De luchthaven.

De luchthaven, typisch een plaats waar mensen met vliegangst niet graag komen. Althans, als zij een zakenvlucht of vliegvakantie geboekt hebben. Vliegtuigen hebben wel iets facinerend. Die grote aluminium gevaarten die om de paar minuten starten en landen op Schiphol. Toch blijft de vliegangstige er liever uit. Kijken kan geen kwaad, maar er zelf in stappen?

De sfeer en het inchecken.

Vertrek.De sfeer die op en rond een luchthaven hangt heeft iets aparts, iets internationaals. Zoveel mensen, zoveel koffers, zoveel culturen, en ook zoveel zakkenrollers...? En dan die eerste vlucht. De trein vertrekt vanuit Rotterdam-Lombardijen en komt een tijdje later op Schiphol aan. Ook ik kwam op die plek waar ik eigenlijk niet moest zijn, de luchthaven. Maar ja, dat verhaal kent u al.

Wanneer je aankomt op de luchthaven Schiphol moet je je naar één van de vertrekhallen begeven. Je ziet beeldschermen met vluchtinformatie over de betreffende vlucht en bij welke balierij je moet inchecken. De naam van de maatschappij is meestal boven de balie(rij) te zien. Meestal moet je zo'n twee uur voor vertrek aanwezig zijn. Wie ruim op tijd op de luchthaven aanwezig is, heeft ook de grootste kans om als eerste in te checken en een goed plaatsje te vragen. Ook aan de medewerk(st)er achter de balie kan je al doorgeven dat je last hebt van vliegangst. Dit kan dan eventueel aan het boordpersoneel doorgegeven worden. Het kan voor komen dat je bv. als eerste het toestel in mag. Bij de balie worden de koffers ingenomen. Ze worden gewogen en krijgen een label met een barcode. Dan verdwijnen de koffers in het spinnenweb van transportbanden... Zou het wel goed gaan? Komt die koffer en die tas-met-golfknuppels wel op de plaats van bestemming aan? Het blijft altijd een spannend moment wanneer je bij één van die bagagebanden op de andere luchthaven staat. Bij de balie krijg je een instapkaart. In het begin heeft dat ding nog een aardig formaat, maar er blijft bijna niets meer van over. Met de instapkaart krijg je toegang tot het luchthavengebied. In dit gebied bevinden zich nog een aantal winkels, drink- en eetgelegenheden. Hoe groter de luchthaven, hoe meer van dit soort faciliteiten. Maar ja, voor de lage prijzen hoef je er echt niet te zijn. Natuurlijk is die twee uur voor vertrektijd er niet voor niets. De luchthaven moet ook wat verdienen, zullen we maar zeggen. En er zijn altijd laatkomers. Maar het is vakantie. Dus geen tijd voor stress. Een beetje rondslenteren, een bakkie doen en wachten tot het moment van Boarding time.

De gate.

Er is tijd genoeg om nog wat over de pieren te slenteren. Op je instapkaart staat aangegeven bij welke 'gate' het toestel geparkeerd staat. Overal staat op borden aangegeven waar welke pieren zich bevinden. Pier A, B, C, D enz. De pieren zijn weer onderverdeeld in een serie nummers, bv. D1 tot en met D26. De pieren op Schiphol hebben grote vensters, waardoor je al een prachtig uitzicht op de gereedstaande vliegtuigen hebt. Die 747-vens, wat zijn die dingen groot. Ik kijk er iedere keer weer met volle bewondering naar. Soms ruik je vlagen van kerosine. Wat een bedrijvigheid speelt zich rond zo'n toestel af. Leuk om eens naar te kijken. Ook op de pieren is het een drukte van jewelste. Er komen natuurlijk ook mensen aan die hun weg vervolgen naar de bagagebanden. De kleding van de stewardessen en stewards verraadt hun werkgever op vrolijke wijze. Die hebben zeker geen last van vliegangst. Het is hun dagelijks werk. Even een ritje naar Athene en weer terug.
Wanneer hierboven een plaatje verschijnt heb je rechtstreeks een beeld van de Schiphol Webcam in huis. Met de [F5] toets kan je het plaatje verversen.

Op luchthavens worden te voet lange afstanden afgelegd. Daarom zijn er veelal lange rollende trottoirs aanwezig. De mensen die haast hebben vallen altijd op. Moeten zij hun trein halen? Of juist die aansluitende vlucht? Ik weet het niet.

Naar de Gates.Wij moeten instappen bij D26, maar het vliegtuig is nog niet gearriveerd. Op de monitor wordt de stand van zaken weergegeven. De boarding time is met een half uurtje uitgesteld. Dan rolt een Boeing 737 keurig over de streep naar zijn plaats. De 'slurfmeester' loodst behoedzaam de slurf naar de vliegtuigdeur. Even later kunnen de passagiers uitstappen en vervolgen hun weg naar de bagagebanden. Ook rond 'ons' toestel heerst even later die bijzondere bedrijvigheid. Alles wordt in gereedheid gebracht voor de volgende vlucht. Ik voel de spanning stijgen. Het is boarding time. Vanwege veiligheidsredenen moeten de passagiers door een poortje lopen. Je portemonnee, sleutels, losse muntjes e.d. moeten in een bakje gelegd worden. De handbagage gaat door de scanner. Op een schermpje ziet een beveiligingsbeambte de inhoud. Oei, dat kreng gaat af. Ik ben immers gespannen en ben vergeten die losse peseta's in het bakje te leggen. Iemand van het grondpersoneel haalt je boarding card door een kaartlezer en scheurt er een stuk af. Op het stuk dat je overhoudt, staat je stoelnummer. Even later lopen we door de slurf naar het vliegtuig.

