammergenoeg heeft Anita nog geen werk gevonden maar we hebben er alle vertrouwen in dat dat goed gaat komen. Sinds vorige week staat ze ingeschreven bij een uitzendbureau, hopelijk kunnen die iets naar de zin vinden. Niet dat ze zich verveeld hoor maar het is lekkerder om gericht bezig te zijn en goed voor de taal. Het probleem van het werk vinden is voornamelijk de taal, er zijn genoeg leuke banen maar dan moet je toch de taal beter beheersen dan wij nu doen. (Behalve als je monteur bent, dan maakt het allemaal niet uit blijkbaar. Af en toe is het wel lastig maar over het algemeen gaat het wel.) De wat ‘simpelere’ baantjes zijn momenteel ingenomen door studenten en scholieren. De noorse cursussen beginnen pas weer in september, na de zomervakantie, dat is wel balen want we blijven nu een beetje op eenzelfde niveau hangen.

Ron heeft zijn eerste ‘noorse’ verjaardag gevierd, compleet met visite uit NL. Bedankt ook voor alle kaarten en mailtjes die jullie hebben gestuurd, erg leuk ! Ron’s moeder en zus zijn 4 dagen langsgeweest. Bepakt met een extra koffer aan hollandse etenswaar (pindakaas, hagelslag, drop etc.) en leesvoer (o.a. fiets, libelle) arriveerden ze op 2 juni. Ze gingen zondag 5 juni 10 kg lichter naar huis, kun je nagaan ! Het was erg gezellig, alleen het weer werkte niet helemaal mee. In NL was het niet veel beter volgens de berichten dus dat was een schrale troost. Sinds gisteren is het weer verbeterd en kunnen we weer lekker buiten vertoeven. De (juiste) MTB schoenen die Anita cadeau wilde doen, zijn nog niet gevonden. Tot nu toe hebben we alleen maar Shimano en Nike gezien en Ron wil graag Specialized want daar zit zo’n lekker voetbed in (pffff). We zoeken rustig verder want hij zit natuurlijk nog niet zonder ! Anders kopen we ze wel in NL als we een keer op bezoek komen. Dat wordt misschien al voor eind augustus want we hebben vernomen dat Transavia per 21 augustus 2005 stopt met de (goedkope) vluchten van en naar Oslo. Errruuug jammer want dit was toch wel heel aantrekkelijk om gebruik van te maken. Nu wordt het SAS of KLM en die zijn doorgaans, buiten de aanbiedingen om, een stuk duurder. Bovendien vliegen zij vanaf A’dam en Transavia vanaf R’dam, lekker dichtbij.

Getraind wordt er ook nog steeds volop. Als het door bepaalde weersomstandigheden niet anders kan in de garage (zie foto) want de conditie moet natuurlijk op peil blijven en de benen soepel. Maandagavond (6 juni) was Ron nog op pad met de MTB (ca. 58 km). Voordeel is nu dat het ’s avonds erg lang licht blijft, om 23:30 uur begint het pas donker te worden, dus je kunt nog veel doen ‘s avonds. Hij kreeg echter een lekke band in de ‘middle of nowhere’ en had geen bandenlichters bij zich (dom !). Gelukkig waren het soepele banden en ging het ook zonder, anders was het een heel eind lopen.

Zondag aanstaande wordt voor de derde keer deelgenomen aan Mjøsa Rundt (ca. 230 km) en kunnen er weer wat kilometers gemaakt worden op snelheid. Ze geven aardig weer op dus dat is alvast een voordeel(tje).

Ben erg benieuwd hoe het de overgebleven Oostenrijk gangers zal vergaan komend weekend. Ik zal aan jullie denken. Mannen heel veel (fiets)plezier toegewenst !

We spreken/mailen elkaar.

Groetjes uit Sollihøgda,

Ron en Anita

naar boven

3 mei 2005

We zijn alweer bijna 2 weken verder en er is van alles gebeurd in die tijd dus zijn we alvast aan ons verslag begonnen, het eerste vanuit Noorwegen. We zijn nog niet online maar hopelijk gaat dit snel gebeuren.

Vorige week zijn we ontzettend druk geweest met inpakken. Pffff, wisten niet dat een mens zoveel kan bewaren, zowel nuttige als minder nuttige dingen. Deze laatste zijn dan ook linea recta bij het afval terecht gekomen. Het ruimt wel lekker op zo’n verhuizing !

Met hulp van buitenaf zijn we erin geslaagd om precies binnen de deadline, vrijdag 29 april, klaar te zijn met inpakken. Na wat heen en weer gebel met de transporteur, Fa. Tanke uit Poeldijk, bleek het zelfs mogelijk om de hanger van de vrachtwagen voor ons huis te parkeren en zelf in te laden. Dit scheelde ons veel tijd en en extra sjouwen. Eerst was het namelijk de bedoeling dat wij het zelf met een vrachtwagen naar Poeldijk moesten brengen en het daar weer moesten overladen in de hanger. Het inladen kostte zo’n 1,5 uur, dus dat ging best vlot.

Tussendoor hebben we nog wat vrienden en bekenden gedag gezegd. Dit viel niet altijd mee, op zo’n moment ga je beseffen dat het echt gaat gebeuren. Gelukkig hebben we er nog niet eens zo lang over gedaan vanaf het moment van Ron’s sollicitatie tot aan de vertrekdatum, anders wordt afscheid nemen nog moeilijker.

