Zoek*ster - bespiegelingen

Bespiegelingen over mensen

Ontroering en overgave
Soms komt ontroering zo fel en onverwacht dat ik de adem in mijn keel voel stokken. Soms komt ontroering zacht als de wind, een vluchtig, voorbijgaand moment. Overgave is je toevertrou-wen aan iets dat groter is dan jijzelf. Onbevreesd het onbeken-de tegemoet treden. Alleen al dit opschrijven ontroert me, omdat ik er zo ontzettend bang voor ben, maar er ook zo naar verlang.

Toledo
Je kunt verdwalen in de kathedraal van Toledo. Ergens in de immense ruimte hoor ik gezang. Ik ga op zoek en kom uit bij een zij-kapel waar een dienst gaande is. Hooguit vijftien men-sen zijn er. Zachtjes loop ik naar binnen en ga zitten. Een mon-nik komt naar me toe, begroet me: habla castellano. Ik knik, hij drukt me een liturgie in handen, wijst me de juiste bladzijde zodat ik mee kan doen. Het is een vroegmiddeleeuwse ere-dienst, van eeuw tot eeuw onaangetast doorgegeven en ontel-bare malen gevierd. De gezangen klinken zuiver en puur. Ik luister en ervaar heel even het mysterie van de tijd.

Lucca
Een lege kerk aan de rand van de middeleeuwse stad. Ik sta achterin en neem alles in me op. Dan komt er iemand binnen-lopen. Een man gaat voor me staan. De handen op zijn rug. En in zijn grote hand de kleine hand van een kind. Vol vertrouwen. Vader en zoon.

Arcos de la Frontera
De kathedraal staat aan de rand van de bovenstad, op een rots. Binnen is het koel en schemerig. Ik zoek een kapel op. Als ik brandende waxinelichtjes zie, begin ik een gebed, stop weer. Waar moet ik om vragen: genezing, kracht, iets anders? Ik steek een lichtje aan en prevel: voor het hart van Piet. Een tweede lichtje aan de linkerkant: voor het bloed van Martin. Aan de rech-terkant een derde: voor het zenuwstelsel van Lucie. Ik vertrouw erop dat God weet wat elk van hen nodig heeft.

In de bergen
Na een lange klim sta ik op de top. Rondom mij nog meer bergen, nog meer besneeuwde toppen, zover het oog reikt. Bo-ven mij de hoge blauwe lucht, oneindig. Het is stil in mij, gedachten zijn verstomd, ik kijk, woordeloos. In deze onmete-lijke wereld voel ik mijn eigen nietigheid. Voel ik tegelijkertijd mijn grootheid. Het is alsof ik alles omspan. Ik ben het deel en het geheel. Ik ben het omhullende en het omhulde.

2006 Lilian Oostrom | www.zoekster.nl