De CasTravelers naar Noorwegen.

Het gastenboek is er ook voor jou.

Deze site is een onderdeel van:"www.theolute.nl"
De avonturen van 12 (oud)-rugbyspelers in Noorwegen.


CasTravelers.

Frank Hack de eerste voorzitter van de Castricumse Rugbyclub is ooit naar Noorwegen verhuisd, maar kwam (en komt) regelmatig naar Nederland om zijn sportvrienden te ontmoeten. Tijdens zijn bezoek zitten we in de sauna en vaak ook in de kantine na te praten over die goeie ouwe tijd en toen is het idee ontstaan voor een tegenbezoek in Noorwegen. De voorbereidingen werden getroffen, middels een spaarschema van een paar tientjes per maand per persoon. Na anderhalf jaar werd de reisdatum bepaald en ging de reiscommissie aan de gang. Eerst kochten we de vliegtickets in, daarna bepaalde we welke bestemming in Noorwegen voor ons het meest praktische was. Het werd Tonsberg aan de zuidelijke westkant van het Oslofjord. De Stayokay aldaar had ruimte.

Donderdag, 5 oktober 2006.
We verzamelden om 5.45 uur op het station van Castricum en klein uur later waren we aan het in checken op Schiphol. Een collega van onze grondstewardess feliciteerde haar met haar verjaardag, waarna zij met een galmend “Lang zal ze leven” uit elf rugbykelen werd bezongen. Blozend moesten we haar achterlaten. Met de vliegmaatschappij Sterling (100 Euro een retourtje) vlogen we naar het vliegveld Gardermoen van Oslo. Nadat iedereen opgelucht de douane was gepasseerd werd er geld opgenomen en bij Johan onze penningmeester het afgesproken bedrag in Noorse Kronen gestort. Met de trein togen we naar Tonsberg, het was een mooie en gezellige (de eerste gesmokkelde waar werd op de houdbaarheidsdatum getest) rit, op het station stond Frank ons op te wachten. We waren kompleet. In de Stayokay hadden we 3 vierpersoonskamers de verdeling verliep vlotjes. Op een kamer was er een probleempje met de smokkelwaar, de kleding van Moob hing te drogen en stonk verdacht veel naar Beerenburg.
Has.


Wat Has kan, kunnen wij ook.

Tonsberg werd verkend, de wandeling ging via de haven, het uitgaanscentrum

In de avond ziet het uitgaanscentrum er heel anders uit.

naar de stadskern. Op een plein stond een kraampje met kettingen en andere snuisterijen zonder eigenaar, Coos voelde zich geroepen de handel te gaan slijten en deed dat als een ware marktkoopman. Hij riep luidkeels iedereen op zijn handelswaar te kopen, niemand kwam op zijn geroep af zelfs de eigenaar van de kraam niet. ’s Avonds hebben we in de stayokay lapskous gegeten en nog lang nagezeten.


Lapskous eten.

Vrijdag, 6 oktober 2006.

Onze bus.

Het was een natte morgen, maar iedereen was in goede doen, Frank heeft een 16 persoons bus geregeld, met chauffeur Inge. Inge is jaren beroepschauffeur geweest op een houtwagen, dus we voelden ons meteen bij hem thuis. We vertrokken voor een sightseeing aan de overkant van het Oslofjord. De overtocht van Horten naar Moss met de veerpont duurde ongeveer een halfuurtje de koffie op de pont was niet erg lekker. Aan de overkant zijn we naar Frederikstad gereden.

Even uitwaaien op dek.

