terug naar de beginpagina

Wie zijn wij...

drager Gouden Erespeld Raad van Beheer op Kynologisch Gebied

Als kind van 10 jaar had ik (Myriam) maar één grote droom: ooit eens een St. Bernard te kunnen bezitten. Dit kwam door een kinderserie op de TV waarin een St. Bernard de hoofdrol speelde. Aangezien mijn vader destijds politiehonden africhtte hoefde ik over zo’n ‘bakbeest’ niet te praten. Bij ons thuis leefden alleen maar herders en bouviers. En vaders standpunt was: een St. Bernard is een luxe hond die alleen gehouden kan worden door rijke mensen en hij kon dat als vrachtwagenchauffeur niet betalen!

Deze situatie bleef bestaan tot 1970. Ik leerde mijn huidige man (Fried) kennen. Na een weekendje motorrijden in Duitsland kwamen we thuis en daar zat warempel een 2-jarige St. Bernard teef in de tuin. Het was ‘Adel van Beukenhorst’, gefokt door Piet Smeulders. Dolgelukkig was ik, want mijn droom was eindelijk uitgekomen. Contacten met de fokker en de H.S.B.C. waren snel gelegd. Op aanraden van mevrouw Smeulders (Piet was toen al overleden) werd ‘Adel’ ingeschreven voor een show en heel wat titels mocht zij behalen.

In 1972 kreeg ik van mijn vader een pup, een langhaar reutje ‘Pedro da Capo’ van de bekende fokker Jan Lammers uit Waalwijk. Wij trouwden in 1975 (een bruiloft met een erehaag van St. Bernards) en ‘Pedro’ ging natuurlijk mee. Toen de verbouwing van ons huis klaar was werden meteen enkele kennels gebouwd. De volgende droom was natuurlijk eens een nestje te fokken en daaruit een pup voor mezelf te kiezen, want showen met een eigen fokproduct was het volgende doel. De kennelnaam werd in 1977 aangevraagd. ‘Nora’ een teef van Zr. Estella uit Breda, deed haar intrede. Vader had zich inmiddels nog een St. Bernard aangeschaft en ruilde de dressuur in voor het showwerk. Zijn uit Zwitserland geïmporteerde reu ‘Cuno v.d. Markthalle’ bracht het tot Multi Kampioen.

‘Nora’ werd gedekt door ‘Cuno’ en op 18.11.1978 was het A-nest een feit! Uit dit nest werd het langhaar teefje ‘Aranka v. ’t Beukeböschke’ aangehouden.

‘Pedro da Capo’ had inmiddels ook zijn diensten bewezen en nestkeus ‘Assy v. Scheyvenhof’ was het loon. Met ‘Aranka’ en ‘Assy’ werden shows bezocht. Ze waren goede rasvertegenwoordigers, maar echt de top halen deden ze niet.

‘Assy’ (langhaar) werd gedekt door de Duitse korthaar reu ‘Cuno vom Verler See’. De reden van deze combinatie lag in het feit dat ik destijds de mening toegedaan was dat de Duitse honden de mooie hoofden hadden en de Nederlandse honden de goede gangwerken. Tevens vond ik toen, en die mening ben ik nog altijd toegedaan, dat men kort- met langhaar moet kruisen, dit t.b.v. het juiste type! Uit deze laatste combinatie werd ‘Bonnyatra’ aangehouden, een goede zet want zij werd Nederlands, Internationaal, Belgisch en Luxemburgs Kampioen. Helaas had zij geen goede heupen en werd er dus ook nooit met haar gefokt.

In de tussentijd hebben, Fried en ik, 27 nesten gefokt met goede resultaten. In ons K-nest zaten maar liefst 5 definitieve kampioenen.

Een kroon op al het werk is de toekenning van de Gouden Erespeld van de Raad van Beheer. Deze mocht ik op 19 april 2008 in ontvangst nemen, uit handen van de voorzitter van de Raad: Dhr. G. Jipping.

Vrijwel altijd kruisten we kort- x langhaar, eveneens werden de Nederlandse lijnen gekruist met Duitse en de laatste jaren passen we verre lijnteelt toe. Deze fokwijze heeft ons succes gebracht en we willen dan ook op deze voet doorgaan om mooie, gezonde St. Bernards te fokken die een verantwoorde leeftijd bereiken en beschikken over goede karakters. Het showen en fokken staat de laatste jaren op een klein pitje omdat we er niet echt meer de tijd voor hebben.

In elk geval is een kinderdroom uitgekomen en zijn we nu reeds bijna 40 jaar de gelukkige bezitters van een aantal St. Bernards. Dit hopen we ook nog lange tijd te blijven!

 

St. Bernards v. ‘Beukeböschke ©