China voor de Olympische Spelen.

Dit reisverslag is een onderdeel van:"onze homepage."

Ons gastenboek wacht op u.

Onze reis door China.
Wij wilden China nog gezien hebben voor de Olympische Spelen van 2008, omdat we verwachten dat China tijdens en na deze "Olympic Games 2008" een westerse boost zal krijgen. Tijdens onze reis merkten we dat aan de infrastructuur erg hard word gewerkt. Voor het vliegverkeer is volgens ons de infrastructuur al in orde. Nu alleen de wegen nog.

Om een indruk te krijgen van de afstanden die we hebben afgelegd.


vrijdag 15 juli 2005.

Aankomst.

Vanmorgen voor 8 uur geland op het vliegveld van Beijing. De bus deed er anderhalf uur over om naar ons hotel BEIJING QI LU HOTEL te brengen. Nadat we eerst even tot onszelf zijn gekomen in onze hotelkamer met airco, heeft Hidde onze reisleider een bijeenkomst met wat eten geregeld in het restaurant.

Ons hotel.


Hierna wat geld gepind te hebben kan de vakantie beginnen. Het eten met stokjes is voor mij als snelle eter wel even wennen, gelukkig hoef ik niet te verhongeren. Langzaam beginnen de namen van de groepsleden wat meer tot mij door te dringen, tegen het einde van de vakantie ken ik ze allemaal. We hebben met z'n allen een wandeling door de stad gemaakt, langs een groot recreatiemeer en de Verboden Stad, dit was al indrukwekkend. Kun je nagaan als we er morgen in gaan.

De eerste indrukken tijdens de eerste dag.


Uiteraard hebben we meteen het Tian'Anmen plein bezocht, overweldigd door de nachtvlucht, de nieuwe indrukken, de mensenmassa's en de temperatuur ben ik op het plein tijdens onze rustpauze spontaan in slaap gevallen. Gelukkig schrok ik wakker van mijn eigen gesnurk.

Tian'anmen Plein.


Voor het gemak eten we 's avonds in het hotel. Na het diner zijn we nog een rondje om gegaan. Eigenlijk hebben we een nacht overgeslagen en om te voorkomen dat we 's nachts om 2.00 uur klaar wakker zijn, blijven we tot laat nog een biertje drinken in de "Lotus Lane" een uitgaansgebied waar je vaak middelbare mensen op het geluid van een krakkemikkige cassetterecorder aan het stijldansen zijn. Op het meer varen verlichte bootjes met hele gezinnen of alleen maar een verliefd paartje. Langs het meer liggen allerlei restaurants(voornamelijk Chinees) en andere uitgaansgelegenheden. Het schijnt dat langs de overkant van het meer daar iedere avond de oude mannetjes uit buurt er de hele avond Mah-Jongg zitten te spelen. Ik ben blij dat dit gebied zo dicht bij ons hotel ligt.

zaterdag 16 juli 2005.

De Verboden Stad.

Vannacht erg goed geslapen de airco hebben we zelfs uitgezet. Het hotel heeft het ontbijt keuzemenu voor ons westerlingen enigszins aangepast. Ondanks dat probeer ik toch iets Chinees dat erg heet is, dus verval ik al gauw in het westerse patroon, want 's morgensvroeg dat scherpe spul vind ik maar niks. Vandaag zijn we de Verboden Stad gaan bekijken, nou Marja en ik hebben onze ogen uitgekeken met wat een pracht en praal zijn die Chinese Keizers omgeven geweest.

Doorkijkje in de Verboden Stad.


We kunnen goed zien dat toendertijd alles tot in de perfectie is uitgedacht en uitgewerkt. Overal zie je ook de renovatiewerkzaamheden aan de paleizen en pleinen, men wil voor de Olympische spelen van 2008 er helemaal klaar voor zijn.

Dakrand.