De bagagebanden.

Bagage Claim.Na een vlucht met weinig turbulentie landen we op Malaga Airport. Iedereen wil opeens het vliegtuig uit. Ik heb niet zo'n haast en blijf zitten totdat ik als één van de laatsten naar buiten ga. Het is tenslotte vakantie. Op de luchthaven zie je vrijwel altijd de bewegwijzering in het Engels en in de taal van het land. We zoeken de borden 'Bagage claim' op en lopen in die richting. Op monitoren wordt aangegeven welke vlucht aan welke bagageband gekoppeld is. Bij aankomst draait de bagageband al en maken allerlei koffers en tassen hun rondjes. En ja hoor, daar komt die groene koffer en die tas-met-golfknuppels.

Laat de zon nu maar schijnen. Espagna, Here I Come.

Nog meer over lucht.

Voordat we straks wat meer te weten komen over het vliegtuig in het algemeen, is het geen gek idee om eens stil te staan bij de lucht. Lucht zie je niet. Je voelt het echter wel in de vorm van wind. Lucht lijkt niets te zijn, maar je hebt het wel nodig om te ademen. Daarnaast maken vogels en vliegtuigen gebruik van de lucht om te kunnen vliegen. Lucht die in beweging wordt gebracht heeft ook een zekere kracht. Kijk maar eens als het flink stormt. De takken breken af en de dakpannen kunnen om je oren vliegen. Toch voel je niet dat er lucht op je drukt, maar dat lucht weldegelijk 'gewicht' heeft, is simpel uit te leggen. Dat 'gewicht' noemen we luchtdruk. Op zeeniveau schommelt de luchtdruk zo tussen 970 hectoPascal (een lekkere zware storm is dan mogelijk) en 1050 hectoPascal (een krachtig hogedrukgebied en heerlijk zonnig weer). De barometer meet hoeveel druk er op het kwik staat. Op de schaal lees je de heersende druk in hPa af. Je voelt de druk ook op je oren wanneer je bijvoorbeeld snel in een tunnel afdaalt. Je hoeft maar zo'n 20 meter te zakken en toch is het voelbaar op je oren. De druk is onderin de tunnel een fractie hoger dan bij de inrit. Het menselijk lichaam voelt dit drukverschil al en zal zich moeten aanpassen. Ook in het viegtuig wordt de luchtdruk langzaam iets verminderd.

Zoek die ouderwetse rubberen gootsteenontstopper op en zoek een spiegelglad oppervlak. Een gladde vloer is het mooist. Druk die rubberen ontstopper stevig op de vloer zodat er veel lucht uitgeperst wordt. Ga nu maar eens flink aan de handgreep van die ontstopper trekken... De lucht die je eruit geperst hebt kan er niet meer instromen. Gelijktijdig door het trekken aan het handvat creëer je een vacuüm tussen de vloer en de rubberdop. Lucht laat zich niet makkelijk uit elkaar trekken. Er heerst dus in de ontstopper een zeer lage druk, want je krijgt nooit alle lucht eruit. Bovenop die rubberdop drukt nu alle lucht uit de omgeving. Hoe zou dat ding anders aan de vloer vastzitten? Lijm... Die luchtdruk is dus zo sterk waardoor jij die ontstopper niet van de vloer afkrijgt! Dit trucje kennen we ook van de Maagdenburger halve bollen. Deze halve metalen bollen werden tegen elkaar aangedrukt. De lucht werd uit de bol gezogen en daarna mochten 4 paarden hun lusten op deze bollen botvieren. Deze 4 pk aan paardenkrachten kregen die 2 halve bollen niet van elkaar, alleen maar omdat de omgevingslucht op de bolhelften drukte. De lucht, die aanvankelijk op niets leek, blijkt nu ineens een zwaargewicht. De onderdruk die in je rubber ontstopper zit en die in de Maagdenburger halve bollen aanwezig was wordt gebruikt om het vliegen mogelijk te maken. De onderdruk houdt die bollen stevig op elkaar, diezelfde onderdruk houdt het vliegtuig in de lucht. Want hef je de onderdruk in de bollen op door het kraantje open te draaien, dan zal het drukverschil opgeheven worden en zullen de bollen loslaten. Vliegtuigvleugels zijn zo geconstrueerd dat zij een onderdruk kunnen creëren. Die onderdruk wordt door de snelheid van het vliegtuig op een gegeven moment zo sterk, dat het complete toestel de lucht ingezogen wordt. Vliegen is het gevolg en daarbij heeft die onderdruk een enorme kracht.

Print-vriendelijke mogelijkheid!