Bespiegelingen over dingen die niet kloppen

Banenruil
Er klopt iets niet. Er zijn mensen met een baan die een tijd met verlof willen. En er zijn mensen zonder baan die graag aan de slag gaan. Beide partijen kunnen elkaar helpen, als ze elkaar maar zouden kennen.

Ooit arrangeerde ik een banenruil. Ik woonde in Amsterdam, werkte in Den Haag en solliciteerde dichter bij huis. Mijn nieuwe collega woonde in Den Haag, werkte in Amsterdam, er kwam werk vrij bij haar in de buurt. Van baan ruilen zou dé oplossing zijn. Ik legde het voor aan mijn baas, hij vond het een goed idee.

Beide bazen namen contact met elkaar op en regelden voor elke partij een maand inwerken. Met gesloten beurzen. We waren samen een maand in Den Haag en een maand in Amsterdam. Dat had veel voordelen, we leerden elkaar kennen, we stelden elkaar voor aan wederzijdse  collega´s, die het trouwens een spannende zet vonden van ons, en we belden elkaar in de loop van het eerste jaar regelmatig om advies.  

Bij banenruil tussen werkenden en werklozen denk ik aan minimaal een jaar. Het is simpel, degene met de baan neemt verlof en de werkloze krijgt een tijdelijk contract. Aan het begin en het eind van de periode wordt degene die komt, ingewerkt door degene die weggaat. Degene met werk vergroot zijn kans op verlof, degene zonder werk vergroot zijn kans op een baan.

Ook vraag en aanbod kunnen eenvoudig geregeld worden. Liefst persoonlijk via vrienden, bekenden, verenigingen en netwerken. Of via personeelszaken die van de minimaal zes kandidaten die op gesprek komen er toch maar één kunnen aannemen. Van de overige vijf mensen is er vast wel iemand geschikt voor een verlofbaan. Kwestie van de brieven bewaren. 

© 2006 Lilian Oostrom | www.zoekster.nl

over dingen die niet kloppen
::  dwang en mensbeeld
::  verplicht verdriet
::  banenruil