Art in Aussie Reisverhalen

Tsja en hoe is dat nou Arthur, aan de andere kant van de wereld?

Zeven maanden terug vertrok ik om Nederland in te ruilen voor een land aan de andere kant van de wereld. Op Schiphol ontmoette ik een groep van Australian Backpackers die zich afvroegen wat ik op m'n 18e jaar deed in het vliegtuig naar Hong Kong. Op mijn antwoord 'backpacken in Australie', kwamen zowel verbaasde als respecterende reacties. Wat volgde was meer dan een half jaar ultiem genieten. De andere kant van de wereld was ook echt de andere kant van de wereld. Het grote verschil was al bij de douane te merken. In plaats van een norse blik van een politie-agent met een te grote snor werd er gevraagd hoe het met me ging: "G'day mate, how're ya goin?".

Zoveel gebeurd, zoveel mooie dingen gezien en vooral zoveel leuke mensen ontmoet. Wat ik had verwacht is ook inderdaad gebeurd. Ik kwam in Nederland en wilde gelijk weer terug. Mensen zijn gestresst, vragen niet meer hoe het gaat bij de kassa en toch hou ik van dit land. Hier heb ik m'n familie en vrienden wonen, kan ik rustig weer aan het werk en heeft het internet geen prijs per uur meer.

Heerlijk is het dan ook om op internet te zitten, alle 1700 foto's na te kijken, de muziek uit de Ozziepubs te downloaden en met m'n gedachten nog even terug te gaan.

Dank jullie wel voor al jullie reacties van de afgelopen tijd. Echt geweldig was het om te zien dat er aan de andere kant van de wereld ook nog een beetje aan mij gedacht werd. Bekijk vooral nog even de foto's van de afgelopen drie weken die nu ook in het fotoboek staan.

Cheers!

Deze week besteed ik m'n uur internettijd aan de belstingaangifte, maar niet voordat ik jullie op de hoogte heb gebracht van de afgelopen anderhalve week.

De laatste trip in Australie moest natuurlijk iets speciaals worden. Het zou een historische trip worden, met zelfs een stukje uberNederlandse beschaving! Een tour voor de gevorderde alleenreizende backpacker...

Deze keer ging ik helemaal alleen de outback in, gewapend met een busticket naar Monkey Mia. Direct toen de bus de suburbs van Perth in reed zaten we in de outback, aangegeven door een roadsign met de woorden "roadtrain assembly centre", waar de grote roadtrains (vrachtwagens met drie of meer aanhangers) hun goederen verzamelen of afleveren.

Ik was van plan om bij deze trip te zien waar Dirk Hartog in 1616 voor het eerst in de geschiedenis voet aan wal zette op West Australische bodem. Als je niet geinteresseerd ben in onze vaderlandse geschiedenis kun je verder lezen na het sterretje (*).

Kort samengevat was Dirk een van de VOC zeilers die met zijn boot "de Eendracht" naar Java wilde komen. Nog in 1611 werd deze tocht via de Aziatische zuidkust gemaakt, maar Hendrik Brouwer, de slimmerik, vond uit dat het sneller was om vanaf de zuidpunt van Afrika naar het oosten te varen, om na een aantal duizenden zeemijlen noordwaarts te gaan en bij Java uit te komen. Deze uitvinding verkortte de reis met zes maanden.
Dirk Hartog was simpelweg iets te ver doorgevaren en stuitte toen op Dirk Hartog Island aan de westkust van Australie. Hij vond hier niets interessants maar ik ging op onderzoek uit en laat Monkey Mia nou toevallig vlakbij Dirk Hartog Island liggen.

*Overigens moet ik wel eerlijk bekennen dat ik niet echt naar Monkey Mia ging voor de verhalen over Dappere Dirk, maar meer voor een mooi strand en de dolfijnen die daar dagelijks langs zouden komen.

