Mijn vliegangst.

Vliegangst, het is iets waar je niet graag met anderen over praat. Toch hebben veel mensen in meer of mindere mate last van vliegangst, ofwel aviofobie. Zelf zat ik ook niet op de eerste rij om over vliegangst te praten, maar als je met het fenomeen vliegen wordt geconfronteerd zit er niets anders op dan te vertellen dat je vliegangst hebt. Waarom zou ik mij er eigenlijk voor schamen. En nu internet allerlei mogelijkheden biedt, maak ik van de gelegenheid gebruik om over mijn vliegangst te schrijven. Misschien geef ik u met deze site net dat duwtje in de rug om zelf uw ervaring(en) te delen met anderen.. U kunt mij voor vragen altijd persoonlijk e-mailen.

Extra informatie betreffende deze pagina.Het begon allemaal in de winter van 1993. De plannen voor een golfvakantie werden steeds serieuzer. Het zou in ieder geval een vakantie worden in Florida.

Dat betekende voor mij dat ik zou moeten vliegen. Iets waar ik een vreselijke angst voor had. Het standpunt dat ik daardoor dus nooit in een vliegtuig zou stappen hield ik zo lang mogelijk vol. Iedere mogelijkheid om er onderuit te komen probeerde ik dan ook volledig uit te buiten. Mijn vrienden hadden gelukkig geen last van vliegangst en probeerden mij altijd wijs te maken hoe fijn het was om met zo’n stalen geval in razendsnel tempo naar de States te vliegen... ‘Ik had een belofte gemaakt en moest hem nakomen’. Met deze gedachte voelde ik bij mijzelf de angst verder versterken omdat ik wist dat ik MOEST vliegen terwijl ik altijd gezegd had dit NOOIT te doen. Door omstandigheden is die reis toen niet doorgegaan. Er viel een zware last van mij af. Die lange vlucht naar Florida en weer terug naar Nederland was me bespaard gebleven. Het idee voor een volgende vakantie bracht ons naar het zuiden van Spanje. De Costa del Sol. De ellende begon weer. Toch wilde ik niet afhaken en besloot mee te gaan.

De vlucht.

Het is nu zo'n jaar geleden, maar die eerste vlucht herinner ik mij nog als de dag van gisteren.

Ik wilde wel mee, maar alleen onder de voorwaarde dat ik kon vliegen met een gerenommeerde luchtvaartmaatschappij. Nadat alles was geboekt wist ik een ding zeker. Nu kon ik er niet meer onderuit komen. Dagen gingen voorbij waarbij ik van alles verzon wat er zoal mis kon gaan met een vliegtuig. De angst werd hierdoor alleen maar heviger en zou het hoogtepunt bereiken tijdens mijn allereerste vlucht. De avond voor de vlucht speelden allerlei negatieve gedachten nog sterker door mijn hoofd. Ik had die nacht slechts enkele uren geslapen. Doodmoe en uitgeput ging ik op weg naar Schiphol. In de trein van Rotterdam-Lombardijen - Schiphol begonnen de angstgevoelens op te spelen. Toen stopte de trein in station Schiphol... Met een bonkend hart en met lood in mijn schoenen betrad ik de Vertrekhal van Schiphol. Ik wist dat ik het beter niet kon doen, maar probeerde door te zetten. Bij de check-in werden mijn angstgevoelens weer sterker. Slikkend met een brok in mijn keel probeerde ik mijn angst te verbergen, maar begon nu zulke vormen aan te nemen dat de wereld om mij heen leek te vervagen. Het wachten na het inchecken tot het moment van boarding was voor mij een stuk ellende. Ik was nauwelijks nog aanspreekbaar. Er begonnen tintelingen in mijn handen op te komen.

Boarding time.