Na het bezoek aan het museum was ons verzocht om 12.30uur ons te verzamelen onder de beeltenis Mao, hoe Chinees kun je het bedenken. Voor de lunch stond pekingeend op het menu. Via de hutongs, nauwe bochtige straatjes met vieze zijsteegjes, kwamen bij dit specialiteiten restaurant aan. De eend smaakte goed. Na de lunch gingen we naar de ¨verborgen stad¨ dit is een ondergrondse stad, gebouwd tijdens de culturele revolutie. Deze stad kan ca.300.000 mensen herbergen en heeft een gangenstelsel dat langer is dan de chinese muur. Er is zelfs een gang bij van meer dan 250 km. De gids raffelde het geschiedenis gedeelte op professionele wijze af. Met een bruggetje dat mensen vanwege de vochtigheid rheuma e.d. kregen als ze hier zouden verblijven schakelde hij over op de commerciele tour en probeerde ons zijde dekens te verkopen. Dat laatste viel bij de groep niet in goede aarde, ondanks dat was het wel interessant en verkoelend. 's Avonds zijn we een acrobatenshow geweest, waarin perfecte staaltjes van acrobatiek werden getoond. Onderweg er naartoe kreeg onze taxi een aanrijding (zijn voorganger in de file reed plotseling achteruit) zelf heb ik het niet gezien want ik was in gedachten verzonken dat het met de ongelukken in het superchaotische Beijingverkeer nog wel meeviel. Staat er op het Europees Aanrijdingsformulier dat je kalm moet blijven, onze chauffeur had daar geen boodschap aan, later zijn we in een andere taxi overgestapt om toch op tijd bij de voorstelling te kunnen zijn. De voorstelling was zeer indrukwekkend de acrobatische toeren zijn onbeschrijflijk er zelf heengaan is de enige optie. Na de voorstelling nog wat gegeten aan de Lotus Lane.

zondag 17 juli 2005.

Naar de Chinese Muur.

Direct na het ontbijt zijn we met de bus vertrokken naar Simatai, na een busrit van ruim 3 uur, na verloop van tijd over zeer stoffige wegen, komen we aan bij ons bescheiden hotel.

Het gevaarlijke, dus verboden gedeelte van de muur.


Na de lunch gaat het echte werk beginnen, we gaan het oostelijke gedeelte van de muur beklimmen. Jammer dat het nevelig weer is anders hadden we wat verder kunnen zien. Warm was het in ieder geval wel. Hoewel we een behoorlijke inspanning moeten plegen, is het toch heel bijzonder dat in het verre verleden miljoenen Chinezen aan deze verdedigingsmuur hebben gewerkt en er zelfs door zijn overleden.

Het is een fantastisch bouwwerk.


Tijdens de tocht werden we constant belaagd door een souvenirverkoopster die wel Engels sprak maar het niet begreep, ze heeft zeker 5 torens met ons meegelopen de paar laatste niet, want ze wist dat we terug zouden komen. Toen we uiteindelijk de muur verlieten kregen we de mogelijkheid om naar beneden te tokkelen. (dat is langs een kabel naar een lager gelegen punt af te dalen) De kabel ca.300 meter was over de rivier gespannen en zakte zo'n 50 meter. Marja ging als eerste, ze werd in een broek gehesen en daarna aan de katrol gegespt, waarna ze snel naar beneden gleed. Volgens Marja was ik de snelste, een subtiele manier om te vertellen wie het zwaarst is.

Vanaf het lichte puntje bovenin deze foto zijn we naar beneden getokkeld.


Het biertje en het diner erna smaakte ons zeer goed, 's nachts sloeg de stop door waardoor we zonder airco kwamen, een warme ervaring.

maandag 18 juli 2005.

De muur.

Vanmorgen, direct na het ontbijt zijn we naar de Chinese Muur getogen dit keer gingen we links af de muur op. Bij het meer aangekomen moesten we over een licht schommelende hangbrug.

De hangbrug.


De tocht verliep verspoedig, hoewel ik de indruk had, dat er weleen tankauto met water achter ons kon blijven rijden. Na een uurtje of vier klauteren, klimmen, wandelen, van het uitzicht genieten en afdalen kwamen uiteindelijk bij onze eindbesteming aan.

Alleen maar muur in het landschap.


De plek waar we de muur moesten verlaten was redelijk slecht aangegeven, daardoor waren 3 leden van onze groep een aantal torens te ver waren doorgelopen. Zij werden door de leiding achterhaald, met de lunch was de groep weer kompleet. Na terugkomst in Beijing zijn we naar een voorstelliing over Kung Fu een aanrader, een goed te volgen verhaal met spectaculaire stunts en goed danswerk.

dinsdag 19 juli 2005.

