Zoek*ster - bespiegelingen

Bespiegelingen over mensen

Ontmoetingen 2
Regelmatig ga ik alleen op reis. Op de bonnefooi. Alleen de plaats van aankomst en de plaats van vertrek zijn bekend. De rest is ongewis. Ik geniet het meest van het schemergebied dat ik ´tussen niks en nergens´ noem. De tijd en ruimte tussen ver-trek en aankomst, waarin niets vastligt en alles nog mogelijk is. Soms is er ineens een ontmoeting, ongezocht en niets-eisend. Kort, intens, voor altijd in herinnering.

Parijs - Amsterdam
Gare du Nord. Heen en weer geloop van mensen, de opwinding van het naderend vertrek. Op het perron nemen een man en een vrouw afscheid. Een meisje legt haar reistas op de bank tegen-over mij en loopt weg. We vertrekken. De reistas blijft alleen. Na een half uur komt ze terug en gaat zitten zonder iets te zeggen. Staart strak uit het raam, maar kan niet verbergen dat ze huilt. Na een tijdje kan ik het niet langer aanzien. Ik vraag of het goed is dat ik naast haar kom zitten. Ze knikt. Ik pak onbeholpen haar hand vast, waarop ze hard en onbedaarlijk begint te huilen. Na verloop van tijd kalmeert ze genoeg om te vertellen. Op het perron heeft ze voorgoed afscheid genomen van haar vriendje. Het is uit en ze zal hem nooit meer zien. Het verdriet blijft in golven komen. Ik laat haar begaan, streel over haar rug, luister en wacht tot het over is. Tegenover mij zit een ander meisje, bleek en met grote schrikogen. Ik fluister dat het goed is en houd ook haar in de gaten. Na een uur is het huilen over. Ze vraagt me om naast haar te blijven zitten, In Rotterdam stapt ze uit. Ik reis door naar Amsterdam, moe en blij dat ik rustig ben gebleven en niet bang was.

Lyon - Parijs
Het is het jaar dat de eerste TGV rijdt: de supersnelle verbinding naar Parijs. Ik heb een plaatsje, vind het spannend, zo´n luxe trein heb ik nog nooit gezien. Ik hang ontspannen in de kus-sens, onder de indruk. Bij het volgende station stapt een zigeu-nerin in: lang zwart haar, zilveren oorbellen, kleurige rokken, een baby in haar armen. Ze neemt veel ruimte in beslag, ik voel me ineens ingeklemd. Ze heeft niets in de gaten en lacht me vrien-delijk toe. Na verloop van tijd drukt ze me de baby in de armen en vertrekt, blijft een eeuwigheid weg. Hier zit ik, met een zigeunerkindje op schoot en heel even vrees ik dat de moeder niet meer terugkomt. Ze komt natuurlijk wel terug en ik verwacht dat ze het kind direct overneemt. Dat doet ze niet, ze laat me kalmpjes zitten en maakt een lunch voor ons samen klaar. Nu ze terug is, voel ik me bevrijd van de verantwoordelijkheid en ontspan ik. Het is een heel mooi en lief kindje. Ik voel me warm en trots en ben onder de indruk van het vertrouwen waarmee ze haar kind aan me gaf.

Saint Jean Pied de Port
Ik ben voor het eerst alleen op reis. Noodgedwongen, ik heb net voor de vakantie mijn verkering uitgemaakt en voel me een-zaam. Stiekem vind ik het een beetje zielig, alleen op reis. Dus doe ik stoer mijn best om te laten zien dat ik het reuze naar mijn zin heb. Niet iedereen trapt daarin. Door een speling van het lot kom ik in Saint Jean Pied de Port terecht. In een bed and breakfast. De gastvrouw ontfermt zich over me. Ze neemt me drie dagen lang op in haar gezin. Ik eet ´s avonds mee. Haar dochter en ik gaan naar een Baskische volksdans-avond in de gymnastiekzaal. En als ze hoort dat ik van wandelen houd, stuurt ze me naar haar zus die twee dorpen verderop woont, op een boerderij. Zeg maar dat ik je gestuurd hebt. Ik ga, heb geen idee wat ik daar moet doen, maar vind het wel leuk. De zus doet alsof het gewoon is, dat je vreemden op bezoek krijgt. Ze laat me de boerderij zien en ik mag mee lunchen met de hele familie. Op de laatste dag; staat ´mijn gastmoeder´ om vijf uur op om me naar het station te brengen. Ze wuift me uit. En ik heb voor altijd het vertrouwen dat, waar ik ook ben, er altijd iemand zal zijn die voor me zorgt.