9 september 2004

Podium, Hardenberg.

 WHITESNAKE ROCKT HARDENBERG PLAT

En weer kon er een grote naam aan mijn lijstje van rockbands worden toegevoegd die ik live heb mogen bewonderen. Dit keer was het niemand minder dan Whitesnake die in de persoon van David Coverdale natuurlijk een legendarische frontman hebben. De line up daarnaast is op dit moment als volgt: Marco Mendoza op bas, Reb Beach op gitaar, Doug Aldrich op gitaar, Tonny Aldrigde op drums, en Timothy Drury op keyboards.  Hoewel ik moet zeggen dat Whitesnake nu niet dagelijks bij mij uit de luidspeakers  knalt is dit natuurlijk wel een band met zo'n history en succesvol verleden (onze eigen Adje Vandenberg speelde ooit nog eens in Whitesnake) dat ik ze graag eens wilde zien spelen. Voor mijn website lag het in de bedoeling dat ik voor het eerst zelf eens de camera mee zou nemen om een eigen reportage te maken. Helaas was het verboden om foto's te maken en dus bleef de camera achter in de BOB Bus.

De BOB Bus? Jazeker want de vaste Boppers BOB G en BOB F en mijn persoontje werden opgehaald door JD en M vd V. die vanuit Groningen de leden van de BOB club uit Scheemda Winschoten en Nieuwe Pekela oppikten. Om exact 18.30 uur zoals afgesproken stond  de bus luid toeterend aan de andere kant van de weg om mij op te pikken. Na een schitterend toeristische route door Hardenberg kwamen we om 19.40 uur aan bij het Rockwalhalla van het noorden oftewel Podium. Want die naam heeft Podium zo langzamerhand wel opgebouwd in de afgelopen jaren.

Bij de muntenverkoop schrokken we even omdat de prijs van een pilsje met 20 cent verhoogt was naar 1 euro 70. Maar dat kwam doordat er in grotere glazen getapt werd. Jaja aan me hoela, gewoon 0.2 liter bleek later. Het was al aardig druk en tot mijn spijt ontdekte ik dat mijn favoriete plekje al bezet was ook al omdat er daar 4 grote lichtkanonnen opgesteld stonden die behoorlijk wat ruimte innamen.

Dan maar naar beneden aan de bar waar we ook nog goed zicht hadden op het podium en op de tap.

Er ging een klein geruchtje dat Vandenberg weleens in het voorprogramma kon zitten. Dat zou natuurlijk een fantastische opener zijn geweest. Om 20.25 uur was het antwoord daar : the one and only boring Erwin Nijhoff de voormalig frontman van Prodigal Sons die een akoustische set van ongeveer 40 minuten bracht. Het  paste totaal niet in het plaatje wat ik van een goede rocknight had. Slaapverwekkend (op een uitvaart had hij goed gepast) was het en toen hij zijn laatste nummer aankondigde klonk er dan ook een luid gejuich uit de zaal. Tja dat hoefde voor mij nu ook weer niet.

Na een half uurtje wachten was daar dan eindelijk om 21.35 uur Whitesnake. Het openingsnummer was een verrassend oudje, Burn. Dat was al een tijdje geleden dat ik dat gehoord had gevolgd door Bad Boys. De toon was gezet en een zichtbaar tevreden Coverdale toonde zich als een waar entertainer, veel ouwehoeren met mensen uit het publiek, je zag dat hij er zin in had. Dat kan haast ook niet anders, Podium heeft de naam gezellig te zijn. Motorhead kan er over meepraten, zij komen in november ook gewoon weer terug.

Onder genot van de talloze pilsjes stoomde Whitesnake door, Gimme All Your Love, Ain't No Love In The Heart Of The City, Don't Break my Heart Again, Judgement Day en natuurlijk Is This Love en Still OF The Night werden ten gehore gebracht. Ondertussen werd de roep om Adje steeds groter. Adje Vandenberg was er een dag eerder wel bij in Tilburg maar was vandaag jammergenoeg verhinderd.

Een mooi hoogtepunt voor mij was Cryin In The Rain waarin een drumsolo van Alldridge was verwerkt. Uiteindelijk gooide hij zijn drumsticks weg en pijnigde hij met zijn blote handen de drums. Een uur en 50 minuten later was het afgelopen en onder tevreden applaus en gejoel namen de rockers afscheid van Hardenberg.

Natuurlijk moest na dit optreden de innerlijke mens even weer verwend worden, dit keer met een patatje speciaal en een broodje hamburger. Tegen 1.00 uur vertrokken we weer via een toeristische route richting Pekela. In de BOBbus hadden we de gebruikelijke "aftertalk" . Dit keer over het feit wat nu beter was, een homo in de persoon van  Halford die zich profileerd als een echte Metal God of  enigszins verwijfde performance van Coverdale. Persoonlijk kies ik voor de eerste. Het was 2.00 uur toen ik thuis werd afgezet en de gast Boppers bedankte voor de taxi. Na een snelle douche raakte  ik tegen 2.15 uur van deze wereld.

Cijfer 7,0  

                      David Coverdale in topvorm                            Whitesnake bedankt Hardenberg                "Mr. Sex on two legs"  Marco Mendoza

 Photos by Hilco Arendshorst