Uiteindelijk zijn we vrijdagavond om 22:00 uur, met de Transporter helemaal volgeladen, vertrokken richting Frederikshaven (Denemarken) waar we zaterdag 30 april om 10:00 uur de boot zouden nemen richting Oslo. Doordat het bijzonder rustig was onderweg kwamen we reeds om 7:30 uur aan in Frederikshaven en hebben toen nog 2 uurtjes in de auto liggen pitten. Waren we wel even aan toe. Op de boot hadden we een hut dus konden we lekker verder ronken en effe douchen, heerlijk. Om 18:30 uur reden we van de boot in Oslo en wat zou de douane gaan verzinnen ? Ze staan namelijk niet als makkelijk bekend die noorse douane. We hadden tenslotte van alles bij ons, fietsen (hoe kan het anders), fietsonderdelen, TV, PC met toebehoren, DVD, Lampen, 4 planten, een parkiet (in een kooi) en nog meer. Wat schetste onze verbazing, hij vroeg wat we kwamen doen, waar we gingen wonen en of we al noors spraken. Dat was alles ! Dus ook dat liep erg soepel zoals alles tot nu toe.

Zondag hebben we een echte rustdag genoten en maandag rond de middag zijn onze spullen afgeleverd in Sollihøgda. De chauffeur durfde het wel aan om met zijn combinatie omhoog te rijden naar ons ‘appartement’ en de weg hiernaar toe is best smal te noemen. Maar hij was wel gewend aan die smalle tuinderslaantjes in het Westland dus dit kon niet veel lastiger zijn. En inderdaad hij heeft woord gehouden en met enig draai en keer werk en het bermpje van de buren, maar ach die waren toch niet thuis, is het hem gelukt weer ongeschonden huiswaarts te keren.

Hier zitten we dan uiteindelijk op ons stekkie. We zijn druk met uitpakken en inrichten en de nodige dingen regelen. We zijn tenslotte gastarbeiders en moeten ons hier en daar melden en papieren invullen om hier te kunnen wonen en werken.

Jullie horen binnenkort weer van ons……..

Groetjes,

Ron en Anita

naar boven

19 mei 2005

We zijn nu bijna 3 weken in Noorwegen, time flies, en Ron heeft zijn eerste werkweek erop zitten. Die is hem gelukkig zeer goed bevallen, ook zijn chef en collega’s waren zeer positief dus dat is alvast een lekker begin. Anita is nog zoekende (naar een baan), hopelijk gaat ze snel iets vinden maar je moet eerst uitzoeken waar je moet zijn en hoe het hier in zijn werk gaat dus er gaat gewoon meer tijd in zitten dan thuis. We staan inmiddels wel officieel ingeschreven bij de gemeente. Na een week of twee krijg je dan een persoonsnummer, soort sofinummer. Zonder dit nummer kun je niet veel ondernemen, geen abonnementen (bijv. telefoon/mobiel) afsluiten, geen bankrekening openen. Kortom je bent erg beperkt. Het zal in NL niet veel anders zijn alleen heb je er dan over het algemeen weinig mee te maken.

Wel hebben we een vaste telefoon. We delen namelijk de lijn/het nummer met onze verhuurder. Die is weinig thuis en het scheelt ons extra aansluitkosten etc. Het is misschien tijdelijk maar we zien wel of het zo gaat. Voor de geïnteresseerden, ons nummer is 0047-32157842. Krijg je per ongeluk toch onze verhuurder aan de lijn, hij spreekt perfect engels dus no problem.

En jawel, sinds gisterenavond zijn we online. Het is geen snelle verbinding maar we merken het wel. Ons emailadres is anita.ron@hotmail.com Overal hier rondom deze heuvel waarop wij wonen hebben ze inmiddels ASDL alleen hadden ze waarschijnlijk geen zin om nog omhoog te gaan want hier is het nog op de ouderwetse manier. Nu woont hier op de heuvel ook de Bill Gates van Noorwegen en die heeft met nog een aantal geregeld dat we in het najaar (ruim begrip) ADSL krijgen.

Vorige week hebben we vreselijk mooi weer gehad, lekker buiten gezeten op ons terras(je). Afgelopen weekend sneeuwde het en was het zo,n graad of 8, hoezo wisselvallig. Net NL.

17 mei was de nationale feestdag en ze zijn hier behoorlijk nationalistisch dus het hele land was in rep en roer. Iedereen de vlag uit, liefst 2 of 3 en de klederdracht weer van zolder, zowel jong als oud. Wel leuk om te zien maar een beetje oubollig vonden we het wel. Ze hechten hier wat meer waarde aan traditie dan wij gewend zijn. We hadden wel een extra vrije dag dus dat was wel lekker. 

Ron is de training voor Jotunheimen Rundt (ca. 430 km) begonnen. Deze ronde begint in Lærdal op vrijdagavond 8 juli en eindigt in Sogndal op zaterdagmiddag/avond. Er moeten onderweg een aantal bergen worden overwonnen waar het kan sneeuwen, vriezen en waaien. Best een barre tocht zeggen ze !

De trainingsrondjes hier duren over het algemeen wat langer dan van te voren gepland. Je moet hier niet naar de km kijken want er is geen stukje vlak bij. Je bent dus iets meer tijd kwijt dan thuis en bovendien fiets je alleen, dat maakt het ook zwaarder. Ook wat gemountainbiked in de bossen achter ons “appartementje”. Dit is helemaal super dus kortom aan fietsmogelijkheden en plezier geen gebrek.

We hebben ook al een aantal kaarten van jullie ontvangen. Waarvoor onze dank! Het is erg leuk om wat van jullie te horen.

We spreken elkaar binnnenkort weer via mail of telefoon.

Groetjes,

Ron en Anita