Dag 38 28 december 2002 Zaterdag Oudroest in de woestijn
Bij Toñito Tours ga ik de vierdaagse Zoutmerentocht betalen. Ik koop flessen water en een originele groene
Boliviaanse boodschappentas voor extra bagage die niet in mijn dagrugzak past. De grote rugzak blijft in
het hotel. Met ons reizen ook twee kokkinnen, een chauffeur uiteraard, een reservechauffeur en de
reisleider mee.
Dan vertrekken we; eerst bezoeken we het treinkerkhof (Cementerio de trenes). Hier staan oude en heel
oude locomotieven weg te roesten, ontdaan van alles wat waardevol is. We vervolgen onze weg door een
dorre woestijn waar in de middle of nowhere het plaatsje Alota ligt. Onderweg zien we steeds
wervelwinden die kleine tornado's vormen van stof en zand, volgens de Lonely Planet Remolinos genoemd,
en ook wel dust devils of willy-willys. Als we een
grotere zien stopt de bus voor het maken van foto's. In Alota verblijven we in het Alojamiento Cemar waar
we de nacht doorbrengen. Er zijn drie kamers beschikbaar, volgezet met bedden.
Weblog 08 juni 2005
Bolivia
Als je de kust opzoekt dan wordt alles eenvoudig. Altijd uitzicht op een schip, een pier, of alleen golven.
Je kunt een meeuw volgen of je afvragen wat een aalscholver die landinwaarts vliegt daar te zoeken heeft.
Ga je zelf het binnenland in dan krijg je al snel problemen. Waarheen? Ga ik nog wel goed. Kan ik nog wel
ergens terecht om logs aan mijn space toe te voegen.
Bolivia een land zonder kust -in 1879 verloren aan Chili- wil graag de strook land naar de kust weer terug,
zodat ze weer eens een dagje naar het strand kunnen gaan. En weer gebruik maken van de haven Antofagasta.
Samen met de aardgas- en olievoorraden kan dat het land er bovenop helpen. Demonstranten, arme mijnwerkers
en boeren, indiaanse bewoners van Bolivia, denken dat de opbrengsten alleen naar de blanke rijke provincie
Santa Cruz gaan en hebben de president inmiddels zijn ontslag laten indienen.
In Bolivia kwam ik na een tocht door de woestijn terecht in Alota, niets te beleven, wel een kazerne. Kan ik
hier internetten? Gelukkig zie ik bij het verlaten van het dorp dat het volgende internetcafe 44 km verderop
ligt.
Ik loop wat rond door het dorp en zie dat de plaats een
kazerne
heeft met igloachtige onderkomens. Onderweg zullen we nog meer kazernes tegenkomen. In de buurt van heuvels
met grote cactussen zijn de soldaten het veld ingestuurd om dor hout te verzamelen. Het hotel in Uyuni ligt
tegenover de kazerne.
In Alota stopt ook een
bus
op een plein. Een internetcafé heb ik niet ontdekt wel een
verkeersbord
met een verwijzing naar het eeerstvolgende internetcafé in Culpina K - Pueblo Modelo, 44 km verderop. Na
foto's te hebben gemaakt van de plaats en omgeving ga ik terug voor de avondmaaltijd die verrassend goed
smaakt.
Vervolg: Fauna Andina Eduardo Avaroa
Vorige: Met bus en trein naar Uyuni