Het Zomer Paleis

Met de taxi naar het Zomer Paleis gegaan, door een communicatiefoutje met een paar taxichauffeurs, werd de groep verdeeld over 2 ingangen, dus is iedereen maar op zichzelf dit geweldige museum c.q.park gaan bekijken. We hebben nog een boottochtje gemaakt over het meer en veel foto's gemaakt, dat overigens zinsloos was, want 's avonds toen ik de digitale camera controleerde op z'n geheugen heb ik per ongeluk alles gewist. Ik heb zelden iemand zo kwaad op zichzelf zien worden. Gelukkig heeft Marlon ons nog wat foto's van de Muur gemaild, die heb ik uiteraard geplaatst.

woensdag 20 juli 2005.

Mao.

Vandaag zijn we met Michiel en Anita naar Mao geweest. In een kilometers lange rij van 4 personen we werden geperst tussen gele strepen op het plein en schuifelden we naar Mao toe. Door een drukgebarend mannetje werden we samen met een Deen uit de rij geplukt en naar een soort garderobe gebracht waar we onze tassen en camera's moesten afgeven, daarna bracht hij ons uiteraard tegen betaling weer terug in de rij. Vlak voor het mausoleum was een kunstbloemenstalletje, veel Chinezen maakten hier gebruik van. Voor de daadwerkelijk kamer waar Mao ligt kon men de bloemen kwijt voor het beeld van Mao in een speciale container, bijna constant was er een mannetje bezig om deze bloemen zo te ordenen dat ze goed in de container lagen. Als de container vol is wordt die weer terug gereden naar het kunstbloemenstalletje. Dus de mensen kochten geen bloemen ze huurden ze. Mao lag er overigens vredig bij net een wassen beeld. Later nog wat gewinkeld maar het was veel te warm, dus maar naar de airco van het hotel gegaan, in afwachting van ons transport per nachttrein naar Xi'an. Op het station wat gegeten, daarna de trein in.

Onze plek in de nachttrein.


We slapen in 6 persoons compartimenten, waarvan er 12 in een wagon passen, op de kop van de wagon is de toiletruimte en wasgelegenheid. Voor de mensen die noodles eten komt er regelmatig een hostess langs met heet water. De nacht verliep rustig.

donderdag 21 juli 2005.

Xi'an.

Vanmorgen vroeg met de nachttrein aangekomen in Xi'an de plaats waar we twee dagen verblijven. Doordat we te vroeg aankwamen waren de kamers in het hotel nog niet in gereedheid gebracht. Ontbeten en daarna de kamer en de stad verkend. We wilden in ieder geval de Moslimwijk in, deze van voor tot achter bekeken en diverse malen de bedelaars en verkopers van ons afgehouden. Toch wat aankopen gedaan. Ergens verscholen tussen de huizen was een ingang van een soort wooncomplex, het zag er heel oud uit en voor de ingang zat een meisje toegangskaartjes te verkopen. Wij nieuwsgierig geworden kochten ons toegang tot dit museum, want dat was het. Het bleek van oudsher een opleidingscentrum te zijn voor creatieve vakken zoals: tekenen, schilderen, knippen, pottenbakken, weven e.d. Een of ander rijk echtpaar had ooit de school gekocht omdat daar hun kinderen de juiste opleiding kregen, later hebben ze dat weer ondergebracht in een stichting, de school draait nog volop.

Museum.


Hierna zijn we opzoek gegaan naar de grote moskee, via wat omwegen vanwege de slechte aanduidingen zijn we uiteindelijk op het grote complex van de moskee terecht gekomen. Het is een oase van rust met prachtige gebouwen en mooie zij het rommelige tuin.

Echte Chinese bamboeladder.


Uiteraard moesten we de Bell en de Drum Tower nog even bekijken (compleet met een drumshow in de Drum Tower) deze toeristische attracties hadden we voor het laatst bewaard, waarna we het welverdiende Chineze biertje op een terras genoten. Tussen beide Towers ligt een restaurant met als specialiteit gestoomde gerechten we kozen ervoor om het een beetje duurder te maken dan gewoonlijk dus gingen we op de eerste verdieping van het restaurant eten. De ambiance was er goed (tafellakens i.p.v. een glasplaat e.d.) Toen we in de taxi naar het hotel zaten, zaten we propvol.


Even "duur" dineren.


vrijdag 22 juli 2005.

Het Terracotta leger.

Vandaag hebben we het Terracotta leger bekeken. Op een heel groot complex hebben we het beroemde beeldenleger mogen aanschouwen.

