28 November 2006 Heerhugowaard

 GOED VOOR 7 TOT 70 JARIGEN

Motörhead in Heerhugowaard. Dat ligt voorwaar niet naast de deur en net als we in Rotterdam bewonderende blikken van Feyenoordsupporters in café The Hideaway kregen was het in de Waerdse Tempel al niet anders. Maar wat Feyenoord op voetbalgebied voor mij betekend is Motörhead op het gebied van de Heavy Metal scene, nl een absolute grootheid. Lemmy Killmister, bassist en het gezicht van Motörhead is bij zijn leven al een legende. En dus vertrokken Mr. Motörheadbanger BOB H en ik om 16.07 uur richting Heerhugowaard om daar na een voorspoedige reis zonder oponthoud tegen 18.40 aan te komen.

De Waerdse Tempel is met recht een tempel te noemen waar men trots op mag wezen. Het gebouw staat er nog geen jaar maar straalt een bepaalde magie uit. Binnen leek de opbouw op dat van Podium Hardenberg maar dan iets ruimer. En dus begaf ik mij naar het balkon om vanuit een prima positie de zaal langzamerhand vol te zien stromen. En geloof me of niet we zagen 7 jarigen tussen 60 jarigen lopen. Motörhead raakt bij een hele grote leeftijdscategorie de juiste snaar.

Om exact 20.00 uur was het drie kwartier lang Skew Siskin dat het publiek mocht opwarmen voor Motörhead. Hoewel ik er nog nooit van gehoord had klonk het best wel lekker omdat er heel veel AC/DC invloeden in hun muziek te herkennen waren. Alleen stond het geluid van de gitarist Jimm Voxx zo allemachtig hard dat er voor zangeres Nina Alice weinig eer te behalen viel. Na optredens van  Guus Meeuwis, Ali B en Rob de Nijs was de eerste echte testcase voor de Waerdse Tempel een feit. Het is maar goed dat het gebouw om 20.45 uur na een grondige inspectie nog geen haarscheurtjes vertoonde anders hadden we na het optreden van Motörhead in de open lucht gestaan.

De anderhalf uur tussen  21.15 en 22.45 uur moeten de inwoners in en rondom Heerhugowaard beleefd hebben als een aardbeving met een kracht van 8,0 op de schaal van Richter. Na de openingswoorden van Lemmy " We are Motörhead and we play Rock n Roll" start het trio met Dr. Rock en begint een ongenadig hard avondje  Rock n Roll die het gehoor van de rockfans nog dagenlang zal laten napiepen. Motörhead sluit immers geen compromissen. Voor wie de band door de jaren heen goed gevolgd heeft (en Motörheadbanger BOB H heeft dat ) kent de show eigenlijk weinig verrassingen. Van de nieuwe CD Kiss of Death speelt de band drie nummers ; Be My Baby, One Night Stand en Sword Of Glory. Tegenwoordig is echt promoten van nieuw werk er niet meer bij (denk aan de Stiff Upper Lip tour van AC /DC waar ook slechts 3 nummers van die CD gespeeld werden)

Niet echt chique is de aankondiging van Lemmy als hij het heeft over  het spelen van tracks van zijn laatste CD. Daarmee plaats hij zichzelf op een groot voetstuk en degradeert hij daarmee Phill Cambell en Mickey Dee tot figuranten. Er spreekt in ieder geval weinig waardering uit. Aan de andere kant is Lemmy Motörhead en zonder hem heeft de band weinig bestaansrecht meer.

Eén van de hoogtepunten voor mij was het spelen van Rosalie afkomstig van Thin Lizzy. Het nummer  riep bij mij veel herinneringen aan mijn jeugd op toen wij ons in een discotheek in Vlagtwedde steevast  in het zweet bangden op dit nummer.  De set eindigde met twee toppers Killed By Death en Iron Fist en als er maar hard genoeg geroepen werd om een toegift zouden ze terugkomen beloofde Lemmy. Uiteraard kwamen ze terug voor een toegift en na het enige rustpuntje Whorehouse Blues was het tijd voor de meest oorverdovende finale van een optreden die je je als hardrockfan maar kunt voorstellen. Een finale die met geen tekstverwerker te omschrijven is,  dat moet je gewoon meegemaakt hebben. Als Ace Of Spades uit de speakers wordt geblazen gaat het dak er haast af. Het is één kolkende deinende mensenmassa vooraan bij het podium. Zonder twijfel is dit voor de meeste fans de ultieme Motörheadkraker allertijden. Om 22.40 uur werd met veel stroboscoopeffecten het allerlaatste nummer ingezet. Met nog één keer een Overkill aan geluidsgeweld werden de oren van de rockfans zodanig gepijnigd dat zelfs oordopjes geen bescherming meer hadden kunnen bieden. Wie naar Motörhead gaat zal het weten ook !!  De band bedankt het publiek en laat ons weer achter met de gitaren luid gierend tegen de versterkers geplaatst. De stofwolken zijn inmiddels opgetrokken en twee dagen na de Motörheadinvasie komt in Heerhugowaard  het leven weer wat op gang al schijnen de oudjes in de bejaardenhuizen de deur nog niet zonder begeleiding uit te durven.

BOB H heeft met tevredenheid de setlist in zijn gsm opgeslagen en na de laaste munten aan kipsaté en een broodje hotdog besteed te hebben maakten we ons om 23.25 uur op  voor de 2,5 durende terugreis. Het laatste concert van 2006 was een knallende afsluiter van dit concertjaar.

De foto´s , genomen door BOB H zijn niet allemaal even scherp maar zorgen wel dat dit Motörhead spektakel  nog menigmaal weer in herinnering wordt gebracht. Klik hier !!

Video Whorehouse Blues  Heerhugowaard