Toen ik na de tien uur durende busreis aankwam was er echter geen dolfijn te zien, maar dat kon ook komen doordat het nacht was.
De vorige nacht had ik weinig slaap gevat dus toen ik laat aankwam ben ik snel m'n bed ingedoken. De zes andere bedden in m'n kamer waren leeg en de nacht die volge was dan ook ongelooflijk rustig en stil. Alvast goed om aan m'n eigen bed thuis te wennen, laten we maar zeggen.
Vervolgens ging de wekker alweer vroeg af om in te checken en het hostel bleek ook nog eens uitermate goed geprijsd.
Na toch wel zo'n 25 meter afgelegd te hebben vanaf de deur van mijn kamer stond ik op het strand waar een klein groepje mensen al stond te wachten op de dolfijnen die rond half negen hun vinnetjes uit het water lieten steken, vlak nadat de eerste schildpad gesignaleerd was. Zo'n half uur zwommen ze rondjes en kwamen ze steeds dichter bij waarna hun beloning kwam in de vorm van vis.
Na dit mooie stukje natuur van heel dichtbij bekeken te hebben, heb ik me ingesmeerd met factor 30, heb ik m'n gloednieuwe toeristenbadhandoek uitgelegd en ben ik gaan genieten van de veelvuldig aanwezige zon. Op het strand ontmoette ik een groepje uit een hostel in Denham, 30 kilometer verderop. Elke keer als de dolfijnen weer langskwamen vlogen we het water in om als een gek achter ze aan te zwemmen. Helaas waren zij toch sneller dan wij en moesten we het doen met pelicanen wat ook erg grappig was.

Het plan was eerst om twee nachten in Monkey Mia te blijven om daarna op woensdag door te gaan naar Coral Bay. Na een paar uur op het strand gesproken te hebben met meerdere mensen die in tegengestelde richting reisden en die dus meer konden vertellen over wat ik nog zou gaan zien, bleek Monkey Mia wel een hoogtepunt en dus boekte ik nog twee nachten bij.
Ik begon ook steeds meer te genieten van de kamer voor mezelf en het prachtige strand met drie kleuren zand op 25 meter afstand. Met dezelfde mensen lag ik de dagen die volgde weer op het strand. Toen ik in slaap was gevallen op het strand werd ik opeens wakker gemaakt door John, het dolfijnenalarm wat inmiddels ritueel was geworden. Half slapen vloog ik het water in en twee dolfijnen kwamen steeds dichter bij.
Vervolgens kwam een ranger aanlopen, je kent ze wel van de series van Skippy de Bushkangaroo.
Ze vertelde dat we rustig in het water op een plek moesten blijven. Moederdolfijn was dochterdolfijn aan het leren hoe te vissen.
Wij bleven stilliggen en de twee bottlenosedoflijnen sprongen om ons heen, echt helemaal geweldig!

Na vier mooie dagen in Monkey Mia werd ik vrijdag opgehaald door de bus om door te gaan naar Coral Bay. Taz en Sally zaten in dezelfde bus dus het was gezellig.
Bij het Overlander Roadhouse moesten we overstappen op een andere bus. Gelukkig legde de buschauffeur nog even uit hoe een roadhouse werkte. "There are two doors, one if you want to go inside and the other if you want to go out of the roadhouse. You actually don't have to be a rocket scientist to sort that out." Het was al dinertijd en deze keer stond brood met appel en patat op het menu.

De volgende bus kwam aangereden en er stapten twee bekende gezichten uit van de Desert Venturer. Even snel bijgekletst en toen door naar Coral Bay.
Nadat de bus via een zes uur durende slalom om de veelvuldig aanwezige kangaroos in Coral Bay aankwam kon ik genieten van een goede nachtrust.
De volgende ochtend kwam ik in het hostel gelijk twee Italiaanse dames tegen die ik nog uit Cairns kende. Het is toch best raar om mensen die ik van de andere kant van het continent kende hier opeens tegen te komen.
Het werd met z'n allen heel gezellig op het strand waar er voor $5,50 snorkelsets te huur waren. Na vijf minuten flipperen zat ik midden in het koraalrif wat niet even mooi was als bij de Whitsundays, maar wel vol zat met Nemovissen, zeeslangen, reefhaaien, roggen en andere visjes. Helaas was het water ook vrij koud maar opnieuw helemaal geweldig!
Op zondag heb ik nog met twee Australiers twee Australian Rules Football wedstrijden gekeken en maandag de laatste dag op het strand gelegen. Mooi was ook weer dat ik 's avonds opeens Dave tegenkwam in de bar van het hostel, hem had ik ergens in november in Melbourne leren kennen. Echt super hoeveel mensen ik hier heb leren kennen en zoveel geweldige dingen die ik hier gezien heb!
Dinsdagnacht om drie uur stapte ik in de bus die me na 16 uur en drie uur slaap in Perth bracht, waar ik vervolgens weer als thuis ontvangen werd in het hostel, waarna een mooie avond in de Ierse pub volgde.

