7 juli 2008                                        15˚C

Vandaag gaan we naar Lake O'Hara: een bijzondere plek in Yoho National Park. Bijzonder, omdat het hier zo verschrikkelijk mooi is. De toegang is echter aan strikte regels gebonden. Dit gebied ligt diep en hoog in de Canadese Rockies en is daardoor uiterst kwetsbaar en een waar wandelparadijs. De toegang wordt dan ook gereguleerd: je kan er niet heen met je auto, van tevoren bespreek je een plek in de bus voor een dagwandeling óf voor overnachtingen in de Lake O'Hara Lodge.

In 2005 heb ik een aantal keer geprobeerd om een dagwandeling te maken, maar het is erg lastig om twee plekjes in de bus te krijgen. Elke dag om 8:00 kun je bellen voor de zes vrije plekken van de volgende dag. Maar de vraag overtreft vele malen het aanbod. Voor de lodge kon je afgelopen november bellen voor een reservering van deze zomer. Dat heb ik gedaan: op 1 november om 17:00 ging de lijn open (9:00 plaatselijke tijd), en met twee telefoons heb ik continu op de 'redial'-knop gedrukt. Uiteindelijk kreeg ik beet, en omdat ik van 'overseas' belde was er nog wel plek voor twee nachtjes in juli. Het systeem werkt zo (weet ik nu), dat vaste gasten die al jaren komen (meestal Amerikanen) voorrang krijgen op de rest. Nieuwkomers komen er erg moeilijk tussen, maar het is ons gelukt. Daarnaast schrikt de prijs ook vele bezoekers af, maar bedenk dat dit inclusief ontbijt, lunch, high tea en diner is (voor twee personen).

de bus van Lake O'Hara pikt ons op bij de halte

In de bus horen we dat de weersverwachting goed is: geen regen of sneeuw, wel bewolkt. We zien onderweg in de busrit naar de lodge veel groen, dat betekent dat het hier veel regent. Door de hoogte waarop de lodge en het meer zich bevinden (2.035m) is sneeuw midden in de zomer geen uitzondering. We horen ook dat we niet de gehele Alpine Circuit kunnen lopen, want op All Souls' ligt nog teveel sneeuw en ijs. Om half elf stappen we uit bij de lodge, ons lunchpakket ligt al klaar. De lodge is prachtig:

We lopen vandaag de volgende route: van Lake O'Hara (2.035m) naar Lake Oesa (2.270m), dan via de Yukness Ledge naar Opabin Lake (2.285m) en terug naar Lake O'Hara. Dat is op zich een vrij korte wandeling van zo'n 11 km, maar bergwandelen gaat hier moeizamer dan elders vanwege de zwaarte van het terrein. We nemen er ook uitgebreid de tijd voor, doen er 6½ uur over. De lodge met bijbehorende blokhutten aan het meer zitten altijd vol, evenals de camping (30 plekken). Met dagelijks twee bussen aan dagwandelaars, lopen er totaal zo'n 150 wandelaars in het hele gebied. Die lopen verspreid over alle paden, het is tijdens het lopen dan ook zeker niet druk, maar je ziet meestal wel andere wandelaars een eindje voor of achter je. We lopen een stukje langs het meer en stijgen dan richting Lake Oesa. Tijdens het stijgen krijgen we zicht op de prachtige kleur van Lake O'Hara, zelfs met dit bewolkte weer.

Lake O'Hara

Na een aardige stijging zien we een waterval (Victoria Falls) en vlak daarboven Victoria Lake, ook weer heel mooi:

Victoria Lake

Dan nog een kleine stijging en komen we aan bij Lake Oesa. Daar ligt nog voor een flink deel ijs op, maar is nu langzaam aan het smelten. Het is nu rond één uur en we gaan de Yukness Ledges op, een richel van 2.3 km dat ongeveer op dezelfde hoogte blijft als Lake Oesa en vervolgens uitkomt in een ander klein zijdal, dat van het Opabin Plateau.

Lefroy Lake met daarboven Lake Oesa

Vanaf de Yukness Ledges heb je een mooi zicht op Lake O'Hara:

Lake O'Hara

We lopen door en komen uit op het Opabin Plateau. Ook weer erg mooi en lekker ruig. Bij Opabin Lake komen we weer de vier jonge Canadese wandelaars tegen, twee lopen er gewoon op gympen, nou, dan zou je me echt zo kunnen wegdragen. Hoge, stevige wandelschoenen zijn voor ons echt een must, anders redden we het niet. Zij nemen de East Opabin route terug naar Lake O'Hara, wij nemen de West Opabin. Zit niet zoveel verschil tussen, onze route gaat wat steiler naar beneden.

Opabin Plateau is lekker ruig

Vanaf West Opabin ook weer een mooi zicht op Mary Lake met daarachter Lake O'Hara. De daling gaat vrij steil, rond half zes zijn we terug bij de lodge. Mooi op tijd om lekker te douchen, om zeven uur gaan we aan het diner. Ondertussen zijn de koffers op de kamers gezet. We delen de badkamers met de andere gasten van de lodge. Alle maaltijden zijn gezamenlijk, en er is een tafelindeling. Heel persoonlijk is ook dat je direct met je voornaam wordt aangesproken. Het diner van vier gangen is heerlijk, we delen de tafel met een stel uit Edmonton. Hij komt al 15 jaar elke zomer naar de lodge (als je een jaar overslaat zak je op de lijst voor een uitnodiging). We vermaken ons prima. Na het eten lezen we nog wat, maar om tien uur ligt iedereen te slapen, vermoeid van een dag bergwandelen.