mijn verhaal

Het verhaal van Anoniempje,

Geen schokkend verhaal maar ik ben best wel een shopaholic.
Heerlijk dat winkelen ,maar de grote cultuurshock gebeurde in de bibliotheek.We hebben het eigenlijk altijd goed gehad en toen de kinderen kwamen bleef ik ook thuis het enigste verschil was dat mijn salaris niet meer binnen kwam maar verder merkte we er niets van.We hielden ook nooit een stukje maand over want aan rood staan en dergelijke hebben we gelukkig allebei een hekel en ik kon kopen wat ik wilde tot een bepaalde hoogte uiteraard.Winkels als Aldi had ik nog nooit van gehoord en voor Bristol en Zeeman enzo haalde ik mijn neus op'.Het begon een beetje te veranderen toen we dit huis kochten,een hypotheek is toch iets anders als de huur dus mijn trots maar wat opzij gezet te hebben ging ik toch maar eens bij Aldi kijken en jeetje dat was toch wel leuk als je 2 grote tassen met boodschappen heb in plaats van 1 en dat voor hetzelfde geld'. Dan ook maar eens bij Zeeman of Bristol kijken want 2 kleuters die hier de hele dag in een bouwterrein zaten te wroeten waren ook geen goede kleding waard.Oke zo sudderden we een paar jaar verder .Er werd hier uiteraard best veel eten weggegooid en ik haalde zelfs snoep en ijs in huis voor de buurt kinderen die iedere dag wel binnenkwamen vallen.Ik denk zo'n jaar of 4 geleden was ik in de bibliotheek bij de kookboeken aan het kijken en zag een boekje staan van Hanneke van Veen hoe je zo zuinig mogelijke maaltijden kon maken.Nou dat is interresant neem maar mee.Ik ben gaan lezen en was er niet meer uit los te krijgen dit was fun, waar was ik mee bezig hier in huis, alles wat over bleef ging de prullenbak in, kaas waar nog 2 ons aanzat gooide ik weg dat smaakte naar kaas-korst, het kan maar tussen je neus en oren zitten.Maar er was nog meer van deze schrijfster en ben de vrekkenkrant gaan halen en het tijdschrift genoeg wat de bibliotheek hier heeft toen had ik eindelijk het licht gezien sommige dingen vond ik wel wat extreem maar dat maakte niet uit.En ja hoor ik knipte ook eens de tube tandpasta open en wat een hoop zat daar nog in daar konden we met z'n vieren nog wel een paar dagen van poetsen en de shampoo die ondersteboven werd gezet hielp ook nog wel.En zo begon het dat ik inzag wat ik eigenlijk weggooide zonde, het leuke was dat ik zelf steeds creatiever werd bij alles ging ik denken, kan het niet anders.Dit lukte sommige dingen werden in het gezin niet altijd als prettig ervaren dus die schafte ik dan weer af en wat een hekel kreeg ik aan verspilling.Ondertussen is het consuminderen een manier van leven geworden maar wel op onze eigen manier en wat ik ooit eens las in een boek van Marieke Henslmans: Consuminderen is een manier van leven voor degen die het zich kunnen permitteren iemand die het niet heeft die kan het niet en dat klinkt niet echt aardig maar is zeker waar.Voor mij is het een bewuste keuze, heerlijk vind ik het om dingen niet weg te gooien of eventueel er een ander blij mee te maken en we leven er nog steeds goed van er komt hier niemand wat te kort en ik hoop dat ik mijn kinderen ook wat mee geef voor later.De grootste bewondering heb ik voor mijn moeder, zij was thuis en mijn vader verdiende een klein salaris maar er was altijd alles en we kwamen nooit wat tekort oke er was niet altijd vlees en een schaaltje chips of een stukje chocolade was voor in het weekend maar ik had het geweldig naar mijn zin in deze tijd{ik ben 1962) toen mijn vader het beter kreeg was dat voor mijn moeder vast prettig maar voor mij niet we verhuisde in de zeventiger jaren naar zo,n groot flat gebouw en niemand die je kent nee geef mij maar eenvoud en gezelligheid in huis in plaats van dat verwende en ook mijn kinderen vinden het heerlijk als ze uit school komen en het ruikt lekker naar iets uit de oven en ondertussen vertellen ze hoe vervelend het op school was of hoe leuk het was en komen ze gezellig hun huiswerk maken terwijl ik kook.Maar goed winkelen doe ik nog steeds graag maar op een andere manier, ik ga nu naar de uitverkoop en ben een heel stuk voordeliger uit en let ik goed op de prijzen van de boodschappen ik ga dus ook kruipend door de supermarkt en ga ook meteen langs de kaas on wosrt en het koffie en thee apparaat dan hoe je niet ergens een duur bakje thee te kopen

