Zoek*ster - bespiegelingen

Bespiegelingen over dingen die niet kloppen

Verplicht verdriet
Pinksterweekend 2004. Drie vermoorde kinderen, de moeder dood langs de spoorlijn. De school en het traumateam komen in actie. Buro Slachtofferhulp zorgt in het gemeentehuis voor opvang. De school gaat drie dagen open en op de televisie zie ik de eerste ouders met kinderen het schoolplein oplopen.

Ik voel ergernis. Ik houd niet van collectief beleden emoties. Het hele dorp is betrokken. Daar geloof ik dus niets van, hoeveel mensen kun je persoonlijk kennen. Arme kinderen die op hun vrije dag meegetroond worden naar school. Het lijkt me fijner als je vader of moeder jou vertellen wat er gebeurd is. Gewoon thuis, zodat je op jouw eigen manier kunt reageren.

Want hoe zit het met de vrijheid om te voelen wat je voelt als anderen voor jou bepalen wat je emoties zijn. Misschien voel je oprecht verdriet, misschien doet het je niet zoveel. Als je verdriet hebt, mag je daar dan op je eigen manier, op je eigen tijd uiting aan geven. En mag je, om wat voor reden ook, onbewogen zijn?

De dood van de buurman, een schoolgenoot die zelfmoord pleegde, mijn opa, mijn oma, mijn pleegoma, zelfs de dood van mijn moeder hebben me tamelijk onberoerd gelaten. Terwijl het gemis van twee overleden vrienden onverwacht en scherp toe kan slaan. Misschien vreemd, maar zo is het. Voor mij.