Dag 21 11 december 2002 Woensdag Huanchaco, de badplaats
In Trujillo aangekomen, stijf en nog veel slaap, stap ik over in een busje dat ons naar de badplaats
Huanchago vervoert. De kamer in het hotel is nog niet klaar. Na het ontbijt loop ik wat rond in het
plaatsje en langs de boulevard. Het is bekend van zijn vissers die met rieten bootjes, cabalitos de totora,
de zee opgaan. De bootjes zijn overal in het klein te koop als souvenir.
Als de kamer klaar is, de toiletspullen uit de bagage zijn gehaald en ik heb gedouched, ga ik met een
deel van de groep naar Trujillo, waar we bij de hoofdstraat worden afgezet.
Met D. en E. loop ik door een drukke straat waar ogenschijnlijk alleen maar lokale mensen rondlopen,
naar de Plaza de Armas. Na de gebouwen aan het plein en het monument van La Libertad bewonderd te hebben
lopen we weer terug en eten ergens soep. Na ook nog over een markt te hebben gelopen keren we weer terug
naar Huanchaco.
Er zijn niet veel toeristen en als we op een terras drie bier bestellen krijgen we er maar twee,
omdat ze er maar twee koud hebben staan. Op het volgende terras dat leeg is bestellen we 1
Pisco Sour en
twee wodka's naranga. Gelijk begint de eigenaar personeel te regelen en mensen op pad te sturen. Vijf
minuten later komt een serveerster vertellen dat er geen jugos de naranga (sinaasappelsap) is (dat
hebben we al vaker gehoord) en probeert ons Cuba libre aan te smeren, dit weigeren we en horen dan dat
er wel lemon is. Weer vijf minuten later komt een jongen een zak suiker brengen. Als eerste is de Pisco
Sour klaar, vijf minuten later de wodka's lemon. We hadden gezegd er geen ijs bij te doen, toch was er
ijs gehaald en in een glas erbij gezet.
´s Avonds gaan we met de groep pizza eten op de pier, een bestelling voor 13 man! Nieuw is dat er bier
getapt wordt. Na niet te lang wachten worden de eerste pizza's gebracht, maar na acht pizza's stokt het.
Ze bleken gewoon vijf pizza's niet aan de kok te hebben doorgegeven. Uiteindelijk worden ze toch gebracht.
Dag 22 12 december 2002 Donderdag Excursie naar Chan Chan
Een bezoek aan de oude Incastad Chan Chan en de tempels van de Zon en de Maan mag zeker niet ontbreken.
Helaas zijn alle daar gevonden gouden sieraden niet meer in Trujillo aanwezig, maar veilig te bewonderen
in het goudmuseum in Lima.
Met een privébus vertrekken we onder deskundige leiding van mevrouw E.M. naar Chan Chan, iets ten
noordwesten van Trujillo.
Uit Insight Guide Peru, vierde druk 2002:
De ruïnes van Chan Chan, in haar glorietijd (circa 1450) wellicht de grootste
uit adobe opgetrokken stad ter wereld. Op een 20 km2 groot terrein, vlak aan zee, ligt een zevental
vestingwerken, omsloten door een zware muur van adobe. Chan Chan was de hoofdstad van het Chimú-rijk. De
inwoners hielden zich bezig met visserij en landbouw, vereerden de maan en hadden geen geschreven
geschiedenis (wat het voor archeologen niet gemakkelijk maakte hun geheimen te ontrafelen). De stilte is
bijna hoorbaar in deze oude stad, waar de muren zijn voorzien van ingekerfde tekeningen van vissen,
zeevogels, visnetten en manen, en waar wetenschappers zonder enige financiële steun proberen het
afbrokkelen van bouwwerken zoveel mogelijk tegen te gaan door ze te bestrijken met een laagje
polyvinylacetaat.
Dankzij hun vernuftige aquaducten en irrigatiesystemen hebben de
Chimú kans gezien de dorre
woestenij waar ze leefden om te toveren in vruchtbare akkers met granen, vruchten en groenten, zodat ze konden
voorzien in de behoeften van een bevolking die mogelijkerwijs het aantal van 35.000 heeft benaderd. De
Chimú werden weliswaar onderworpen door de Inca's, maar die dwongen hen niet om hun manier van leven te
veranderen, behalve dat ze de zon moesten toevoegen aan hun eigen verzameling goden. Integendeel: de
Inca's stuurden leraren naar dit gebied om de akkerbouw- en irrigatiesystemen van de Chimú te bestuderen.
Als we op het parkeerterrein staan blijkt het complex gesloten i.v.m. werkzaamheden. Terwijl E.M. en
onze reisbegeleidster deze tegenvaller aan het bespreken zijn, valt Vogel plotseling flauw en schuurt
met zijn gezicht langs de stoeprand. Iedereen schrikt en de dichtsbijstaande mensen geven direct eerste
hulp. Zijn gezicht is flink beschadigd en L. besluit daarom samen met S. Vogel naar het ziekenhuis in
Trujillo te vervoeren. Later zal Vogel vertellen dat hij een complete cd van de Beatles hoorde terwijl
hij op de grond lag en even buiten bewustzijn was. Op zijn website vertelt hij:
'Die betreffende volgende dag bij het opstaan merkte ik al vanaf het begin dat er iets niet goed zat.