Het Terracottaleger.


Elk beeld apart verkeerde in een staat vanaf compleet tot zeer incompleet de archeologen hebben hier nog jaren werk aan om nog maar niet te praten over de graftombe die dit leger bewaakt. Deze graftombe ligt als een als begroeide pyramide van een paar honderd meter hoog te wachten om ontsloten te worden.
Terug in Xi'an hebben we na de lunch nog en wandeling gemaakt naar de zuid ingang van de oude stad en daar op ons gemak nog een paar grote warenhuizen bezocht.
's Avonds gingen we met de nachttrein naar Lanzhou.

zaterdag 23 juli 2005.

Van Lanzhou naar Xiahe.

Direct na aankomst in Lanzhou hebben we ontbeten in het hotel tegenover het station, nog een beetje door een straat gedrenteld, daarna de bus in voor een redelijk heftige rit naar Xiahe.

Echte Chinese hooiklampen.


Vanuit Lanzhou gingen we de tolweg op, tot Linxia waar we de lunch gebruikten ging het nog redelijk, daarna werd er over een lengte van ca.50 km overal aan de weg gewerkt, hetgeen gepaard ging met kuilen in de weg, wegomleggingen en opstoppingen vanwege graafwerkzaamheden.

Met de bus als dorser over de dorsvloer.


De bus was iets te klein voor ons gezelschap van 19 personen, zodat een persoon (vaak de reisleider) op een ongemakkelijke plaats zat. Achteraf had niet alle bagage op de achterste bank gestort moeten worden. Er was nl.ook nog bergruimte onderin de bus.
De middag hebben we in alle rust rond, in en op(dakterras) ons hotel doorgebracht. 's Avonds met z'n allen gezellig gegeten in het Nomad restaurant aan de overzijde van de straat.

zondag 24 juli 2005.

Bezoek aan het Bhoeddistenklooster.

We hadden ze al zien lopen in Xiahe de monniken in hun donkerrode gewaden. Vandaag hebben we hun kloosters en gebedsruimten bezocht, het is een aaneenschakeling van allerlei Bhoeda beelden en gebedstrommels.

Onze Bhoeddistische gids geeft ons een uitgebreide rondleiding.


We hebben hun murmelend gezang en gebeden mogen aanhoren. Verder is het een heel groot complex met wel 16 tempels erop, iedere tempel heeft weer zijn eigen verhaal, kortom als je een paar uur de gids volgt dan duizelt het je van de namen en begrippen.
Bij terugkomst in het hotel hebben we fietsen en tandems gehuurd en daarmee hebben de weg langs de rivier een tijdje gevolgd. Langs een paar bijenhouders gereden, het nonnenklooster niet gevonden en op de terugweg nog maar eens tempel bezocht, de Gongtang Pagota.

De Gongtang Pagota.


Hier zijn wel helemaal boven in de toren geweest, waar uiteraard weer een bhoeddabeeld ons opwachtte. 's Avonds hebben we (Italiaans??) gegeten, op tijd naar bed.

maandag 25 juli 2005.

Naar de graslanden.


Yaks als lastdier.


Met een bijna wolkenloze hemel zijn we met de bus en gids naar zomergraslanden gegaan om daar de yaks en hun eigenaren te zien. Deze mensen leven in de zomer als nomaden in tenten bij hun kuddes, er is een overgang op ca.3.650 mtr van wintergrasland naar zomergrasland. De kuddes grazen in gedeelten de afgebakende graslanden af. In het verleden waren er geen omheiningen in deze onmetelijke hoogvlakten, maar sinds enkele jaren heeft de regering er hekken geplaatst tot grote ergenis van de kudde-eigenaren. Die daardoor ook nog eens onderling met elkaar ruzie krijgen, dus al met al niet zo'n leuke zet van de regering. Wij zijn in een echte nomaden tent geweest, compleet met open haard, ladenkastjes, bedden, zonnecollectoren e.d. De open haard tevens fornuis wordt gestookt met gedroogde yakmest. Verder was het heel leerzaam te zien hoe die mensen daar leven.

Er worden gewone koeien met yaks gekruist vanwege de grotere en betere melk afdracht. Ook hen ik nog de Tibetaanse Yakboterthee en tsampa geproefd, aangezien een aantal leden van de groep genezende waren van wat darmproblemen werd er van deze gastvrijheid bescheiden gebruik gemaakt. Op de terugweg zijn we uit de bus gestapt en hebben boven op een berg gepicknickt. Op die berg was een prachtige bloemenzee.

