Sommige ritmes komen ook elders in Zuid-Amerika voor, maar hebben in Argentinië hun eigen karakter gekregen. Ook binnen Argentinië zijn er verschillen. Iedere regio gaf zijn eigen kleur aan een muziek-of dansvorm. Soms leidde dat tot het ontstaan van weer nieuwe vormen. Zo zijn de zamba en de cueca beide ontstaan uit de zamacueca. De melancholieke ritmes hebben vaak een verwantschap met de yaraví, de indiaanse zangvorm, die gebruikt is in het middendeel van het bekende Gloria uit de Misa Criolla van Ariel Ramírez, de vrolijke ritmes hebben vaak verwantschap met de Peruaanse huayno.

Iedere indeling van ritmes is willekeurig. Op deze site is geprobeerd een min of meer geografische indeling toe te passen, maar soms is dat meer naar streek van herkomst, soms meer naar de streek waar het ritme nu veel gebruikt wordt. Om een bepaald ritme op te zoeken kun je het beste gebruik maken van de alfabetische lijst.

Om een idee te hebben van de geografische verspreiding van de ritmes kun je gebruik maken van de provinciekaart. Het noordwesten van het land kent de grootste muzikale rijkdom.

Ariel Ramírez heeft sinds de jaren 60 van de vorige eeuw de Argentijnse ritmes bekender gemaakt buiten Argentinië. In zijn beide missen, de Misa Criolla en de Misa por la Paz y la Justicia, en in zijn Navidad Nuestra heeft hij veel verschillende ritmes gebruikt. Daardoor klinken ze ons inmiddels wat bekender in de oren, maar we beschrijven de muziek als 'ritmisch', zonder te weten dat het om een heel scala van muzieksoorten gaat.

Ook andere Argentijnse musici hebben hun muziek naar de Benelux gebracht: met name de in 2009 overleden Mercedes Sosa.

Veel ritmes zijn, net als de tango, als dans ontstaan. Op Argentijnse feesten, vooral in het westen en op de Pampa, worden ze nog steeds gedanst, zoals hier de chacarera.