Graancirkels

 Feiten en Ficties

De hedendaagse mens mag niets voor waar aannemen als het niet bewezen is. Alles moet vallen onder wetten van natuurkunde, wiskunde en/of andere wetenschappelijke theorieën.

Het grappige is dat we vergeten zijn dat de wetenschap of natuurwetten ook maar afspraken zijn. Op een goede dag is afgesproken dat een uur zestig afgemeten minuten duurt. Dat een uur eindeloos kan duren als je op iemand wacht is niet relevant. Dat hetzelfde uur voorbijvliegt als je iets leuks aan het doen bent evenmin.

Zo is het ook met graancirkels. Als we nu maar met elkaar eenduidig kunnen afspreken wat ze zijn, wie ze maakt, waar ze vandaan komen dan is het probleem opgelost. Alle ervaringen die mensen hebben in cirkels kunnen we afdoen als subjectief of hysterisch. Feitelijke ervaringen kunnen zich beperken tot meten, fotograferen en catalogiseren. Kortom, men kan zich beperken tot onderzoek en de feitelijke verklaring buiten beschouwing laten.

 


Het sneeuwklokje, Sillbury Hill, 1997		 Hoe weinig mensen beschouwen een sneeuwvlokje nog als een kunstwerk! Laat staan dat er mensen zijn die de diepere betekenis achter het sneeuwvlokje zoeken.

Feit blijft dat we met een bijzonder fenomeen te maken hebben.Het is voor iedereen toegankelijk (mits je toestemming van de boer krijgt), alleen moeten we het zo nodig rationaliseren. Realiseren we ons wel hoe belachelijk dat is? Mooie muziek kenmerkt zich door een perfecte harmonie. Die harmonie raakt ons en maakt dat we ons blij, opgewonden of melancholisch voelen tijdens het luisteren.
Het talent van de musicus roept deze emoties op en niet het aantal geluidsgolven of het frequentiegetal van de toon. We kunnen onder de indruk zijn omdat geluid wetenschappelijk verklaarbaar is, we kunnen er zelfs trots op zijn dat de mens geluid tot de kleinste eenheid kan analyseren, maar we kunnen niet verklaren waarom de ene muzieksoort bij de één irritatie oproept terwijl de ander erdoor geraakt wordt.

Wat belangrijk is dat er duizenden, misschien wel miljoenen mensen zijn die 'iets' voelen bij graancirkels. Persoonlijk voel ik al ontroering en bewondering bij een foto. En dat gevoel zet iets in gang. Er ontstaat een proces. Niet bij een enkeling, maar bij een groot aantal mensen. Er ontstaat magie!

In onze drift te willen begrijpen kunnen we het 'lef' hebben de magie te ondergaan. Dit doen we als we verwachten dat het 'witte' magie is, dat er iets goeds uit voortkomt. We kunnen ons ook voor de magie beschermen. Dan trekken we een cirkeltje van wetenschappelijk onderzoek om ons heen en vliegen we elkaar in de haren omdat de één denkt te bewijzen dat ze écht zijn en de ander dat ze vals zijn.

Toch weten we al bij het zien van een foto of we met iets te maken hebben met een "echte" cirkel. Verklaren kunnen we het niet, net zo min als we de univerele liefde kunnen verklaren. Graancirkels zijn het resultaat van dezelfde bron die de kunstschilder, de componist, de schrijver, maar ook de wetenschapper inspireert

 

   terug                                                              lees verder