Diarree. Damn. En wel 4 keer in een half uur. Meteen ORS aangemaakt en thee met toast gegeten, maar het
mocht niet baten want het zojuist verorberde kwam er met dezelfde vaart via dezelfde weg weer uit. Pfff,
het beloofde op deze manier een lange dag te worden. Toch vrolijk meegegaan naar Chan Chan want het klonk
allemaal veelbelovend. Eenmaal aangekomen en uitgestapt vrijwel meteen tegen de vlakte gegaan en
terechtgekomen met mijn gezicht ergens bovenop een stoep. Door mijn val lagen mijn neus, bovenlip en kin
open en zagen er niet meer zo heel uit als enkele minuten geleden. Doordat ik een tweetal keer weer bijna
bewustzijn verloor en het aardig bleef bloeden, zijn we doorgereden naar het ziekenhuis, waar bleek dat
er twee hechtingen nodig waren om m'n kin te helen. Twee hechtingen klinkt veel voor iemand die absoluut
niet van naalden houdt. Held op sokken. Gelukkig waren S. (4e jaars geneeskunde) en L. (onze
reisbegeleidster) meegegaan om toe te zien op het geneeskundige proces en om te tolken.
Het ziekenhuis zelf zag er niet bepaald high-tech uit, meer een beetje primitief en ongeorganiseerd,
maar niets is minder waar.. Het verliep allemaal erg snel en soepel. Na beoordeeld te hebben wat er
nodig was voor m'n hechtingen, werd er een lijstje opgesteld met benodigde spullen die we moesten kopen
in de ziekenhuiswinkel. Hechtdraad, handschoenen, verdovingen, 2 naalden, gaasjes en tape als toetje.
Deze waslijst koste 16 sol (3.5 sol - 1 dollar), wat ons allen erg verbaasde. Na het nodige hechtwerk,
waarbij ik niet al te blij scheen gekeken te hebben, kreeg ik nog een Tetanus-prik voor 1 sol. Soms is
het inderdaad fijn om een goede reisverzekering afgesloten te hebben. Tijdens het wachten op de dokter
om te onderzoeken wat de reden was van m'n val bleek dat ergens aan de andere kant van de zaal een
middeloude kleptomaan lag. Zij vertelde aan iederen die het horen wilde wat ze allemaal aan haar buik
hadden gedaan, hoe erg het allemaal niet was, daarbij was ze ook half doof (en hoorde daarom niet hoe
hard ze sprak), waardoor zelfs de mensen die niet mee wilden luisteren gedwongen werden om de verhalen
aan te horen. Gelukkig kwam de dokter er na niet al te lange tijd aan. Na een paar korte vragen van de
dokter, bleek de diagnose uitdroging. Uitdroging dankzij die 4x diaree en 1x overgeven binnen een uur,
drie uur later was ik uitgedroogd. Ongelofelijk, ik wist niet dat het zo snel kon gebeuren, maar volgens
dokter in spe S. klopte de diagnose. Normaalgesproken drink ik goed, maar dat scheen er niets mee te
maken te hebben, uitdroging heeft aan enkele uren genoeg om door te slaan.'
Na van de schrik te zijn bekomen besluiten we de excursie onder leiding van E.M. te vervolgen met een
bezoek aan de Huacas del Sol y de la Luna, de tempels van de Zon en
de Maan. Deze op ongeveer 10 km ten
zuidoosten van Trujillo gelegen tempels van adobe die vanwege hun vorm vaak 'piramiden' worden genoemd,
zijn gebouwd door de Moche en dateren mogelijk van omstreeks 700 n.Chr. De Tempel van de Zon is een
enorm bouwwerk; de Tempel van de Maan is kleiner, maar bevat enkele prachtige muurschilderingen.
Als we klaar zijn gaan we toch nog naar Chan Chan, dat geopend is op verzoek van E.M., voor ons?
We bewonderen de stad waar inderdaad onderhoud wordt verricht aan vervallen stukken. We lopen langs een
meertje waar een drietal pinguïns rondzwemmen. Aangezien pinguïns niet kunnen vliegen vragen we ons af
hoe ze daar terecht zijn gekomen. Onze gids moet hier het antwoord op schuldig blijven. In de bus verkoopt
E.M. ons zelfgemaakte kaarten van Moche- en Inca-afbeeldingen.
´s Avonds heeft L. voor ons een barbecue laten organiseren. Het smaakt goed, er wordt ook maïs geroosterd.
We hebben een gezellige avond, waar Vogel met pleisters ook bij is.
Vervolg: Met de bus naar de hoofdstad van Peru
Vorige: Grensovergang Ecuador Peru