Bloemenzee.


Aan de andere kant zijn we de berg afgegaan alwaar de bus op ons stond te wachten. Terug in het hotel voor de zoveelste keer geprobeerd mijn webmail te lezen, hetgeen wederom niet lukte (100 Bmps).

dinsdag 26 juli 2005.

Van Xiahe naar Langmusi.

De reis naar Langmusi deden we met dezelfde bus, nu werd de bagage wel in het compartiment onder de bus geplaatst waardoor er extra zitplaatsen beschikbaar kwamen o.a. voor de gids Wandi. De eerste ca.100 km gingen over een heel slechte weg, veel kuilen en brokken rots op de weg. Gelukkig werden we af en toe eruit gelaten om de benen te strekken, dan pikte de bus ons een paar kilometer verder weer op. Tijdens die wandelingen zagen we kuikentjes en veldmuizen, overigens stikten het van grote marmotten, maar die zagen we alleen vanuit de bus. Ook werd er regelmatig een witte uil gesignaleerd alleen was ik iedere keer te laat. Het hotel zou volgens de beschrijving zeer eenvoudig zijn, dit klopt, bij aankomst heb ik ons toilet eerst maar eens gerepareerd. Overigens is alles in Langmusi zeer eenvoudig. Het beste restaurant van deze plaats kan zo bij ons in het fietsenschuurtje gerund kunnen worden, compleet met een extra MichelinSter. 's Avond na het diner (yakburito) zijn we met een groepje nog even naar de disco gegaan, kon me niet aan de indruk onttrekken dat het verdacht veel leek op een bordeel.

woensdag 27 juli 2005.

Skyburial(luchtbegrafenis).

Vanmorgen stond Hidde voor 6.30 uur aan onze deur te kloppen, met de vraag of we het leuk (?) vonden een bhoeddistische begrafenis bij te wonen. Nu had hij het er gisteravond wel over gehad, maar het is nog altijd de vraag of er een overledene voor handen is. Vandaag waren er twee, dus binnen een halfuur was de groep gereed. Bij dit type begrafenis wordt de overledene opgevoerd aan de gieren waardoor zijn ziel rechtstreeks ten hemel gaat. Op het kloosterterrein aangekomen, mochten we nadat we entree betaald hadden verder de berg op. Bij een klein kapelletje met twee grote gebedstrommels erin zaten een dozijn monniken te bidden voor de overledenen. Tijdens dit ritueel klepperde het klokje van het kapelletje en een paar monniken bliezen sombere tonen uit een soort jachthoorn van een meter of twee lang. Volgens mij worden de gieren bij deze tonen likkebaardend wakker, want ze zijn gegarandeerd van een ontbijt. Tijdens deze rituelen zijn wij met de groep hoger de berg opgegaan om een goed zicht te hebben heilige grond waar de daadwerkelijke "ten hemelopneming" plaats ging vinden.

Onderweg naar de sky-burial.


Met een paar gemotoriseerde bakfietsen (hier zit de bak wel aan de achterzijde) werden de overledenen naar die plek gebracht. Op dat moment kwamen vanuit alle windstreken de gieren aanvliegen en zochten op gepaste (?) afstand een plaatsje op heuvel in afwachting van hun taakvervulling.

Nog op gepaste afstand.


Toen ook de monniken met het donkerrode busje (bedrijfskleur?) waren gearriveerd en meteen murmelend begonnen te bidden werden de lichamen naar de Plek gedragen en ontrold uit een soort laken, waarna de gieren zonder enig commando in actie kwamen en deden wat er van hun verwacht werd. Gelukkig waren de lichamen voor ons niet zichtbaar, gezien de afstand maar het is toch een macaber gezicht als zo'n 50 gieren zich te goed doen aan een paar mensen.



Tussen de gieren door liepen 6 mensen die er ritueel op toe zagen dat alles in goede banen werd geleid en dat er na verloop van tijd de botten in stukken werden gehakt, de schedel werd verbrijzeld zodat werkelijk alles op ging. Dit hele gebeuren duurde hoogop 2 uur, maar we hebben het niet allemaal afgewacht, want er moest nog ontbeten worden. Na het ontbijt zijn we een kloof ingetrokken, voor ons leek het op Russisch Lapland waar we ooit over een toendra getrokken zijn. Ergens in deze kloof was een voormalig tijgerhol, de tijgers zijn echter al honderden jaren geleden weggetrokken.


