Dag 12 2 december 2002 Maandag Van Misahuallí naar Baños
Onderweg is er weer politiecontrole. L. kan volstaan met het overhandigen van een lijst met onze namen en
paspoortgegevens. De hele weg lang giet het van de regen. Vlak voor Baños moeten we een uur wachten tot
wegwerkers klaar zijn met het opblazen van een rotswand voor een nieuw weggedeelte. De rotsblokken worden
gewoon het ravijn langs de weg ingeschoven.
Baños is een door vulkanen omsloten toeristenstadje, een soort Valkenburg van Ecuador. Het ligt op 1800 m
boven de zeespiegel. In de vele winkeltjes wordt het vakmanschap van de lokale bevolking gedemonstreerd,
het van lange stroken, kleine plakken toffee maken. Er is veel te doen voor toeristen. Vier van onze groep
huren Quads. Met deze 4-wielige scootertjes hebben ze 2 uur lang berg op en af geraced. Een van hen
schreef een spannend verslag.
Omdat we
eigenlijk de actieve vulkaan achter Banos wilden zien, zijn we omhooggegaan tot we niet verder konden. We
moesten op een gegeven moment wel terug, omdat er een omgevallen boom op het pad lag. Na 5 minuten afdalen
kwamen we een boze boer tegen. Het bleek dat we op zijn terrein waren, zonder dat we dat wisten. De boer
was echt woest en stond met een stuk hout te zwaaien. Hij was boos omdat we zijn pad aan het slopen waren
ofzo, ik begreep het niet helemaal. Nadat we de man 4 dollar gegeven hadden konden we na een aantal
krachttermen weer verder. Een 10 minuten later ging het een beetje mis. Doordat ik iets te hard reed (ik
probeerde M. en D. bij te houden) kwam ik in een greppel terecht, ik was al flink afgeremd, ik zag het
aankomen, maar toch viel ik. Gelukkig had ik niks ernstigs, alleen m'n elleboog heeft een klap gekregen.
Mijn Quad was iets minder gelukkig, het linkervoorwiel stond flink scheef. Rustig ben ik teruggereden naar
het dorp. Hier moest ik 10 dollar schadevergoeding betalen. Ik heb dit betaald, ik was allang blij dat er
niet meer schade was en dat ik nog heel was.
Ik ga morgen wildwatervaren.
In oktober 1999 was er een uitbarsting van de Volcán Tungurahua, de bevolking moest evacueren. Na beelden
op tv van plunderingen door miltairen, die dat juist moesten voorkomen, kwamen de bewoners snel weer terug.
Nu, bijna 3 jaar later lijkt niets meer aan die tijd te herinneren. Iedereen drinkt 's middags zijn
mate de coca, alsof de vulkaan niet bestaat.
Vervolg: Raften in Baños
Vorige: In de jungle van Misahuallí