Zoek*ster - bespiegelingen

Bespiegelingen over werk

Werkdruk
Eind jaren negentig zag ik met lede ogen aan hoe het leven op een grote afdeling bij KPN steeds gejaagder en haastiger werd. Daarom schreef ik een brief aan mijn baas, recht uit mijn hart. Het stuk leidde uiteindelijk tot een serie praktische workshops. Het thema is nog steeds actueel. Daarom, voor wie óók actie wil ondernemen, een paar passages ter inspiratie. Het volledige stuk heet: Gevoelde werkdruk: een voorstel tot het tegengaan van de stresscultuur

Geen ontsnappen aan?
Je toont aan in je werk op te gaan als je altijd werkt: in de trein met een stapel papier op schoot, laptop aan. Ook de draadloze (auto)telefoon laat zien dat je een drukbezette - en onmisbare - medewerker bent. Verder hoort de agenda al maanden vooruit volgekrabbeld te zijn met afspraken. De mensen die erin gevan-gen zitten, kunnen er nauwelijks aan ontsnappen. Het is zo nor-maal geworden, iets waartegen je je niet kunt verzetten. In de stresscultuur wordt van mensen verwacht, nee eisen mensen van zichzelf dat ze dag en nacht in de weer zijn. De stresscultuur is een dwangcultuur en de bron van fysiek en psychisch onbehagen.

Preventie als speerpunt van HRM
Als stress mensen lichamelijk en geestelijk in de greep krijgt, zijn de gevolgen desastreus. Het zal de kwaliteit en de kwantiteit van hun prestaties negatief beïnvloeden. Voorkomen is beter dan genezen. Het gaat daarbij niet eens zozeer om het versterken van de stressbestendigheid dan wel het consequent bestrijden van de stresscultuur die we met zijn allen hebben opgebouwd. We moeten weer leren dat hard werken gezond is als het maar ontspannen gebeurt. Dit zou een speerpunt voor het human resource management moeten zijn.

Balans vinden tussen ernst en humor
Humor valt te leren, want het is loslaten en relativeren en daar kunnen anderen je bij helpen. Waarschijnlijk is het zo dat men-sen met humor, mensen die kunnen relativeren en loslaten, die grenzen kunnen stellen, minder werkdruk ervaren dan mensen die te serieus zijn, die koste wat kost vasthouden en alles maar aanpakken. Daarom is het de moeite waard om de lol weer terug te brengen. Dat kan door kleine, soms onorthodoxe dingen. Vroeger, toen ik nog op zaterdag naar school ging, zaten we bij de Franse les driekwart van de tijd te zingen (om de Franse leraar alvast in weekend-stemming te brengen?), het laatste kwartier werkten we keihard, maar ontspannen, aan de stof. Ooit heb ik in een vorige baan, zomaar midden op de dag, een aantal collega's meegesleept naar Artis, de baas verbluft achterlatend. Was erg goed voor onderlinge solidariteit.