De kloof waar we doortrokken.


donderdag 28 juli 2005.

Busrit van Langmusi naar Songpan.

Vanmorgen om 7.00 uur per bus vertrokken naar Songpan. We reden 's ochtends door een fantastisch bergachtig landschap met mooie vergezichten. De marmotten zagen we af en toe tegen de heuvels oprennen. De weg werd af en toe versperd door overstekende jaks en berggeiten. We moesten een behoorlijk omweg maken (ca.100 km) omdat de hoofdweg opgeknapt word.
Rond 11.00 uur kwamen we bij onze lunchrestaurant aan, daar het dorp even bekeken een soort cowboydorp met Tibetaanse Chinese Cowboys met grote overjassen met een extra mouwlengte (dus de handen zitten ongeveer in het midden van de mouw).

Waar zijn m'n manchetknopen?


Het gemiddelde Chinese openbare toilet bestaat uit een dames en een heren ingang dus moest ik even wachten wie waaruit kwam, in ieder geval was links het pissoir en rechts een ruimte waar tussen schotten van ongeveer 1 meter hoogte op de hurken de behoefte kon worden gedaan, heel luxe allemaal. De reis verliep voorspoedig en we kwamen redelijk op tijd in Songpan aan. In Emma's Kitchen wat gegeten en geen mogelijkheid om op het internet te komen(teveel wachtende voor een computer). Het repareren van de wc gaat me nu vlotter af.

vrijdag 29 juli 2005.

Paardentrek door de bergen rondom Songpan.

Vanmorgen als eerste in Emmas Kitchen op het internet gegaan en de kinderen op de hoogte gesteld van onze huidige situatie van onze reis, thuis gaat gelukig ook alles goed. De groep bestaat uit totaal 18 personen die met deze paardentrektocht meegaan. Ik geloof dat we per persoon een een begeleider per paard hadden.

Te paard de bergen in.


Meteen vanuit Songpan ging het pad omhoog, waarbij ik al gauw met mijn hoogtevrees werd geconfronteerd, te dicht langs de afgronden (speciale hobby van mijn paard) en dan zelf geen invloed uit kunnen oefenen omdat er zo'n beest met vier benen onder me zit. We stegen die dag ca.600 meter de uitzichten waren prachtig. De afdaling was paardloos, wij mochten te voet over en door het beekje ca.500 meter afdalen uiteraard gingen de paarden ruiterloos naar beneden dit vanwege de stijlte. Beneden zijn we weer opgestegen en met paard en al door een woelige beek getrokken aan de overkant was het niet meer dan 10 minuten rijden toen we op een open veld de resten vonden van een voormalig kampement, hier werd ook ons kamp opgezet. De alom kettingrokende en roggelende paardemannen hadden veel plezier onderling en alles liep gesmeerd. In een mum van tijd werden de tenten voor ons in gereedheid gebracht en was er in de keukentent volop aciviteit, daarna werd de centrale tent opgezet, toen die klaar was begon het te regenen nu begreep ik de haast bij de afdaling en de opbouw van het kampement, men had dit slechte weer voorzien. In de centrale tent zijn we op een gegeven moment maar spelletjes gaan doen, overigens wel leuk als tijdverdrijf. Na het avondeten zijn we na de borrel vroeg onder de wol gegaan op een bed van takkenbossen en paardendekens.

zaterdag 30 juli 2005.

Terug naar Songpan.

