Via de la Plata
2006
Wat moet ik met al die zooi, twaalf kilo is genoeg
Thuisreis
Als ik
’s ochtends, veel te vroeg, de Seminario Menor verlaat sluit ik gevoelsmatig
mijn pelgrimage af. Dit is de herintrede in de ‘gewone’ wereld. Een korte
wandeling brengt mij naar het busstation. Daar heerst enige verwarring over de
bus naar het vliegveld. Heeft Ryanair nu wel of niet een eigen busdienst. Alles
sluit goed aan bij de verwarring die momenteel in mijn eigen hoofd heerst.
Zitten en wachten . . . . . .
Ruim op tijd kom ik op het vliegveld, check in en geef mijn rugzak af.
Zitten en wachten . . . . . .
Op het laatst mogelijke moment landt het toestel van Ryanair. Via een uiterst efficiënte afwikkeling wordt het vliegtuig binnen een uur geleegd, schoongemaakt en weer geheel met passagiers gevuld en hangen we in de lucht.
Zitten en wachten . . . . . .
Op vliegveld Stansted haal ik mijn rugzak weer op want doorboeken kon niet. Ryanair is een point-to-point maatschappij. Tussen de hordes vakantiegangers door laverend, zoek ik een pub waar maaltijden worden geserveerd. Daar eet ik een eenvoudige, net MacDonalds overstijgende maaltijd met daarbij een grote pot met het donkere Guinness bier en kijk ondertussen de Formule-1.
Zitten en wachten . . . . . .
Keurig op tijd vertrekt ook de vlucht naar Eindhoven. Het is al avond als de landing wordt ingezet. Als ik als eerste het vliegtuig verlaat staan mijn afhalers al vanaf het dak van de terminal te zwaaien. De begroeting is warm en de auto vlakbij. Binnen ‘no time’ ben ik onderweg naar huis. Hand in hand met Trees op de achterbank. Ik moet steeds naar haar kijken. Ik heb haar en de ‘kinders’ erg gemist en toch ook weer niet. Met name de laatste weken is de onthechting vrijwel volledig geweest. Een dualistisch gevoel.
Thuisgekomen is de verwarring compleet. Een huis vol met spullen die allemaal van ons zijn. Wat moet ik ermee? Ruim zes weken heb ik geleefd uit een nog geen twaalf kilo wegende rugzak en dat ging uitstekend. Niets kwam ik tekort. Oneerbiedig gezegd: “wat moet ik met al die zooi?”.
Het zal nog dagen duren voordat ik aan de mij omringende overdaad ben gewend.
Het zal nog weken duren voordat ik de virusinfectie te boven ben die ik kennelijk in Santiago heb opgedaan.
Het zal nog . . . . . neen, nooit zal ik de indrukken vergeten die ik tijdens deze fantastische tocht heb opgedaan. Die zullen voor altijd duren.
