19 April 2007, Zoetermeer
ROSE TATTOO
Met Rose Tattoo bassist Steve King.
Alsof we elkaar al jaren kennen.
Het heeft even geduurd
maar op het steeds korter wordende verlanglijstje van bands die ik graag een keer live zou willen zien kan Rose
Tattoo geschrapt worden. Donderdag 19 april jl traden ze op in Zoetermeer. Een behoorlijk eind uit de
buurt voor ons als noorderlingen maar je moet er wat voor over hebben. Rose Tattoo, de band met
als middelpunt de kleine kale Angry Anderson kreeg vorig jaar een gevoelige tik
te verwerken met het overlijden van medeoprichter Peter Wells. In Dai Pritchard
heeft Rose Tattoo naar mijn mening een uitstekende vervanger gevonden. De
“Tatts” brachten in 2002 de CD Pain uit en waren zo ambitieus dat ze de jaren
daarop met grote regelmaat nieuw werk uit zouden brengen. Op het in februari
dit jaar uitgebrachte album Blood Brothers hebben we echter 5 jaar moeten
wachten.
Aangezien we al geruime
tijd niets meer van een aantal BOB leden gehoord hebben het kunnen we slechts spreken van een harde
kern die aantrekkelijke concerten blijft bezoeken indien mogelijk. Na een voorspoedige reis
zonder echt noemenswaardig oponthoud bij de bekende knelpunten kwamen derhalve BOB Ha, BOB H en BOB J rond
19.15 uur aan bij De Boerderij in Zoetermeer waar het optreden plaatsvond. BOB
F die ook mee zou gaan was helaas wegens zijn werk verhinderd. De deuren waren
nog niet open en dus dronken we een pilsje bij het café aan de andere kant van
het gebouw. Het bleek dat we daar gratis high konden worden want je kon daar
ongestoord een jointje roken.
Als we om 20.00 uur de
zaal kunnen betreden is het er al vlot gezellig druk. We treffen Ronnie, die we
ook regelmatig bij de MOR festivals tegenkomen. Hij was een dag eerder ook al
naar Rose Tattoo in Weert geweest. De afgelopen maand had ik
op het internet de setlist gevonden van hun optreden in Duitsland. Uiteraard
wilde ik me een zo goed mogelijk beeld vormen wat ons te wachten stond. Toen na
het optreden van het voorprogramma Gutbucked, overigens een prima opwarmer voor
Rose Tattoo, de setlist van deze avond neergelegd werd konden we mooi even een
vergelijking maken met de list die ik had uitgedraaid. De grootste
teleurstelling was het ontbreken van Once In A Lifetime, mijn favoriete nummer
van Blood Brothers.Verder kende de set weinig veranderingen of het moet wel
zijn dat We Can’t Beaten ook niet in het stuk voorkwam.
Rose Tattoo opende met
Man About Town van de nieuwe CD en vanaf de eerste accoorden spatte de energie
ervan af. Het geluid van Angry was echter bijzonder slecht. Voorin kon je niet
horen wat hij zong. Dit bleef jammer genoeg het hele optreden zo. Ondanks dit
minpuntje vermaakte ik mij prima vooraan bij Steve King en Mick Cocks, wat een
gitaarbeulen zijn dit toch. Daar staan toch enkele rockers op het podium
waar 110% rock n roll bloed door de aderen stroomt, zoveel passie straalt
daar van af.
Een beetje zorgen maakte
ik me toch over Angry. Zonder hem natuurlijk geen Rose Tattoo maar ik kreeg
gaandeweg het optreden het gevoel dat het hem zwaar afgaat. Nu wordt hij in
augustus ook alweer 60 jaar dus zo verwonderlijk zou dat ook niet zijn. Het
veelvuldig naar zijn hoofd grijpen kan een act zijnen het zich tegoed doen aan
de energiedrankjes hoeft niks te betekenen te hebben. De manier waarop hij zich
liet ondersteunen toen hij van het podium afging was toch veelzeggend.
Rose Tattoo heeft mij deze avond geen moment verveelt. De
band speelde in een retestrak tempo het reportoir af met natuurlijke de oude
bekende nummers One Of The Boys, Assault
& Battery, The Butcher, Rock n Roll is King en Nice Boys en maar liefst 6
nummers van de laatste CD waaronder Standover Man, 1854 en Nothing To Loose.
Als toegift kregen Astra
Wally nog te horen en daarmee was een einde gekomen aan een onvergetelijk
avondje Rose Tattoo. Aan de bar wachte nog een
aangename verrassing. Steve King had zich gemengd onder de bezoekers en toen ik
hem op de foto wilde zetten omhelsde de bassist mij alsof hij een goede vriend na jaren weer
eens terug zag. Gelukkig heeft BOB H dit moment voor eeuwig op de gevoelige
plaat vastgelegd.
Nadat we ergens in Zoetermeer
nog wat gegeten hadden vertrokken we weer richting Pekela en Heiligerlee.
Onderweg werden we nog aangehouden voor een alcoholcontrole maar we hebben BOB
Ha de hele avond gewoon sinas voorgeschoteld dus dat zat wel snor. Het was al
bijna 4.30 uur toen we weer thuis waren.
