Dag 23 13 december 2002 Vrijdag Van Huanchaco via Trujillo
naar Lima
Het is vandaag mooi strandweer en daardoor een stuk drukker. Vandaag eet ik drie keer vis, tenslotte zit
ik nog steeds aan de kust in het vissersplaatsje Huanchaco. Bij het ontbijt, dat ik om ± 10 uur in een
restaurant bestel; bij de lunch en ´s avonds in het restaurant waar ik met E. ben gaan dineren. Het
smaakte allemaal uitstekend en geen problemen met personeel of gebrek aan drank enz.
Ook nog op de markt bij de pier een T-shirt gekocht en om 2 uur ´s middags de rugzakken ingepakt, want
´s avonds zullen we naar Trujillo gaan waar de nachtbus naar Lima van 22.15 uur op ons wacht.
Dag 24 14 december 2002 Zaterdag Verjaardag in Lima (en in
Scheveningen)
A. is jarig, ze wordt 19 jaar! Ze viert haar verjaardag in het Casino in Scheveningen. Eergisteren heb
ik haar al gefeliciteerd in een e-mail verzonden in een internetcafé in Huanchaco. Vandaag is ook E.
jarig. En G.K. van het Reve. Boudewijn Büch zou vandaag 54 jaar geworden zijn, helaas is hij op 23
november jl. aan een hartstilstand overleden. In verschillende e-mails werd mij toen zijn onverwachte
overlijden verteld.
We komen na een vermoeiende busrit in Lima aan. We worden afgezet bij het hostal Roma. In een straat
met veel drukkerijen. Vanuit het hotel
is het slechts vijf minuten lopen naar het presidentiele paleis aan de Plaza Mayor en de overige
bezienswaardigheden die rond en in de buurt van dit plein aanwezig zijn, zoals het Franciscusklooster
met zijn kelder vol keurig gerangschikte botten en schedels.
Op het plein fotografeer ik de Catedral waarvan de locatie door Pizarro is bepaald. Met de bouw van de
huidige kathedraal is men in de 18e eeuw begonnen, nadat de vorige tijdens de aardbeving van 1746
vrijwel geheel werd verwoest. De buitenkant is grotendeels in gele oker geschilderd, als onderdeel van
een geslaagd beleid om stoffige gevels op te fleuren met kleuren die in de koloniale tijd werden
gebruikt.
Maar vandaag ga ik geen gebouwen bezoeken. Met een klein groepje nemen we de bus naar de haven. We maken
een boottochtje langs buitengaats liggende schepen en varen terug via de jachthaven waar de jachten aan
hun ankers liggen, er zijn namelijk geen steigers.
Op de foto op de volgende pagina is het onderzoeksschip M.S. Humboldt te zien genoemd naar de Duitse
natuuronderzoeker
en geoloog Alexander von Humboldt die van Karel
IV van Spanje toestemming kreeg onderzoek te verrichten in Zuid-Amerika. Goethe was een bewonderaar van
hem en Charles Darwin kende passages van Von Humboldts Relation Historique uit zijn hoofd. Voor
de westkust bestudeerde hij de zeestroming die naar hem is genoemd. De naam `Avenue der Vulkanen´ in
Ecuador is door Von Humboldt bedacht.
Albert Beintema beschrijft een bezoek aan boord van het schip:
'Voor de rede van Ferraz lag een andere
bezoeker: een tot onderzoeksschip omgebouwde oude walvisvaarder uit Peru, M.S. Humboldt. De Peruvianen
kwamen hier in de baai rondneuzen om een plekje te zoeken voor een nieuw te bouwen basis. Over de radio
nodigden ze ons in het voorbijvaren op een kennismakingsborrel. Via een neergelaten trap klommen we aan
boord. Ook hier toespraakjes. Keurige heren in uniform en stijve stewards die met bladen met glazen wijn
rondliepen. Ook hier onder de onderzoekers een redelijk percentage vrouwen. De Braziliaanse dames werden
uit deze stijve atmosfeer weggelokt door een paar heren die hun een rondleiding aanboden, die eindigde
in de lokale dansgelegenheid voor minder hoog personeel. Het was daar donker en de meeste mannen zagen
er vervaarlijk indiaans uit, zo uit de Andes of uit het Amazonebos geplukt en in de machinekamer gedumpt.
En ze konden nergens afblijven, dus de meisjes vluchtten snel terug naar de duffe receptie. Zij waren er
echter wel in geslaagd Peruviaanse stempeltjes te versieren en ik niet.
Uit: In de voetsporen van Shackleton,
A.J. Beintema, 1995. Atlas, Amsterdam.
Bij de haven lunchen we in een eenvoudig zeemansrestaurant waarna we een grote oude Amerikaanse Ford
aanhouden om ons terug te rijden naar het centrum. Als de bijrijder van de taxichauffeur, neem ik aan
want er wordt niet afgerekend, is uitgestapt kunnen we met zijn vijven met gemak mee. Er rijden in Lima
nog verschillende oude Amerikaanse sleeën rond die als taxi dienst doen.
Als we 's avonds op het punt staan om met taxi's te vertrekken naar een restaurant om E´s verjaardag te
vieren, missen we N. en H. Net op het moment als we willen wegrijden, komen ze aangelopen. Ze hebben
een uur op het politiebureau doorgebracht, omdat H. beroofd is van zijn horloge. N. ziet hierna de
lokale bevolking helemaal niet meer zitten. Ze was al niet erg positief in haar uitlatingen over de
bewoners van Ecuador en Peru, maar nu nog minder.
Na lang zoeken belanden we in een restaurant gelegen in een winkelcentrum in de wijk Miraflores, hoog
boven de kust. Ik heb een lekkere maaltijd en de drank is voor rekening van E. Als we met vier taxi's
teruggaan spreken we een prijs af van tien sol, aangekomen bij het hostal eisen de chauffeurs 10 dollar.
Na wat discussie en dreigementen accepteren de chauffeurs de afgesproken prijs nadat we ze wat extra
hebben gegeven om van het gezeur af te zijn. Het is ook overal hetzelfde in de grote steden.
Vervolg: Op zondag naar de kerk en een klooster
Vorige: Uitwaaien en cultuur; Huanchaco, de badplaats