De nacht verliep voor mij vanwege darmproblemen (oorzaak vermoedelijk de hitte, vermoeidheid en het andere eten) onrustig, arme tentgenoten. Het kampement werd als een geoliede machine afgebroken en rond 9.30 uur (na het ontbijt) zaten we weer op de paarden de tocht ging door het dal over bruggetjes waar de paarden zenuwachtig van werden. Begrijpelijk want de contructie is van palen, met daarover heen wat stro, keien en klei. De klei spoelt bij hevige regen gewoon weer de beek in, nu het zo geregend had, was dit vanmorgen ook het geval. De paardenmannen hadden geen oog voor dit ongemak en joegen de paarden over de gladde palenbruggetjes heen. Voor de onze groepsleden was dit vaak geen prettige overtocht, op een paard waarvan af en toe een been uitglijd. Na een aantal kilometers over een asfaltweg (er kwam geen enkele auto langs) te hebben gereden, ging het weer bergopwaarts. Dus kon mijn paard zijn hobby, dicht langs de afgrond lopen weer uitoefenen, inmiddels ben ik er een beetje aangewend. Op de top zouden we gaan lunchen maar doordat het begon regenen werd besloten de tocht voort te zetten, linia recta naar Songpan.
In Songpan, door de oude stad nog wat rondgezworven en allerlei stalletjes in de steegjes bekeken. De constructie van een "palingslachtplank" bekeken, dit is een plank van ca. 60 cm met op de kop een scherpe spijker, daar word de kop van de levende paling opgeprikt waarna deze gevild word en op de hoogte van de zaagsnede vlak onder spijker met een mes onthoofd wordt. Ook werd er een levende kip gewogen, de prijs werd bepaald en de kip z'n strot afgesneden. Verder wat inkopen gedaan voor de busreis van morgen.

zondag 31 juli 2005.

Busrit van Songpan naar Chengdu.

Deze dag zullen we niet gauw vergeten, we stonden allebei ziek (darmproblemen) op, we moesten om 6.30 uur vertrekken om in Chengdu de panda's te kunnen zien voordat het pandacentrum om 17.00 uur zou sluiten. We hadden een chauffeur die reed zonder begrip voor de lading. Zijn hortende en stotende rijstijl over een eindeloze weg met keien en kuilen kwam voor mij erg ongunstig uit. Mijn maaginhoud kwam via het opstaande busraam op straat terecht, ik moet toegeven dat ik ervan opknapte, alleen Anne-Marie op de bank voor mij knapte er meer van af. De tocht ging verder en de weg bleef in onze ogen slecht. Via een nog slechtere weg trokken we naar het Pandacentrum, onze chauffeur scheurde er voorbij we zagen wel een paar zilveren panda standbeelden voor een park staan maar Chinese tekens zeggen ons niks en de chauffeur was een chinees(wellicht analfabeet).

Het pandacentrum Wo Long.


Na ca.10 kilometer over een erbarmelijke weg doorgereden te hebben kwam deze eigengereide man erachter dat hij te ver was gereden, weer terug en uiteindelijk nog op tijd bij het, weliswaar verkeerde, Pandacentrum aangekomen. We heben de panda's van alle kanten kunnen bekijken en fotograveren zelfs in de regen. De tocht ging voort over een hoge pas waar we een uur stil kwamen te staan, doordat er een ongeluk was gebeurd. We gingen verder en langs de flanken van deze hoge berg. Het was goed te zien dat door de vele regen van de laatste tijd de modderstromen keien hebben losgespoeld die op het wegdek terecht zijn gekomen, dus onze chauffeur moest slalommen. Toen we uiteindelijk Chendu binnenreden mochten we nog ruim een uur in de bus zitten voordat we in de buurt van het hotel waren. Marja werd al zieker en tot overmaat van ramp kon de chauffeur ons hotel niet vinden en trakteerde hij ons op een extra rondje Chengdu voordat hij ons bij het hotel om ca. 22.00 uur afzette. Toen was Mar helemaal gebroken, behoorlijk beroerd zochten we onze kamer op. Op zoek naar nog meer extra water verliet ik het hotel en werd over een afstand van hoogop 100 meter drie keer aangesproken door mannen die mij "a nice hot lady" aanboden. Aan hun uitleggen dat ik in het hotel op vijfhoog al een lieve dame had liggen van wel bijna 40 graden (koorts), zou zinloos zijn. Overigens hebben we een goede nacht gehad en prijzen we ons gelukkig dat we in een optimale conditie aan deze reis zijn begonnen, want we waren zeer snel weer opgeknapt.

maandag 1 augustus 2005.

Van Chengdu via Guilin naar Yangshuo.

Deze keer gingen we met frisse tegenzin om 6.45 uur de bus in om naar het vliegveld te gaan. Alles verliep voorspoedig, tijdens de reis gezellig gesproken met een dame (openbaar aanklaagster op Hawai) die met haar hele familie op vakantie door China was getrokken. De rit naar het hotel in Yangshuo ging voorspoedig en we hebben een mooie kamer met airco en werkend toilet. Zijn meteen in slaapgevallen en door deze rust komen we weer aardig tot ons zelf. Nog even leuk gewinkeld en op een bankje aan de rivier de Li gezeten. De rust doet ons goed..


