Via de la Plata

2006

6                                                                                                                            maandag 17 april

                                                                            In El Real de la Jara maak ik kennis met Clara

etappe:

  Almadén de la Plata

        - El Real de la Jara

afstand:

  dag: 16km

  cum: 87 km

Als ik rond half zeven wakker wordt heb ik voor het eerst tijdens deze tocht een nacht lekker geslapen en niet, zoals tot nu toe, vooral alleen maar gerust. Gisteravond heeft het luisteren naar de muziek mij goed gedaan. Niemand heeft echt zin om op te staan, maar rond half acht komt er toch hier en daar enige beweging.

In een smoezelig café gebruik ik een café americano en twee magdalenas (dat zijn cakejes in een papieren vormpje). Samen vormt dit hier een soort ontbijt. Aan de bar zitten andere bezoekers al aan een hoog alcoholisch drankje. Het is kennelijk zelfgestookt, transparant en stroperig en wordt in de koelkast bewaard. De kosten zijn € 1,10 per vol (cognac)glas. Uit latere waarnemingen leid ik af dat het waarschijnlijk om orujo gaat (in Italië grappa genoemd), een uit nogmaals uitgeperste druivenschillen gewonnen hoog alcoholisch drankje, dat hier tot een soort likeur is gemaakt. Ik zal het later tijdens mijn tocht nog in verschillende uitvoeringen tegenkomen, maar nu beperk ik mij tot de koffie.

De klok slaat acht uur als ik het pelgrimspad weer betreed. In de lucht zijn nog de laatste sporen zichtbaar van de regen van de afgelopen nacht en ook op het pad staan nog regelmatig plassen. Het vele blauw boven me belooft echter een aangename dag.

De eerste vijf kilometer loop ik nog via het officiële caminopad, over het terrein van een klein landgoed. Midden op het terrein staat het bijbehorende Casa de la Postura, een schitterend zalm- en geelkleurig landhuis met chique zuilengalerij.

Via een hek moet ik een paardenwei passeren waarbij de twee bewoners me nieuwsgierig van dichtbij komen opnemen. Wat kunnen paarden groot zijn, maar gelukkig hadden ze alleen behoefte aan een bemoedigend klopje op de hals. Vervolgens word ik tamelijk agressief toegeblaft door een troep jachthonden die gelukkig achter een hekwerk staan.

Na nog een stuk pad door een transparant kurkeikenbos bereik ik de uitgang van het terrein en, natuurlijk gehoor gevend aan de dringende oproep op een bordje, sluit ik zorgvuldig het hek achter mij.

De oorspronkelijke gele pijlen zijn aan de veranderde route aangepast en gehoorzaam loop ik het asfalt op. Dan begint een relatief saai traject. De afwisseling zit in de bochten en de begroeiing van de bermen. Op een boerderij langs de weg is het voedertijd. Als de boer met een baal krachtvoer op zijn schouders naar buiten komt, scheiden de luid gillen-de zwarte varkens zich van de geiten waartussen ze tot dat moment hebben lopen scharrelen. Zij volgen de boer als ware hij een variant op de bekende rattenvanger. De geiten kijken de vertrekkende troep schreeuwers hooghartig na.

Op een landgoed langs de weg is niets meer te bekennen van de op de imposante toegangspoort getoonde trots van weleer: wilde zwijnen en edelherten. Een kudde schapen trekt, begeleid door een oude herder, hevig blatend en met veel kabaal van rond de nekken gebonden bellen, centimeter voor centimeter door het landschap. Een ooievaar loopt statig stappend door het weiland op zoek naar iets eetbaars en vormt daarbij concurrentie voor de grote buizerdachtige vogel die bij mijn nadering opvliegt.

Vele vogelgeluiden begeleiden mij en ook een enkele haan doet, net als gisteren, van zich horen. Even verderop is een specht met zijn noeste houthakkerswerk bezig en een zich voortdurend verplaatsende zwerm van honderden kleine bontgekleurde vogeltjes houdt mij enige tijd gezelschap. De lucht vertoont af en toe dreigende wolken maar regelmatig ook een lekker zonnetje. Het is uitstekend loopweer.

De bermen zijn nog steeds uitbundig begroeid en op de weg vertoont zich slechts zelden een auto. Ik bestudeer de steeds frequenter langs de weg voorkomende, naar wierook ruikende cistus. Vanuit het hart van deze eendagsbloem loopt een kleverige stof naar beneden die de drager van de karakteristieke geur blijkt te zijn.

Als ik teruglees wat ik zojuist heb geschreven valt het met het saaie van het traject eigenlijk wel mee. Negeer die opmerking dan ook maar.

Dan voel ik iets in mijn schoen; een korte pauze is noodzakelijk. Omdat ik niet de sokken over mijn schoenen heb gevouwen is er een minuscuul klein opgewipt steentje ingekomen en uit ervaring weet ik dat zoiets het begin van een blaar betekent.

Het is pas half twaalf als ik gelijk met Tonyo arriveer in El Real de la Jara. We kiezen een strategische plaats in een café om op de dames te wachten en daar drink ik mijn eerste clara. Dit blijkt een met 7up (of iets dergelijks) verdund tapbiertje te zijn. Goed tegen de dorst en met de helft minder alcohol. Na de tweede clara passeert Ludwig die vertelt dat de dames vóór hem liepen. Ze blijken de herberg al gevonden te hebben, maar we moeten eerst nog de sleutel halen bij het gemeentehuis.