Vertrek - Liever niet!Dit betekende het vliegtuig in. Dit was tot nu toe het zwaarste moment dat ik door maakte. Mijn lichaam ging tegenwerken. In de slurf stond ik in tweestrijd. ‘Ik ga terug. Ze kunnen m’n rug op’. Mijn vrienden waren allang in het vliegtuig, ‘Ik ga ze maar achterna’, dacht ik. Met de grootst mogelijke moeite en met vreselijke angst liep ik richting het vliegtuig. Praten lukte haast niet meer. Stap voor stap liep ik door de slurf op weg naar de openstaande vliegtuigdeur... Bij de ingang werd je vriendelijk toegesproken door een stewardess. Ik kon haast niets terugzeggen. Deze stewardess moet direct gezien hebben dat ik iets deed wat ik voor mij zelf voor altijd als onmogelijk had gehouden. Mee met het vliegtuig ! Ik zag twee rijen van elk drie stoelen. We hadden een plaats bij de vleugel. Ik stond erop dat ik bij het raampje moest zitten. Door het raampje zag ik een van de motoren, waarvan ik zo het idee had dat hij uit zou vallen. Na enige tijd zat iedereen op zijn plaats en gingen we op weg naar het begin van de startbaan. De nachtmerrie van 2 uur en 3 kwartier was begonnen... Toen bemerkte ik iets totaal onverwachts. Tijdens de start werd ik rustiger en voelde me genieten van het enorme vermogen van de motoren die het toestel als maar harder over de baan liet jagen. Dan was er het moment dat we vlogen. De onderdruk die boven de vleugels ontstond won het van de zwaartekracht en trok de kist de lucht in. Omdat alles rustiger leek te worden nam de angst weer toe. Een bepaalde belevenis van de sensatie van de start was weer voorbij. De tintelingen in mijn handen werden heviger. Met de koffie heb ik ongeveer een uur gedaan. Het kan ook korter geweest zijn, maar dat weet ik niet meer. Mijn ziel was verbonden met het hart van de rechter motor. Ik was tijdens de vlucht nauwelijks aanspreekbaar. Later ging het weer wat beter. Het lukte me enigszins te vragen of ik even in de cockpit kon kijken. Tijdens onze lijnvlucht kon er geen bezoek worden gebracht aan de cockpit. Omdat een praatje misschien wat kon helpen heeft de stewardess om toestemming gevraagd. Mijn angst was dusdanig dat de gezagvoerder toen voor mij een uitzondering gemaakt heeft. Het bezoekje aan de cockpit is er echter niet van gekomen omdat aan de landing begonnen moest worden. Ik zocht afleiding door maar naar buiten te staren. Het was een prachtig gezicht. We hadden die dag goed weer. Dat leverde schitterende vergezichten op. Tijdens de landing bemerkte ik weer een bepaald gevoel van sensatie opkomen. Hierdoor werd ik weer rustiger. Eindelijk waren we geland op het vliegveld van Malaga en taxiede het toestel naar de slurf. De nachtmerrie was voorbij. De gezagvoerder sprak me wat moed toe. We namen afscheid en de vakantie kon beginnen.

De terugreis verliep al een heel stuk beter. Ik was veel rustiger en probeerde wat te genieten van de vliegreis. In het magazine vond ik een bon voor de cursus "Vliegen met Plezier" van Transavia. (Kijk op de site van Transavia bij de rubriek Vragen en Antwoorden).

Leren omgaan met je vliegangst.

De Boeing die naast de landingsbaan tot stilstand kwam.Ik wilde met andere mensen praten over de angst voor het vliegen en heb me toen opgegeven voor de 1-daagse cursus. De cursus is voor mij heel belangrijk geweest. De verhalen die mede-cursisten vertelden, waren erg indrukwekkend. Alleen al over je angsten praten geeft een bepaalde opluchting, immers alle cursisten komen voor het zelfde doel. Van je vliegangst afkomen of er goed mee leren om te gaan. Het aantal vluchten dat ik gemaakt heb staat nu op 25. De cursus-vlucht en de simulatie-vlucht meegerekend. In de periode voor een nieuwe vlucht bereid ik me met behulp van het cursusboek en de ontspanningsoefeningen goed voor. Hierdoor ben ik in staat enigzins ontspannen te vliegen.