Of het consuminderen mij rijk maakt dat denk ik niet maar wel erg gelukkig en tevreden trots op mezelf dat ik iets op mijn eigen manier voor elkaar heb gekregen in plaats van naar de winkel te rennen. En daardoor ben je toch rijk een rijk tevreden gevoel houd ik er aan over.

Het verhaal van Liesbeth

Hallo, ik ben Liesbeth, moeder van 4 kinderen en sinds 3 jaar gescheiden. Sinds de scheiding woon ik op een flatje en ik probeer rond te komen met het salaris dat ik verdien met 30 uur werken per week.Van de vier kinderen woonden er tot voor kort drie bij mij in de leeftijd van 18, 12 en 7 jaar. Nu zijn het nog de 2 jongsten; mijn dochter van 18 is vorige week na een fikse ruzie vertrokken naar haar vader. De oudste van 20 is druk op zoek naar zelfstandige woonruimte en heeft tijdelijk een kamer bij mij in de buurt. Af en toe komt ze gezellig hier eten en ik help haar met het geven van adviezen etc. Ze studeert en het is bepaald geen vetpot allemaal dan.

Doordat ik tijdens mijn huwelijk altijd zuinig heb moeten leven is het een soort 2^e natuur geworden om te consuminderen. Ik was getrouwd met een zeer zuinige man, die genoeg verdiende, maar het niet uit wilde geven aan echt leuke dingen. Alles werd in het huis gestopt in de vorm van verbouwingen, mooie inrichting etc. Al die verbouwingen werden gedaan met eigen geld dat gespaard werd door zuinig te leven. Rarara …..wie dat moest doen dan….

Na 20 jaar hield ik het voor gezien, ik was echt niet langer gelukkig op deze manier. Een scheiding doe je niet zomaar even als je 4 kinderen hebt en ik heb daar dan ook een hele tijd over getwijfeld voor ik de knoop door durfde te hakken. Soort van “het roer om”, maar dan minder leuk. Wonen in een flat ( meer kun je niet krijgen als je urgent bent), is iets totaal anders dan wonen in een huis met 5 slaapkamers en een tuin van 40 meter… In het begin ben ik dan ook bezig geweest om er dan maar het beste van te maken en het zo mooi mogelijk in te richten met de weinige middelen die ik op dat moment had. Nou heb ik het geluk dat ik erg handig ben (werk in een bouwmarkt), dus heb ik veel zelf kunnen doen. Ook hielp ik zelf altijd andere mensen met klussen en die hebben op hun beurt mij weer geholpen. Met het geven van spullen die ze niet meer nodig hadden, helpen verhuizen, en uiteraard ook klussen. Via mijn werk ben ik ook enorm geholpen tijdens mijn verhuizing. Zo kon ik allerlei dingen overnemen tegen een schappelijke prijs om de start als “single”zo goed mogelijk te maken. De eerste paar jaar waren dan ook een soort van overleven voor me. Maar ja, dat zou tijdelijk zijn ( dacht ik toen nog), en het was een sport om het allemaal te redden, zonder rood te staan of te lenen. Want ik had natuurlijk recht op de helft van het huis en andere zaken en dan zou ik makkelijk een leuk huisje kunnen kopen. Tenslotte waren we in gemeenschap van goederen getrouwd. Niets blijkt minder waar, helaas…. Te lang om allemaal uit te leggen waar dat aan ligt, maar ik ben nu zover dat het me niet meer kan schelen ook. Ben het zat om te knokken voor datgene waar ik recht op heb en heb geen zin meer om een rechtszaak te beginnen ook. Misschien stom van me, want het gaat om een behoorlijk bedrag. Maar er komt een moment dat je murw word, dus heb ik ( na overleg met mijn advocate) mijn handtekening onder een schikking gezet. Met het idee dat er dan eindelijk een streep onder staat en dat ik met het bedrag dat daar in stond ook verder kon. Tja…en ook dat laat dus op zich wachten.