Voor acht euro per persoon krijgen we een vierpersoonskamer toegewezen in de helemaal aan het begin van het dorp gelegen albergue. Omdat Ludwig het nog te vroeg vindt om te stoppen en verder zal lopen, nemen we afscheid en maken nog een foto van elkaar voor ieders plakboek.

Met ons vieren gaan we op zoek naar iets te eten. We moeten daartoe helemaal aan de andere kant van het dorp zijn dus lopen maar. Ik loop met blote voeten in mijn sandalen. Aan het eind van de dag zal blijken dat ik dat beter niet had kunnen doen. We genieten uitgebreid van een menu del dia voor slechts € 6,50, inclusief wijn en een afsluitend kopje koffie. Kom daar in Nederland eens om; hier kun je nog eens buiten de deur eten.

Tijdens de maaltijd komen ook Giacinta en Julian (een Spanjaard die ik al op de tweede dag in de herberg van Castilblanco de los Arroyos ben tegengekomen) binnen. Zij slapen in een hostal, midden in het dorpje.

Na afloop van de maaltijd loop ik met Giacinta naar het Castillo Real, het ‘koninklijke kasteel’ dat dominant boven het dorpje uittorent. Het is een enorm, grotendeels gerestaureerd complex dat in vroegere jaren diende ter verdediging van de enkele honderden meters verder liggende grens tussen de provincies Sevilla (in de regio Andalusië) en Badajoz (in de regio Extramadura). Vanaf de transen van het kasteel is in de verte/diepte het ‘vijandige’ kasteel goed te zien. Ik kan mij goed voorstellen dat men in tijden van spanning vanaf hier voortdurend naar elkaar stond te gluren.

Als we weer het dorp binnenlopen komt Maria, de al eerder genoemde Canadese uit Québec, ons in tranen tegemoet. Voordat ik ook maar iets kan zeggen slaat Giacinta een arm om haar heen en voert haar, als vrouwen onder elkaar, weg naar een rustig plekje om het probleem te bespreken. Dit gaat zo natuurlijk dat ik in mijn verbeelding een tafereel zie van een gastvrije, breedgebouwde Italiaanse Mama die een huilend meisje aan de boezem drukt. Dat is erg verwonderlijk, aangezien de extreem tengere Giacinta geen gram vet op haar lichaam heeft. Kennelijk komt die warme uitstraling vanuit de stem en het hart en niet vanuit het lichaam.

Later vertelt Giacinta mij dat het een meervoudig probleem betreft: geen geld meer (nog slechts zo’n € 20 per persoon), nog twee maanden in Europa moeten blijven als gevolg van een gedateerd retourticket, door een slechte onderlinge verstandhouding thuis niet om hulp willen/durven vragen en tenslotte een stukgelopen relatie met Sébastien, de in haar gezelschap gesignaleerde jongeman, maar desondanks voorlopig op elkaar aangewezen zijn.

Terug in de herberg blijken we nog steeds de enige gasten te zijn. Dat wordt rustig vannacht. Tijdens het handwasje neem ik voor mezelf de dag door. Afgezien van enkele regendruppels tijdens de wandeling naar de maaltijd heb ik uitstekend weer gehad: zon, wind en afwisselend donkere en lichte wolken. Vandaag heb ik zonder te transpireren gelopen, maar het was dan ook maar 16,5km. Ik voel me met de dag sterker worden. Gelukkig geven de voeten nauwelijks problemen, alleen de aanzet van de rechter grote teen speelt van tijd tot tijd op.

We besluiten om voorafgaand aan de avondmaaltijd eerst een aperitief te drinken en komen, onderweg naar een bar nog het Duitse stel tegen dat ergens in een hotel een kamer heeft betrokken. We zijn weer compleet. In de bar staan twee tv’s aan, elk op een ander programma en elk zo luid mogelijk. De dames in ons gezelschap vallen uit de toon, aangezien barbezoek hier vrijwel uitsluitend door mannen schijnt te gebeuren. De vrouwen staan traditiegetrouw achter het fornuis. Aan enkele tafeltjes wordt door de oudere mannen fanatiek domino gespeeld, waarbij vooral de winnende stenen met groot geweld op tafel worden geknald. De toeschouwers geven luidruchtig commentaar.

In dezelfde gelegenheid als vanmiddag hebben we ’s avonds nogmaals gegeten. Het gezelschap pelgrims is compleet en we vormen met ons achten een gezellige tafel. Ik geniet van een uitgebreide salade, gefrituurde inktvisringen en veel frites. Ook de wijn wordt in royale hoeveelheden op tafel gezet.

Op de terugweg naar de herberg begint de zool van mijn linkervoorvoet op te spelen. Het is een brandend gevoel dat voor morgen niet al te veel goeds belooft. Kennelijk heb ik eerder vandaag te vroeg gejuicht en heb ik te lang met mijn blote voeten in de sandalen gelopen. Mijn stappenteller geeft een totaal van bijna tien kilometer dorpswandelingen aan. Waanzin! Stom Klaas!! Maar ja, het is nu te laat en morgen zal ik er de wrange vruchten van plukken, vrees ik. Ik smeer mijn voeten goed in en ga tamelijk vroeg naar bed. Misschien valt het allemaal mee.