Opnieuw had Hotel Parkzicht in Veendam een zeer aantrekkelijk affiche op het gebied van een avondje stevig rocken. Waren  het vorig jaar Quotation en Feuerengel die Veendam en omstreken op zijn grondvesten deed schudden, op deze 10e maart stond ´s werelds beste AC/DC tributeband ACtion in DC op het podium. Als warming up mocht Fan Halen acte de presence geven. Ondanks de goede bedoelingen van Parkzicht om spectaculaire acts naar Veendam te krijgen waren mij na afloop twee dingen duidelijk. Het noorden loopt niet warm voor rockmuziek van nederlands topniveau getuige de matig gevulde zaal en ten tweede, en dat is spijtig om te zeggen, heeft Parkzicht mijns inziens teveel beperkingen om de shows echt tot een spektakel uit te laten groeien. Bij een Rammstein tribute band als Feuerengel hoort een vuurwerkshow en met Fan Halen en ACtion in DC haal je twee bands in huis die ruimte moeten hebben op een podium. Voor de klonen van David Lee Roth en Angus Young was het daarom jammergenoeg een beetje behelpen met het te kleine podium.

Als volgens het draaiboek Fan Halen om 21.30 uur de beuk erin mag gooien is het nog zo akelig leeg voorin de zaal dat men ongetwijfeld bewust nog ruim 35 minuten wacht alvorens met Unchained deze rockavond af te trappen.  Maar dan blijkt ook al gauw dat we hier met zeer ervaren rockers te maken hebben. Zanger Fred Pieters draagt niet voor niets al jaren de bijnaam David Lee Pieters en ook Ruud Groenendijk die ooit furore maakte als gitarist bij Anouk ten tijde van Nobody´s Wife liet zien met zijn gitaargeluid akelig dicht in de buurt van Eddy van Halen te komen. Helaas speelt de band de eerste nummers bijna voor een handjevol toeschouwers, de meeste bezoekers hangen nog achterin de zaal aan de bar en pas na herhaaldelijke uitnodigingen van Fred schuiven wat meer toeschouwers naar voren. Het eerste gedeelte van de set was voor mij persoonlijk eigenlijk het meest smaakmakende deel met Jamie´s Crying, Dance The Night Away en Running With The Devil. Daarna zakte het wat in maar beleefden we dankzij Jeroen B nog een onverwacht hoogtepunt. Toen  B. zijn volop getatoeërde achterwerk aan de zaal toonde viel dat de zanger ook op en mocht hij op het podium  een ware striptease act opvoeren. Dat is B. wel toevertrouwd, in de jeugdjaren liet hij al regelmatig zijn toen nog onbeschilderde achterkant zien. Onder meeslepende begeleiding van de band ging hij als een volleerd stripper  uit de kleren waarbij hij letterlijk meer details blootlegde dan menigeen waarschijnlijk lief was.

Fan Halen kon in Veendam de echte schwung er niet in krijgen. De band werkte zich een slag in het rond maar op de een of andere manier sloeg de vonk niet echt over. Pas aan het eind van de set met Eruption, You Really Got Me Now en Jump werd het publiek wat losser. Er was nog ruimte voor één toegift en na Ain´t Talking About Love konden we ons opmaken voor waar we voor gekomen waren nl ACtion in DC.

Foto´s Fan Halen (met dank aan Jan O en BOB Ha)

ACtion in DC komt hoogstwaarschijnlijk dit jaar nog met een compleet nieuwe show die deels is gebaseerd op het Back In Black album, het eerste album na het overlijden van Bon Scott. Dat betekent dus een heuse Hell´s Bells on stage. Wellicht dat we dit in oktober gaan meemaken in Assen als de band daar op Monster Of Rock als  hoofdact optreed. We wachten vol spanning af wat dat ons gaat brengen. In ieder geval verveelt de set die op dit moment gespeeld word mij ook nog geen minuut. Een set waarin op het eind een dikke streep door For Those About To Rock gezet moest worden. Ik neem aan dat ruimtegebrek op het podium de belangrijkste reden is geweest om deze afsluiter te schrappen. Want het kanon op het podium zou betekenen dat  Vince Young  een minuut of zeven op de vierkante meter  zou moeten staan rocken en dat is het slotnummer onwaardig.

Hoe dan ook, om even na middernacht dreunt de bas van Nick  door de speakers ten teken dat met het bekende Live Wire de show is ingezet. Als zanger Mario het podium opkomt schud hij ons de hand als begroeting. We waren er weer klaar voor. Let´s Rock!!

Wat moet ik nog van deze band zeggen.  Ik denk dat ik alle superlatieven al gebruikt heb in vorige verslagen. Ooit noemde een duits popblad in de hoogtij dagen van AC/DC de band " Eine richtige Dampfmachine" en zo is het met ACtion in DC ook. Eenmaal op toeren is er geen houden meer aan. Tijd om stoom af te blazen is er niet want met nummers als Hell Ain´t A Bad Place To Be, Sin City en Walk All Over You dendert de machine verder. Uiteraard ontbreekt de striptease tijdens Bad Boy Boogie ook niet. Vince wist zijn act toch iets subtieler te brengen als Jeroen B. even daarvoor had gedaan tijdens Fan Halen.

Ook Vince ondervond de beperkingen van het te kleine podium. Als hij tijdens de show al liggend een gitaarsolo weggeeft kan hij niet echt voluit gaan omdat hij anders het hoofd zou stoten tegen het podium van het drumstel. De beperkingen deren de fans in ieder geval niet. Die genieten met volle teugen van de overdosis Rock n Roll die hun deze avond word toegediend. Al headbangend en spelend op denkbeeldige gitaren wordt de band opgestuwd.  Highway To Hell, High Voltage, Whole Lotta Rosie en Riff Raff knallen achtereenvolgens uit de speakers om vervolgens aan te komen bij één van mijn favoriete AC/DC nummers Rock n Roll Damnation die dan door mij ook vol overgave word meegezongen. Zelfs BOB H blijkt al lang en breed op volle toeren mee te rocken aan het front iets wat hij gewoonlijk pas zo rond Let There Be Rock pleegt te doen. Als dit nummer dan ook na TNT en Dirty Deeds als laatste gespeeld word kom ik tot de ontdekking dat ik deze show in een ware roes beleeft heb. Time flies when you´re having fun. We worden op één toegift getracteerd in de vorm van Thunderstruck. Nog één keer worden alle remmen los gegooid waarna ACtion in DC afscheid neemt van de fans. Voor de setlist moest ik zelf maar even via de zij ingang het podium op om te kijken of er ergens nog één lag. Met de setlist in de hand bleven we nog even napraten met bekenden om vervolgens bij het tegenoverliggende Big Danas de inwendige mens te voorzien van een warme hap. Daar schoven even later gitarist Emerald en twee crewmembers nog bij ons aan. We praten nog wat na over het optreden, en hoewel het erg gezellig was werd het tegen 3.30 uur tijd om weer richting huis te gaan.   

Ondanks het tegenvallende aantal bezoekers, echt veel reclame was er ook niet gemaakt aldus Mario, hebben beide bands zich 100% gegeven voor datgene waar ze voor staan. Terecht merkte Mario op dat het daarom een feestje voor de liefhebbers is geweest. En daar heb ik niets meer aan toe te voegen.

Foto´s ACtion In DC (Met dank aan Jan O en BOB Ha)

Foto´s Publiek (Met dank aan Jan O en BOB Ha)