Frederikstad is een oude vestingplaats (1663) met Gamlebyen (oude stad) die zijn charme dankt aan de straten met kinderkopjes, kunstnijverheidswinkels- en musea, een ophaalbrug en andere bezienswaardigheden. We bezochten dit plaatsje in de stromende regen, dan ga je opzoek naar alternatieven, in het kerkje hebben de oefenende organist uitgedaagd tot het uiterste te gaan en het was waarlijk heel mooi. Toen alle kleding voldoende doorweekt was vonden we een pub, daar hebben we wat langer dan te doen gebruikelijk de wereldse problemen besproken. Net op tijd konden we de veerpont weer terug pakken en op het eind van de middag waren we weer in Tonsberg. Voor de het avondeten was er door de groep al besloten dat er gegeten zou worden in pizzeria “Pavarotti”. De uitbater was een Libaneesje van 1.60 mtr, het restaurant bestond uit een huiskamer met 4 tafels waaraan 4 stoelen stonden. Bij binnenkomst werd door ons het gehele interieur aangepast, omdat we naast elkaar wilden zitten. Dit lukte gewoon niet. Inmiddels had de vriendelijke maar zorgelijk kijkende uitbater de bestelling voor de drankjes opgenomen en gebracht. Toen, na veel tumult, onze Libanees ook het voedsel had genoteerd en met afzakkende schouders naar zijn keukentje strompelde, stonden onze koks Wim en Hans op om de man te helpen. Onze uitbater kreeg nu een cursus “koken met kannibalen” en leefde helemaal op, hetgeen op ons bord (mede door toedoen van Wim en Hans) tot uiting kwam. Na het eten zijn we nog een paar uur terug gegaan naar ons hotel voor de gezellige nazit. Hier begint het koffertjesverhaal.

Zaterdag, 7 oktober 2006.
Er was wel bewolking maar weinig kans op regen deze dag. Vol goede moed vertrokken met de bus naar het Telemark gebied om daar een staafkerk te bekijken.

Deze staafkerk was alleen buitenom te bewonderen.


De klokkentoren.


Het gehele gebouw staat goed in de teer.

Waarna we koffie zijn gaan drinken in het nabij gelegen winkelcentrum. Van veraf hebben we de blokhut van Frank mogen aanschouwen. De waterkrachtcentrale was indrukwekkend en met ontzag hebben naar het watergeweld gekeken.

Waterkrachtcentrale.


In een mooie omgeving.

Er lag een berg ons uit te dagen, zo van: “mij beklim je niet.” Mis. Frank en Inge lieten we achter op de parkeerplaats voor de foerage en wij gingen op weg naar de top. Aan de voet van de berg was het behoorlijk drassig, toen deze hindernis eenmaal genomen was, ging het nog redelijk snel naar de top.

De top bereikt.

Daar hebben we ons door een andere alpinist laten fotograferen, zodat dit voor het nageslacht bewaard blijft. De terugtocht was bijna even lastig als heen, vooral het uitkijken waar je de voeten neerzet was nu heel belangrijk want niemand wilde in de modder wegzakken. Op het parkeerterrein stonden Frank en Inge ons op te wachten met een vuur waarop we de meegebrachte worstjes verwarmden om daarna met brood en “zoete” mosterd op te eten. Iedereen liet het zich goed smaken. Op de terugweg nog wat mondvoorraad aangekocht en daarna nog even gezellig nagezeten in de stayokay. ’s Avonds het nachtleven van Tonsberg bewonderd en voldaan ons bedje opgezocht.
De broodjes worst smaakten prima.

Zondag, 8 oktober 2006
Vandaag reizen we via Oslo weer terug naar Nederland, maar eerst moest Has nog even een alternatief voor zijn verloren (?) paspoort e.d. regelen bij het plaatselijke politiebureau. Aangezien Has altijd van een krappe planning houd was het ook dit keer weer kantje boord. Hij kwam samen met Frank net op tijd op het station, we namen snel afscheid van Frank en vertrokken naar Oslo wederom voor een sightseeing. We zijn naar het vigilanpark geweest






en hebben bij de haven rondgedoold, door het mooie weer werd het wederom een geweldige dag.

Aan de overzijde ligt een ford.


In dit gebouw worden de Nobelprijzen uitgereikt.

Tegen een uur of vier zijn we per trein naar de luchthaven vertrokken om het vliegtuig naar Amsterdam te nemen.

Weer veilig geland.