Nu schrikt u misschien van de situatie op de bovenstaande foto waarbij een Boeing van Transavia naast de landingsbaan tot stilstand kwam, maar alles is goed afgelopen. Wanneer ik naast iemand in de auto zit en naar het verkeer kijk zijn er tal van situaties te zien waarbij je denkt; oeeei, dat ging maar net goed. Kijk maar eens naar reality-programma's. Er is genoeg verwrongen blik te zien - van auto's wel te verstaan. Een zekere angst voor het neerstorten blijft bij mij echter nog steeds aanwezig, maar ik heb nu dankzij de cursus en het regelmatig vliegen de angst leren beheersen zodat deze mij nog maar weinig parten speelt. Voor de vlucht naar Engeland ging het echter toch even mis. Ik kreeg toch weer een 'angst-aanval'. Die ging gepaard met zweten, een belabberd gevoel en een bonkend hart. Waarschijnlijk een beetje hyperventilatie. Ik heb dit jaren geleden ook eens gehad, maar toen na het vliegen. Allerlei gadachten spoken weer door je heen en je zou het liefst willen dat je niet hoeft te vliegen. Maar dit lost niets op. De rust en het vertrouwen terugvinden is het belangrijkste. Dat is me ook deze keer goed gelukt, want de vluchten met de Fokker 50 Cityhopper gingen redelijk ontspannend. Alleen even tijdens het taxiŽn kreeg ik een lichte terugval. Op Heathrow hadden we vertraging. Gelukkig maar! We waren ruim op tijd naar de luchthaven vertrokken maar de metro gaf de geest... Er was een seinstoring op de Piccadilly lijn. Hortend en stotend ging de metro door de 'tube' op weg naar Heathrow. Op Northfields moesten we overstappen op een andere metro. Die kwam gelukkig heel snel en in een rap tempo reden we naar Terminal 4. Voor de British Airways passagiers liep het nog meer in het honderd. Er was namelijk een staking van BA aan de gang. En ons vliegtuig wilde ook maar niet komen. Gelukkig gingen we om 22:40 uur de lucht in. De piloot gaf de reden van de vertraging: Het toestel moest vanwege een technische storing terug naar Amsterdam. Met een andere Fokker 50 gingen wij mee terug. Daarnaa nog met de bus naar Rotterdam Airport. 'Onze' luchthaven was al gesloten...

Het ongeluk.

Het ging allemaal goed, totdat ik op 22 november 1997 getuige was van het zeer ernstige ongeluk met het sportvliegtuigje dat op enkele honderden meters voor mijn ogen neerstortte in het weiland achter de golfbaan. Er ging iets fout tijdens het parachutespringen. Het leek allemaal tergend langzaam te gaan. Ik zag het onbestuurbaar geworden toestel doldraaiend als een vallend esdoornzaadje naar beneden tollen. De uit het toestel ontsnapte parachutisten gilden van angst. Dit was duidelijk te horen.. Even later verdween het toestel achter de bomen en na een doffe dreun was alles stil. In een ommezien van tijd loeiden de sirenes die overal vandaan leken te komen. Ik moest er naar toe. Omdat ik het gehele ongeluk gezien had kreeg ik toegang tot de plek en kon er met hulpverleners en politie even over praten. Er werd mij verteld dat de piloot het ongeluk niet had overleeft. Hij was door het dak van de loods gevallen. Een van de parachutisten was zwaar gewond. Ik stond daar oog in oog met het neergestorte vliegtuigje. Het was juist dat waar mijn angst zo groot voor was. Neerstorten... Thuis kwamen de emoties pas echt los. Het verwerken van de beelden van het ongeluk heeft lang geduurd. Deze beelden draag ik de rest van mijn leven mee. Toch gaat het leven verder. Er vliegt weer een sportvliegtuigje rond, er wordt weer parachute gesprongen, je hoort de chutes openklappen en er wordt weer gewoon een potje golf gespeeld. Maar toch, als ik naar het vliegtuigje kijk zie ik soms de beelden van hoe het op die bewuste zaterdagmiddag gruwelijk mis ging... Het ongeluk is nu zowat een paar jaar geleden, maar de beelden hebben voor en tijdens mijn laatste vlucht behoorlijk parten gespeeld. Ik heb doorgezet, dankzij een goede voorbereiding lukte het een goede vlucht te maken. De start en de landing vergelijk ik nu met een ritje in de achtbaan. Het is echt waanzinnig.

Dankzij de cursus "Vliegen met Plezier" is het onmogelijke voor mij mogelijk geworden. Maar het allerbelangrijkste is je eigen wil. Zonder dat lukt het niet je over te geven aan anderen die een vliegtuig moeten besturen.

Print-vriendelijke mogelijkheid!