Met als gevolg dat ik mijn talenten als consuminderaar weer in de strijd heb gegooid. Niet zo moeilijk overigens, want ik vind het gewoon leuk om van eenvoudige dingen te genieten. Met het werk dat ik doe verdien ik genoeg om rond te komen, 30 uur is net genoeg. De kinderen hebben er niet zoveel last van, want ik ben altijd thuis als ze uit school komen. Dat is het voordeel van flexibele werktijden, die van mij zijn helemaal naar wens ingeroosterd.

En dan het ware consuminderen… dat is echt niet erg als je het voor de sport doet. Ik geniet enorm van de vele vrije tijd die ik evengoed heb. Als de zon schijnt kan ik genieten van het kijken naar mensen Ze kijken vaak chagerijnig terwijl ze met tassen vol dure spullen rondlopen. Terwijl ik lekker in de zon op een terrasje een kop koffie drink, zonder de behoefte om daaraan mee te doen. Heerlijk vind ik dat. Af en toe met de kinderen een bioscoopje doen, zwemmen, naar het strand als de zon onder gaat. Als hobby schilder ik sinds kort. Geen kozijnen etc. Meer, maar gewoon leuke dingen Het kost allemaal niet zoveel, maar je geniet des te meer. Kortom, ik leef rijker dan ik ooit heb gedaan terwijl er veel minder binnen komt. Gewoon door op te Letten wat je uitgeeft zonder een echte `Scrooge` te worden. Vorig jaar ben ik b.v. Voor het eerst in mijn leven wezen zeilen in Turkije. Had al 15 jaar niet meer gevlogen en een vakantie zonder kinderen was ook ondenkbaar. Ik heb er dubbel en dwars van genoten, dat kan ik je wel vertellen Ooit hoop ik nog eens wat ruimer te kunnen wonen, met een tuintje erbij etc. Daar ben ik nu voor aan het sparen en druk aan het zoeken op de huurmarkt. Kopen zal waarschijnlijk nooit meer lukken, maar zo erg is dat helemaal niet. Ook van een huurhuis kun je iets geweldigs maken. En ik geniet ervan om andere mensen (zoals mijn dochter), te helpen. Met het geven van advies hoe je met weinig middelen toch erg veel kunt doen. Misschien kan ik wel zeggen dat consuminderen ook een soort hobby is geworden!!!!

Het verhaal van Yvonne

Hallo, ik ben Yvonne, getrouwd en ik heb 2 kinderen van 10 en 1 van 18. Ik werk 2 dagen per week en mijn man werkt fulltime. We hebben behalve onze hypotheek geen schulden meer. Dat was in het verleden wel anders, we kochten veel op afbetaling bij postorderbedrijven en voor de inboedel moesten we lenen bij de bank. Op een gegeven moment kreeg ik de vrekkenkrant in handen, een krantje met handige tips van de oprichters en van lezers. Ik vond het heel leerzaam om te lezen en zo te ontdekken dat ik eigenlijk ook wel op een andere manier met mijn geld en goederen kon omgaan. Te vaak werd er bij mij thuis eten weggegooid, gewoon omdat er teveel was ingekocht en ik er niet bij stilstond dat je een kliekje ook kunt invriezen.

Brood dat een dag oud was werd niet gegeten, maar de nieuwe zak werd geopend. Vleeswaren zijn in de vuilnisbak verdwenen omdat we te veel inkochten. Ik ben dit gaan veranderen door bewust de menu´s te plannen. Als ik bijv. een gerecht maak met gekookte witte rijst erbij, bewaar ik de overgebleven rijst in de koelkast en maak daar de volgende dag nasi van die ik invries.