Het eerste wat we tegenover ons hotel zagen.


dinsdag 2 augustus 2005.

Boottocht over de Lirivier..

De hitte en de luchtvochtigheid is vanmorgen weer goed voelbaar, het idee om op het terras mijn boek uit te lezen en dit verslag bij te werken spreekt mij wel aan. Het is drukkend heet en op het terras heeft de ober een ventilator neergezet. De leden van de groep komen langs ons tafeltje zodat we een gezellige ochtend hebben. Tegen drie uur gaan we met bus naar de aanlegplaats van de boot, we worden ergens in een dorpje afgezet onze gids leid ons naar de boot, want daar zijn gidsen voor. Het bootje biedt ruim plaats aan iedereen, we gaan stroomopwaarts door het Karstgebergte en fotograveren ons wild. Na verloop van tijd worden we ingehaald door een grotere boot die met hoorngeschal aangeeft dat ie ons over links (2 lange stoten en 2 korte) wil passeren. We dachten de rust gevonden te hebben, maar op het water wordt net zo hard getoeterd, hat was niet een boot, het waren er tientallen die ons met grote snelheid voorbij voeren, voornamelijk de grote rondvaartboten die naar Guilin moesten om weer een nieuwe lading toeristen op te halen. Na 8 km stroomwaarts gingen we weer terug. Aan de wal kregen we in het kleine plaatsje het diner, daarna gingen weer het water op om te zien hoe afgerichte aalscholvers in het donker vis vingen. Voor op de boegspriet van het vissersbootje was een sterke lamp gemonteerd, ruim een meter boven het water. De visjes komen op het licht en de aalscholvers duiken onder water om de vis te vangen. De aalscholvers hebben een touwtje aan hun poten geknoopt. Als ze de vis zelf niet snel verorbert hebben (of te groot is) worden ze met stok met haak aan het touwtje het water uit gehesen. Het visje wordt door de visser uit zijn bek gehaald en in een emmer gegooid, de aalscholver wordt in het water teruggezet. Rondom om de lamp zwermen miljoenen, naar wij dachten muggen, maar een der biologen onder ons vertelde dat het niet prikkende "staafjes" waren, dus zinloos ingesmeerd met deet..


Het Karstgebergte.


woensdag 3 augustus 2005.

Fietstocht rond Yangshuo.

Vandaag staat er een fietstocht op het programma, na het ontbijt de beste fiets uitgezocht, een mountainbike met voor en achtervering en onder leiding van gids Henry (volgens mij heten alle gidsen hier zo) langs de rijstvelden met de waterbuffels getrokken, de simpele onderkomens, gereedschappen en voertuigen bewonderd. Het was een afwisselende tocht met steeds weer die aparte bergen in het decor. Tegen elf uur kwamen we bij de Moonhill cave een soort natuurlijke brug op 300 meter hoogte deze samen met Anita, Marlon, Michiel en Jense beklommen eerst onder de brug door daarna er boven op geklommen, weer een prachtig uitzicht. Beneden aan de berg in het restaurantje wat gegeten (echte patat) de middag ingepland om te rusten en te internetten in de airco, buiten was het 37 graden. 's Avonds de laatste gezamenlijke maaltijd dus tevens afscheidsdiner, meteen Hidde de reisleider bedankt voor onze bijzondere reis..

donderdag 4 augustus 2005..

Naar huis.

Vijf uur vanmorgen met de bus naar het vliegveld van Guilin gegaan en overgevlogen naar Canton (Ghuangzhou) In deze stad van 10 miljoen inwoners werd vandaag het temperatuurrecord van 39 graden gebroken, bij deze recordpoging hoefde ik echt niet aanwezig te zijn. Met Marlon zijn we de stad ingetrokken en hebben ons te goed gedaan aan een uitgebreide lunch. Na de lunch hebben we wat door de stad gedrenteld en de kraampjes bekeken met hun variateit aan kruiden, gedroogde zeepaardjes, hondenpoten, slangen e.d. Soms werd je er gewoon onpasselijk van, wat men zoal als eetbaar beschouwd. 's Nachts op het vliegtuig gestapt naar Frankfurt.

Dit was ons reisgezelschap.


Deze reis hebben we geboekt bij:"SAWADEE"


.