Peru -  Arequipa

Contents

Peru

Amantani
Arequipa
Chivay
Cusco:
- City

- Incatrail (1)
- Incatrail (2)
- Incatrail (3)
- Machu Picchu
Ica
Lima
Nazca
Pisac
Pisco
Trujillo

Bolivia

Alota
Coroico
La Paz
Laguna Verde
Salar de Uyuni (2)
Salar de Uyuni (3)
Uyuni

Ecuador

Baños
Cotacachi
Cuenca
Misahuallí
Otavalo
Quito
Riobamba


Back to gallery-index



List of photos on this website of sites occurring on The World Heritage List of UNESCO.

 
Santa Catalina

Monasterio de Santa Catalina

"The historic centre of Arequipa, built in volcanic sillar rock, represents an integration of European and native building techniques and characteristics, expressed in the admirable work of colonial masters and Criollo and Indian masons. This combination of influences is illustrated by the city's robust walls, archways and vaults, courtyards and open spaces, and the intricate Baroque decoration of its facades."
Source:

The World Heritage List

 

Photo taken on December 19 2002

balk.gif

Next: Chivay

balk.gif

 

Dag 29 19 december 2002 Donderdag Arequipa en James Bond
We rijden 's ochtends 7 uur Arequipa binnen en ervaren direct de luxe die deze rijkste stad van Peru te bieden heeft. De stad ligt op een hoogte van ± 2200 m. Op de achtergrond verheft zich de vulkaan El Misti bedekt met een sneeuwkap.
Op het dak van het hotel geniet ik in de ochtendzon van mijn ontbijt dat zodra we aankwamen geserveerd werd. Daarna naar het Plaza de Armas gelopen dat een straat verder ligt, bij een Turks restaurant een broodje kebab gegeten en het mooie Monasterio de Santa Catalina bezocht, (zie de interessante
website van het klooster). De beroemde schrijver Mario Vargas Llosa werd in 1936 geboren in Arequipa. Hij schreef o.a. de roman Het paradijs om de hoek, waarin het levensverhaal van de Franse schilder Paul Gauguin en diens oma, de Franse socialiste Flora Tristán, centraal staan. In de Dominicus reisgids Peru is uit het boek een treffend fragment over het klooster afgedrukt:
- Het Franse meisje [=Flora Tristán], met haar karakter waarvoor zelfs de stenen uiteindelijk door de knieën gingen, zocht steun bij vrienden en familieleden en ging net zolang door met bidden en smeken, tot ze de benodigde toestemming van bisschop Goyeneche had gekregen om de drie belangrijkste kloosters van slotzusters in Arequipa te mogen bezoeken: Santa Rosa, Santa Teresa en Santa Catalina. Dit laatste klooster, waar Flora vijf nachten bleef slapen, was achter de muren met kantelen net een kleine Spaanse stad als een enclave in het centrum van Arequipa: keurige straatjes met namen uit Andalusië en Extremadura, pleintjes om te mediteren waar het wemelde van de anjers en de rozenstruiken, klaterende fonteinen en een massa vrouwen die zich door die eetzalen, kapellen, ontspanningsruimten en huizen met tuintjes, terrassen en keukens bewoog; en elke zuster had het recht daar voor zichzelf ook vier slavinnen en vier dienstmeisjes op te sluiten.
Flora kon haar ogen niet geloven toen ze al dat uiterlijke vertoon zag. Ze had nooit gedacht dat er zoveel luxe kon zijn in een slotklooster. Afgezien van de artistieke rijkdom, die bestond uit schilderijen, beeldhouwwerken, tapijten en zilveren, gouden, albasten en marmeren heilige voorwerpen, pronkten de cellen met vloerkleden en kussens, linnen lakens en handgeborduurde spreien. De maaltijden en hapjes tussendoor werden op serviesgoed uit Frankrijk, Vlaanderen, Italië en Duitsland opgediend, met bewerkt zilveren bestek ernaast. De nonnetjes in het Santa Catalinaklooster ontvingen je luidruchtig. Zij waren vrijmoedig, lachgraag, alleraardigst en uiterst vrouwelijk. Om erachter te komen 'hoe Franse vrouwen gekleed gaan' vonden ze het niet genoeg dat Flora haar blouse uittrok en hun haar korset en bh liet zien; ze moest ook haar rok en haar gordel uitdoen, want zij brandden van nieuwsgierigheid naar het ondergoed uit de Franse, vrouwelijke garderobe en wilden het aanraken. Rood als een klaproos en stom van schaamte moest Flora zich in onderbroek en kousen het luidruchtige onderzoek van de nonnetjes gelegen laten liggen, en het duurde een hele tijd voordat ze werd bevrijd door de priores, die zelf ook stikte van het lachen.
Zij bracht enkele instructieve en bijzonder leuke dagen door in dit aristocratische klooster waar alleen novicen van hoge afkomst mochten intreden, omdat die de grote bruidsschat die de orde eiste konden betalen. Ondanks de eeuwige opsluiting en de lange uren die gewijd waren aan meditatie en gebed, verveelden de nonnetjes zich niet. De strengheid van de clausuur werd verlicht door het comfort en hun sociale activiteiten: een groot deel van de dag vertroetelden ze elkaar, speelden met elkaar als kleine meisjes of gingen bij elkaar op bezoek in de kleine huisjes die brandschoon werden gehouden door hun slavinnen, mulattinnen of negerinnen, en door hun indiaanse dienstmeisjes... (Uitgave: Meulenhoff. Oorspronkelijke titel: EI Paraíso en la otra esquina. Vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu) -
In de straat vlakbij het klooster is een demonstratie aan de gang. Nog maar een half jaar geleden werd er in Arequipa onder leiding van de burgemeester en o.a. ook die van Cuzco heftig gedemonstreerd tegen de privatisering van de electriciteitsbedrijven. Er werden barricades opgericht en het plaatselijk vliegveld geblokkeerd. Verslagen hiervan kan je lezen in: Opstand tegen privatisering in Peru, (Globalinfo) en in Nederlanders weg uit onrustig Peru, (de Telegraaf). Aan het eind van onze reis, gaan we één dag eerder weg uit Cuzco omdat daar ook wordt gedemonstreerd en mogelijk het vliegveld geblokkeerd.
´s Middags ben ik terug gegaan naar het hotel om een pilletje imodium in te nemen en te gaan slapen. Na 2 uur de hotelhoudster opgezocht en om warm water gevraagd. Dat was geen probleem en werd prompt in een thermoskan aangereikt. Ik doe twee zakjes ORS in een beker met warm water en drink dat op. Om het herstel van de conditie van het lichaam dat de reis moet volbrengen te versnellen neem ik daarna nog een beker cup-a-soup. Hierdoor opgeknapt ben ik aan het eind van de middag - en niet meer van mijn latijn - weer naar buiten gegaan en heb in een winkel voor 13 sol (= ± 4 euro) een houten masker gekocht, die nu thuis aan de muur hangt. Daarna weer eten, maar om mijn maag en ingewanden te ontzien slechts rijst met groente.
Na het eten ga ik met een een deel van de groep in een groot en hypermodern winkelcentrum naar de bioscoop en daar heb ik de James Bond-film Die another day gezien. De film was Spaans ondertiteld, maar op een gegeven moment stopte de ondertiteling omdat er even in de film een scene is waarin Spaans gesproken wordt. De hele zaal moet lachen om wat er gezegd wordt, helaas begreep ik er niets van.
Inmiddels is vandaag M., de dochter van N. uit Nederland aangekomen in het hotel. Ze is vermoeid van de lange reis en heeft last van hoogteziekte.