Het klinkt vrij raar als ik zeg dat ik zaterdag dit paradijs ga inruilen voor (een hopelijk geen regenachtig en koud) Nederland. Zondagochtend vroeg kan ik na een redelijke hoeveelheid noodles aan boord van het Cathay Pacific vliegtuig als het goed is de Nederlandse grond weer kussen. Home sweet home!
Ook is thuis het internet gratis en zal ik nog wat foto's en filmpjes van prachtige stranden en dolfijnen op de site zetten.

Ik zie er naar uit om jullie allemaal weer te zien! Tot snel!

Cheers, Arthur

Een onwillekeurige dag in Perth: terwijl ik in Northbridge, het studenten- en backpackersparadijs van Perth, over straat loop, op weg naar een internetcafe, kom ik opeens een bekend gezicht tegen. Het is iemand die ik in Manly ontmoet heb, in de tijd dat ik met een kerstmuts in de hitte met 35 graden over het strand liep. Zij herkent mij ook en ze zegt dat het halve hostel van toen, nu ook in Perth zit. We spreken af om die avond nog een biertje te drinken en ik loop naar het internetcafe. Daar vind ik een paar van m'n beste vrienden op msn, vrienden die ik de afgelopen tijd veel te weinig gesproken heb en waar ik deze keer helaas ook nauwelijks tijd voor heb, om de simpele reden dat het internet hier (opnieuw) veel te duur is. Het voelt even net als een heel aantal maanden geleden toen ik nog thuis was.
Na snel een broodnodig mailtje gestuurd te hebben, loop ik terug naar m'n hostel waar ik ontvangen word alsof ik iedereen al vele jaren ken.

Naar huis of niet naar huis?

...dat heb ik me de afgelopen weken best een paar keer afgevraagd. Het leek zo handig, een variabel vliegticket. Het vervelende is alleen datik redelijk vaak ben gaan denken: wil ik langer blijven reizen of wil ik naar huis?
Drie weken geleden vertrok ik uit Cairns en dacht ik na m'n trip door the Centre, in Perth nog wat te gaan werken. Er moest gewerkt worden, want het geld raakte op.
In eerste instantie lukte dat ook, werk twee dagen en je hebt je eerste levensbehoeften voor een week gefinancierd.
Toen werd Perth nog mooier, met gratis bussen die me door het hele centrum reden, mooie stranden, lekker weer en bovenal een leuk hostel met leuke mensen.
En het geld raakte steeds meer op...

