Via de la Plata
2006
Op 12 april 2006 arriveer ik in Sevilla waar ik word overrompeld door de festiviteiten rond de Semana Santa. Het is een wel erg heftig begin van wat een rustige voettocht langs een hervonden Camino gaat worden.
-.-
Zittend in de bus die me in 2005 vanuit Santiago weer terug naar huis brengt, maken we een tamelijk forse omweg die mij voert langs o.a. de plaatsen Ourense, La Gudiña, Puebla de Sanabria en Zamora. Namen die mij op dat moment nog niets zeiden. “Hier wil ik lopen; dit landschap te voet mogen doorkruisen lijkt me een geweldige ervaring”. Naar aanleiding van deze gedachte neem ik - nog vóór Burgos is bereikt - de beslissing om zo snel mogelijk de Via de la Plata te gaan lopen. Nu heb ik er vele voetstappen liggen en kan ik me het traject bijna meter voor meter voor de geest halen. Het uitwerken van mijn dagboek tot een volwaardig boek is voor mij een vorm van verwerken van deze onvergetelijke ervaring. Alleen op deze manier beklijven de ontelbare indrukken die ik tijdens deze Camino heb opgedaan.
-.-
Ik start in de week vóór Pasen en loop met de lente naar het noorden. Als gevolg hiervan wandel ik gedurende het grootste deel van mijn tocht tussen twee muren van bloemen. De rijkbegroeide bermen en weilanden geven kleur aan het landschap. Vrijwel elke ochtend zorgt de opgaande zon voor een spectaculair wisselende belichting. De ontmoetingen langs de weg met pelgrims zowel als aanwonenden maken dat deze goed gemarkeerde route door het landschap een echte pelgrimsweg wordt. Zonder mensen is er geen Camino. Mensen maken de weg. Het is een verhaal van eindeloos genieten, maar natuurlijk ook van de onvermijdelijke ontberingen, die horen bij duizend kilometer lopen langs lange, lege wegen. Tijdens de soms eenzame wandelingen gaan mijn gedachten alle kanten op. Enkele resultaten daarvan zijn in dit reisverslag geregistreerd. Het zijn ontmoetingen met mezelf geworden.
Epe, december 2006
Klaas Mors