Dag 30 20 december 2002 Vrijdag Cuy eten in Arequipa
Van de Plaza de Armas van Arequipa wordt gezegd dat het een van de mooiste hoofdpleinen van Peru is. Aan een kant staat de imposante kathedraal, terwijl de andere drie zijden worden gesierd door twee verdiepingen tellende zuilengangen. Het algemene beeld van het plein wordt bepaald door palmbomen, oude gaslantaarns en een witte stenen fontein in een Engelse tuin. De inwoners van Arequipa komen hier samen voor politieke bijeenkomsten, protesten of feesten. De massieve stenen gebouwen aan het plein, met hun rijkelijk versierde portalen die een duidelijk Moorse uitstraling hebben, ademen een geschiedenis van 450 jaar.

Arequipa, Plaza de Armas
We ontbijten op één van de terrassen op de portalen met een prachtig uitzicht op het plein.
E. leest in de Trotter dat er een zwembad en een oude molen zijn in Sabandia, een interessant plaatsje volgens de gids. Er gaat geen colectivo naar de plaats en daarom nemen we een taxi die eerst gaat tanken voor de afgesproken ritprijs. Het zwembad stelt naar West-Europese maatstaven, niet veel voor daarom gaan we de molen opzoeken. Het is een fraai gerestaureerde watermolen, op een mooi uitzichtpunt gelegen. Het hek is gesloten, maar na even wachten wordt er toch open gedaan en wordt de molen zelfs in werking gesteld en draait binnen een molensteen rond. Later komen meer toeristen kijken, waaronder D. en D. die de taxi waarmee ze gekomen zijn laten wachten tot ze klaar zijn. D. zijn hobby is fotograferen. Hij heeft twee body's meegenomen en een aantal verschillende lenzen. Als het even kan laat hij zijn foto's direct ontwikkelen en geeft foto's die niet aan zijn norm voldoen weg. E. en ik lopen het dorp in en gaan op de terugweg een eethuis in waar even later ook de lokale politieagent komt eten. Er zijn erg veel vliegen en er wordt een soort vruchtendrank gemaakt in een teil met een doek eroverheen. We besluiten alleen wat uit een fles te drinken. We lopen verder terug richting Arequipa. Halverwege gaan we in een wat beter uitziende eetgelegenheid lunchen. Het wordt weer soep (een maaltijdsoep zouden we het in Nederland noemen). Bij het gerecht hoort een kan met een soort limonade, ze smaakt niet lekker. In de buitenwijk van Arequipa nemen we een taxi die ons naar het centrum brengt.
Dan breekt ´s avonds het moment aan dat bij een bezoek aan Peru hoort, het traditionele gerecht cuy eten! L. weet een goed restaurant met uitzicht over de Rio Chili. Als we zitten kunnen we uit twee soorten bestellen, geroosterd of gebakken. Ik bestel de geroosterde. Als de eerste borden zijn binnengebracht moeten sommigen huiveren, vooral degenen die geen cuy besteld hebben. Cuy is speciaal hiervoor gefokte cavia die met kop poten en staart eraan wordt opgediend, en geldt als een delicatesse. De smaak wordt vergeleken met kip of konijn. Wie wil drinkt er wijn bij en na afloop wordt er ook nog een lokale likeur geserveerd bij de koffie. Het restaurant is helemaal vol met Arequipanen, waarvan sommigen iets te vieren hebben. Het wordt een gezellige avond.
Vervolg: El condor pasa, Chivay
Vorige: Vliegen boven de Nazca-lijnen

 

 
  Photographs and text © J.M.Posthumus           E-mail: Hans Posthumus  
advertenties


Google