Door iedereen maar te zeggen dat ik werk zocht, kwam ik uit bij restaurant Cocos waar ze een ordinaire afwasser zochten. Jaja, met spoed! Zo stond ik een week geleden op een drukke zaterdagavond in een chique restaurant een uur met een hogedrukspuit borden schoon te spuiten en in een vaatwasser te zetten. Restaurant Cocos zou mij bellen om de werkuren vast te leggen.
Na een paar dagen niks gehoord te hebben, heb ik de jongens zelf maar gebeld. Na twee keer een "het is te druk en we bellen je terug"-antwoord ben ik maar een paar uitzendbureaus ingelopen. Meer dan bomen planten voor vier weken zater er niet in. Lekker met de schop in de buitenlucht had ik echter al eens gedaan, was me niet goed bevallen en daarnaast had ik eens op een rijtje gezet wat ik nog echt wilde gaan doen. Reizen, een leuke werkervaring opdoen en souvenirs kopen.
Na dit zo eens uitgedacht te hebben, kwam ik erachter dat ik alleen nog iets van de westkust wilde zien. Samen met de souvenirs zou het me nog twee weken kosten, waarvoor ik ook nog twee weken moest werken.
Twee weken werk was echter niet haalbaar. Jawel, twee weken fruitplukken wel, maar dat noem ik geen werk weer.
Zodoende ben ik erachter gekomen dat ik veel beter een stuk de westkust op kan gaan, terug naar Perth, souvenirs kopen en over twee weken weer naar huis. Gelukkig hebben m'n ouders me de mogelijkheid gegeven om wat geld te lenen en zodoende gaik de komende week een leuke strandvakantie houden tussen de dolfijnen, het koraal en de whalesharks!
Een mooiere afsluiting van m'n reis kan ik me niet voorstellen en daarnaast heb ik ondrtussen ook weer heel veel zin om thuis met m'n familie/vrienden op de bank te zitten met een lekker flesje Grolsch en de altijd leuke Nederlandstalige muziek. Of zou ik inmiddels het Engelstalige meer gaan waarderen???

De komende week doe ik het heerlijk op eigen houtje. Geen tourguides, verplichte wandelingen of voorgeboekte overnachtingsadressen, maar lekker genieten van m'n vrijheid met zon, zee en strand. Volgende week dus het laatste verhaal en over twee weken waarschijnijk weer thuis!

Cheers, Arthur

Als een luie vlerk die ik ben heb ik de foto's van vorige trip niet in een nieuwe fotolog gezet maar lekker tussen het verhaal. En dat ga ik hier ook doen...

Om half zeven zou het allemaal van start gaan. Na een dag Alice, waarvan de zonsondergang op Anzac Hill het grootste hoogtepunt was, begon m'n nieuwe trip van m'n druk geplande schema (wat heb ik toch ook een rotleven).

Zo op de vroege ochtend moest ik weer 20 nieuwe namen uit m'n hoofd leren wat een pittig karwei was na al vijf nachten weinig slaap en zonder koffie. De ruit van de bus was dan ook de eerste waar ik kennis mee maakte, maar na twee uur werd dat toch redelijk saai en dat was gelukkig het moment dat we van de outback asfaltweg afsloegen voor een camelride.


Ooit zijn er drommedarissen in Australie ingevoerd om goederen van Adelaide naar Alice Springs te vervoeren en deze beesten heten hier tot op de dag van vandaag nog kamelen. Samen met Ola, een viking uit Noorwegen namen we plaats aan weerszijden van de kameel om een rondje heel hobbelen door het stuivende zand te rijden. Nadat het beest harder was gaan lopen was ik wakker en werd het steeds gezelliger in de bus.



Na een korte lunch reden we door naar de Kings Canyon. Als je mij had gevraagd wat de Kings Canyon was had ik je er geen antwoord op kunnen geven, net als alle anderen in de bus. De enige die dat wel kon was Marc, onze tourguide.
Uit het niets kwamen opeens hoge stijle wanden van rode en gele steen die van beneden niet zo hoog leken, maar eenmaal bovenop met m'n hoofd over de rand wel heel stijl waren met een diepe afgrond.




Tijdens de walk die we deden kwamen we halfverwege in de 'Garden of Eden' een soort tropische tuin midden in de Canyon, met een prachtige billabong, waar even een duik in genomen moest worden.




Na deze mooie wandeling werd het al zonsondergangstijd en dat betekende hard rijden. Marc wilde de zonsondergang bij Mt Conner halen. De zon ging onder en wij reden verder. Op een gegeven moment verscheen een monoliet aan de horizon. Uluru, Uluru, riep iemand en de hele bus leefde op, terwijl Marc zachtjes in zijn vuistje lachte.

Dit was namelijk Mt Conner, een monoliet kleiner dan Uluru en daarom weet niemand ervan. De zonsondergang hadden we niet gehaald, maar wel een mooi uitzicht over deze monoliet.