De resten van groenten, een paar sperziebonen, een paar wortels of het groen van de prei, gaat de groentenla in voor een lekkere soep later in de week en verdwijnt niet langer in de vuilnisbak. Brood wordt niet meer weggegooid, maar we bakken er tosti´s van, of we vriezen het in.

In de vriezer staan verschillende bakjes van overgebleven maaltijden, die mijn man mee naar zijn werk kan nemen als hij avonddienst heeft. Het is lekkerder dan de shoarma die hij anders gaat halen en een stuk goedkoper.

Ik ben lid van de bibliotheek en ik heb daardoor geen abonnement meer op de boekenclub. Ook tijdschriften koop ik niet meer, want die bladen die ik leuk vind kosten gemiddeld zo´n 4 euro dat is best veel. In de bieb kun je alle tijdschriften lezen en ook lenen.

De hypotheek hebben we kritisch bekeken en laten oversluiten en dat scheelde ons aanzienlijk. We hebben ook alle verzekeringen eens doorgenomen en gekeken bij wie we het voordeligst uit waren, het was wel een werk maar het scheelt veel op jaarbasis. Een aantal dingen hebben we ook opgezegd.

De rekeningen van de postorderbedrijven heb ik afbetaald en als ik nu iets wil kopen doe ik het alleen nog maar contant. De catalogus van de Otto en Neckermann kijk ik nog wel in, maar ik bestel er eigenlijk alleen nog maar iets uit, als ze de spullen wegdoen met hoge kortingen aan het eind van het seizoen, en dan betaal ik dat ineens.

Kleding en schoenen koop ik alleen nog maar in de uitverkoop en ik heb nooit meer de volle prijs betaald voor deze dingen. Ik probeer mijn kleding een beetje neutraal te kiezen, zodat je er lang wat aan hebt, ik combineer graag jasjes met broeken. Met een paar jasjes en verschillende kleuren t shirts heb je steeds een andere combinatie.

Ik heb veel oorbelletjes en kettinkjes gekregen, dus die draag ik afwisselend, zie je er ook steeds weer ietsje anders uit. Voor de kinderen heb ik op de markt een goede kraam gevonden met voordelige broeken en shirts, dus daar koop ik graag. Het is moderne kleding voor weinig geld.

Verder heb ik veel van mijn spullen te koop aangeboden op internet en als ik zelf dingen nodig heb, kijk ik eerst of het tweedehands te koop is. Het scheelt enorm. Zo heb ik de fietsen van de kinderen verkocht, een roeiapparaat en een mountainbike die anders toch niet werden gebruikt, maar er nog als nieuw uitzagen.

Boodschappen doe ik voornamelijk bij Lidl, hoewel AH een hele fijne winkel is, is het gewoon een dure winkel om onnadenkend boodschappen te doen. Als ik zie dat er bepaalde dingen in de aanbieding zijn bij AH haal ik ze en de rest van de dingen haal ik bij Lidl. Een uitstekende supermarkt met goede spullen en ook de groenten is voordelig en lekker.

Handdoeken en lakens, breiwol, ondergoed,T shirts ed. zijn vaak van goede kwaliteit en niet duur bij Zeeman. Het is geen mooie winkel maar dat boeit mij niet, ik bespaar veel geld om de spullen daar te halen. Ook kleine kadootjes voor kinderen zijn daar vaak voordelig, voor de Sinterklaastijd of een kinderfeestje.

We zijn dus schuldenvrij, maar ik vind het nog steeds moeilijk om te sparen omdat onze vaste lasten best hoog zijn ondanks alle maatregelen die we hebben genomen.

Ik laat automatisch een bedrag overmaken naar de spaarrekening als ons salaris wordt gestort. Het is de bedoeling om een bedrag te sparen dat gelijk is aan 6 maandsalarissen, dan hoef je je geen zorgen te maken als er zich ineens iets voordoet. Maar het duurt nog wel even voordat dat doel is bereikt, maar ik houd de moed erin en spaar vrolijk verder.

