Ecuador

Baños
Cotacachi
Cotopaxi
Cuenca
Misahuallí
Otavalo
Quito
Riobamba

Bolivia

Alota
Coroico
La Paz
Laguna Verde
Salar de Uyuni (1)
Salar de Uyuni (2)
Uyuni

Peru

Amantani
Arequipa
Chivay
Cusco:
- City
- Incatrail (1)
- Incatrail (2)
- Incatrail (3)
- Machu Picchu
Ica
Lima
Nazca
Pisac
Pisco
Trujillo

Dag 8 28 november 2002 Donderdag Naar Misahuallí
Vandaag alles weer ingepakt en met drie man in een taxi naar het busstation. Bij het ontbijt begonnen met het innemen van Malarone malariatabletten. Op de bijsluiter staat iets over autorijden of gevaarlijke machines bedienen. Ik ben dat niet van plan maar lees het voor de zekerheid toch maar: 'Er is geen onderzoek verricht naar een effect van dit geneesmiddel op de rijvaardigheid of het vermogen om machines te bedienen, maar gezien de eigenschappen van Malarone is een nadelig effect op deze activiteiten niet waarschijnlijk.' Gesterkt door deze kennis stap ik in de bus.
In een op het oog luxe touringcar worden we vervoerd naar Misahualli, ten minste dat was de afspraak. Nadat we Quito verlaten hebben krijgt de bus een lekke band. Bij een benzinestation wordt gestopt, het wiel vervangen en de lekke band gerepareerd. De volgende stop onderweg is bij een politieafzetting. Iedereen moet er uit en zijn paspoort laten zien. Dit wordt ook nog eens op video gezet. Naar de rede kunnen we gissen, is het oefening, zijn we te dicht bij Colombia, zoeken ze iemand. Zonder problemen kunnen we onze reis voortzetten.
Ondertussen merken we goed dat we richting tropen rijden. Het wordt steeds warmer en vochtiger. Plotseling breekt er een lichte paniek uit; een reisgenoot (Vogel) is zijn rugzak kwijt met moneybelt erin, waarschijnlijk uit het raam gegooid terwijl hij in een diepe slaap is gevallen op de achterbank. Op zijn website vertelt hij een week later over oorzaak en gevolg.

Rampdagen
Het verhaal begon allemaal op onze laatste avond in Quito, afgelopen woensdag. We zouden met een stel vrienden onze laatste avond doorbrengen in de NO-Bar, een kroeg/disco vlakbij hostal Daguis in het midden van het toeristencentrum. NO-Bar is een van de bekendste en drukstbezochte barren in Quito. Met een kleine groep van zo´n 9 man wilden we nog even lekker wat gaan dansen. De volgende morgen zouden we vroeg op reis gaan de jungle in.
Het was een zeer geslaagde avond, lekkere salsamuziek met een mix van rock en dance zorgde voor een goede sfeer... totdat op een gegeven moment een meisje uit de groep me vertelde dat ze zich niet lekker voelde na het drinken van haar cola. Meteen het ijs eruit gegooid en gekeken of er iets in kon zitten, en inderdaad, er zat een poederachtige substantie onderin haar glas. Ik had het aan mijn vrienden laten zien, en kort daarna werd het meisje goed duizelig en kreeg ze last van haar maag. Met het glas naar buiten gegaan en aan de beveiliging gevraagd wat het in godsnaam zou kunnen zijn. Nadat ze verklaard hadden dat het waarschijnlijk door een toerist in haar glas gedaan was (wat voor 100% zeker de barman had gedaan, omdat het glas nergens neergezet is en bijna meteen leeggedronken), dachten ze aan een rape-drug. De politie in de straat was het met ze eens, 'gewoon naar huis brengen en laten slapen' was het antwoord.
Wij waren niet echt tevreden met het antwoord, dus besloten we om haar naar haar gastgezin te brengen om daar verder te kijken. Halverwege in de taxirit naar huis werd ze echter zo ziek, dat we meteen zijn doorgescheurd naar de eerste hulpafdeling van het Metropolitan Hospital (particulier toeristenziekenhuis). Daar bleek ze al niet meer op haar benen te kunnen staan en ze werd meteen opgenomen. Het was inmiddels halftwee ´s nachts. We hebben in ons beste Spaans uitgelegd wat er gebeurd was, waarna haar maag leeggepompt werd en bloed- en urinetesten werden gedaan. Op de vraag wat het zou kunnen zijn werd geantwoord: 'waarschijnlijk een mix tussen coke en XTC'. Wij schrokken ons rot, maar waren blij om te horen dat er niets gevonden was in de testen wat erop leek. Toch had ze nog een hartslag van 118. Terwijl ik met de dokters aan het praten was over wat er nu moest gebeuren, stelde mijn vriend de verzekering op de hoogte.
De dokters besloten om haar voor 24 uur ter observatie te houden, dus haalden wij een vriendin van het meisje op, zodat die onze taak over kon nemen, want het ochtendgloren was al aangebroken (6:30 u Am). Er zou diezelfde ochtend rond 8 uur nog een test gehouden worden om te kijken of ze niets over het hoofd hadden gezien. Nu ik weer in Quito ben en gevraagd heb aan het meisje wat het was, bleek het metadon (synthetische versie van heroïne) te zijn ... Het moet niet gekker worden hier.
Rond de klok van 8 uur lag ik eindelijk te slapen na deze drukke en hectische nacht, maar niet voor lang, want om half 9 ging de wekker; half slaperig de bus in voor een 7 uur durende reis naar de jungle. Het zou een rampdag worden.
Na enkele uren als verrot op mijn twee stoelen gelegen te hebben in de hoop slaap te vatten, besloot ik mijn money-belt af te doen en deze in mijn rugzak te stoppen, aangezien er alleen mensen van de reisgroep in de bus zaten en er niemand anders was binnengekomen het afgelopen uur. Dat zou een stuk lekkerder slapen, zonder dat ding in m'n maag. Mijn tas goed vastgemaakt aan de stoel voor me, aan de stoel waar ik op zat, aan mijn been en afgesloten met een slotje. Ook al doe ik mijn money belt nooit af, ik meende dat ik het dit keer wel verdiend had om even lekker te slapen en de rugzak zat goed vast en was afgesloten. Daarbij kwam dat ik achter in de bus zat dus als iemand hem wilde stelen moest hij langs alle 17 anderen. Tijd voor een dutje…
Vervolg: Paniek    Vorige: Wandelen naar de sneeuwgrens op de Cotopaxi