Na een korte stop was het helemaal donker en reden we na bier gehaald te hebben bij een roadhouse een hobbelende dirt road op. Marc voelde zich hier helemaal thuis en gaste flink door. We hadden wel wat trek gekregen. Eenmaal in het camp werden we voorgesteld aan swags, een soort slaapzakken, waar je je slaapzak in moet doen en vervolgens kun je onder de blote sterrenhemel slapen. Het kampvuur werd aangemaakt en Marc zette de kameel op het vuur (of was het nou drommedaris???)
Na de heerlijke kameelpasta, viel ik al bijna in slaap en na een paar liederen rond het kampvuur kroop iedereen z'n swag in om na een kwartiertje sterren tellen in slaap te vallen.



Half zes de volgende ochtend wekte Marc ons. We gingen naar de Uluru sunrise kijken. Dat zag iedereen wel zitten dus na 20 minuten was iedereen uit z'n swag, waren de swags opgerold, alle spullen ingepakt en de swags op de aanhanger gebonden.
Na een half uurtje hobbelen kwamen we bij een sanddune en bovenop zagen we de schittering van de outback: Uluru! De zonsopgang was mooi en toen we terugkwamen had Marc een heerlijk ontbijtje klaarstaan.


Daarna doorgereden naar het nationale park waar we de Valley of the winds walk bij Kata Tjuta deden. Kata Tjuta zijn een stuk of 32 rotsen van 300 meter hoog die bij elkaar zijn gelegd. Geweldig om de kleuren rood van de rots, groen van de bomen en blauw van de lucht bij elkaar te zien.



Het werd een gezellige en mooie walk, waarna we naar het resort bij het national park reden voor een douche en een duik in het zwembad met uitzicht op uluru. Ook kwamen we nog een van de niet-aboriginal bewoners van het park tegen, de Thorny Devil:


Daarna het bezoekerscentrum bezocht, een kleine walk rond een deel van uluru gedaan en ons opgemaakt voor de sunset! We reden naar het officiele sunset viewing point en hier moesten we natuurlijk even laten zien dat de Mulgas tour van Marc aanwezig was! Marc kondigde aan dat hoe uitbundiger we ons voorstelden, des te lekkerder zou het eten worden. Daar zagen we wel wat in, dus de raampjes gingen open, Marc zette harde muziek aan en zo reden we heen en weer tussen de bussen door.
Biertje erbij en wachten tot de zon onderging. Het was ook gewoon geweldig! Een aantal foto's staan in het nieuwe album...




Daarna Marc z'n kippetje opgegeten en terug naar een andere slaapplek. Het kampvuur ging aan, we deden opnieuw een songfestival tussen de verschillende landen. Irene was de Nederlande metgezel. Wolter Kroes kwam helaas niet door de voorronde van de Nederlandse kant maar het werd Marco Borsato met De Meeste Dromen Zijn Bedrog. We deden nog een spelletje met een kartonnen doosje die iedereen met zijn mond moest oppakken, terwijl we alleen op onze voeten moesten staan. Steeds werd er een stukje van het doosje afgehaald, tot het nog maar een millimeter groot was en lenige Arthur had het tot het einde gehaald.
Na een mooie nacht sterren kijken keken we de zonsopkomst nog een keer bij de rock en deden we de wandeling om het stukje steen heen, wat toch wel twee uur duurde. Het was heel indrukwekkend en helaas werd het toen tijd voor het afscheid. Ik werd gedropt bij het Ayers Rock resort waarvandaan m'n shuttle naar het Ayers Rock Airport vertrok waar ik nog een mooi toetje kreeg! Een rondvlucht over de Uluru en Kata Tjuta:




Helaas het einde van een fantastische week van leuke mensen, onvergetelijke momenten en weinig slaap!

Cheers, Arthur

p.s.: ik zie net dat er een nieuwe cycloon aankomt, die alleen minder geschat wordt dan Larry:KLIK Ik hou jullie op de hoogte!