Het leuke is dat de kinderen ook heel bewust zijn van wat alles kost. De jongsten krijgen zakgeld, en ze denken echt na voor ze het geld uitgeven, meestal leggen ze geld bijelkaar omdat ze toch vaak samen met iets spelen en dan delen ze op die manier de kosten van de aanschaf. De oudste werkt en leert en verdient daardoor best al een leuk maandsalaris, ze spaart consequent en geeft nooit roekeloos geld uit. Ze heeft al een aantal leuke dingen voor zichzelf aangeschaft waar ze echt over heeft nagedacht en op haar spaarrekening staat al een flink bedrag. Ik denk dat met elkaar praten over geld en hoe lang je voor alles moet werken bij hen ook de ogen heeft geopend.

Het verhaal van Wendy

Hallo, ik zal mij even voorstellen. Ik ben Wendy, 41 jaar en de trotse moeder van twee zoons; 17 en 14 jaar en een dochter van 11 jaar.
Sinds 3 maanden ben ik gescheiden en mijn dochter is bij mij komen wonen.
Mijn twee zoons zijn om praktische redenen bij hun vader blijven wonen, dit omdat ze drums en basgitaar spelen en dat dat bij mij in de flat niet zo handig is.
Mijn ex-partner, met wie ik trouwens heel goed ben blijven opschieten, is in het huis blijven wonen en dat is zeker voor de jongens fijn omdat ik hun niet de ruimte kan bieden die ze nu hebben. Ze komen regelmatig bij mij over de vloer en ze komen op vaste dagen eten bij me en ik spreek ze iedere dag.
Dus dat zit wel goed. Mijn ex heeft mij uitgekocht zodoende had ik de mogelijkheid om deze flat te kopen.
Ik heb hiervoor gekozen omdat ik dicht in de buurt van mijn zonen wilde wonen zodat zij niet een hele reis af hoefden te leggen om mij te zien en andersom.
Ik ben heel blij met deze keuze. Mijn doel is om te blijven consuminderen zodat ik dit huisje op ga knappen en dan misschien mettertijd leuk te kunnen verkopen en iets anders kan kopen. Maar dat is toekomstmuziek, maar goed dromen moet je altijd hebben.
Misschien tegen die tijd een leuke man erbij, wie zal het zeggen.,
Maar goed, om even op dat consuminderen terug te komen. Ik ben al jaren lid van het tijdschrift "genoeg"en vanaf het eerste nummer vind ik het iedere keer weer een feestje als hij op de deurmat valt. Al jaren doe ik zuinig aan, knip tubes tandpasta open. Zelfs mijn dochter van 11 had er laatst ééntje opengeknipt met de mededeling dat hij nog wel even meekon. Geweldig.... Ik heb de afgelopen maanden veel onkosten gehad en veel moeten kopen dus mijn geld begon aardig op te raken. Nu zijn we in wat rustiger vaarwater gekomen en ga ik kijken wat ik kan overhouden per maand .
Ik heb promotie gekregen op mijn werk en dit bedrag wil ik standaard wegzetten omdat het toch extra was. Mijn autootje heb ik niet meer zo erg nodig nu omdat ik dicht bij mijn werk woon maar ik zit toch te twijfelen of ik hem wel of niet zal houden.
Als ik er een goede prijs voor kan krijgen? bedenk ik me misschien nog. Ik heb wat spullen naar de marktplaats verkoopwinkel gebracht en ben benieuwd of ik het verkopen kan via hun. Ik vind het een aport om iedere week weer geld over te houden. Hou driftig een kasboek met de inkomsten en uitgaven.
De kinderbijslag die bij mij binnenkomt besteed ik ook echt aan de kinderen, kleding, muzieklessen enz. Want die pubers schieten de lucht in.
Verder hebben mijn ex en ik de kosten van de kinderen goed verdeeld. Ook kunnen we nog goed overleggen met elkaar over uitgaven voor hun enz.
Ik ga sparen voor een andere keuken....... Kijken of het lukt. Wat zeg ik nu???? Het moet en zal lukken......

Wie volgt met zijn of haar verhaal?

webmaster@maghetwatminderzijn.nl