BUITENLANDRIT 2007

Sinds 1995 is het traditie bij TCA om een week in het buitenland te rijden. In 1995 zijn we begonnen met een rit van Abcoude naar Alp ‘d Huez. Daarna hebben we in de loop van de jaren gefietst in de Franse Alpen, de Duitse Alpen, de Vogezen, het Massief Centraal, Toscane en de Pyreneeën. Bijna al beroemde en beruchte cols hebben we wel één of meerdere keren bedwongen. Dit jaar had de buitenlandcommissie in samenwerking met Fietsavontuur in de week tussen hemelvaart en Pinksteren een buitenlandweek georganiseerd in de omgeving van Morzine.

In de voorafgaande week beloofde de weersvoorspelling niet veel goeds. Overdag lag te temperatuur krap boven het vriespunt en boven de 1000m viel er zelfs sneeuw. Bij aankomst in onze prachtige gelegen chalets (op 1000m IN Les Gets) was goed te zien dat het flink had gesneeuwd. De toppen lagen vol met sneeuw. Gelukkig werden we ook dit jaar weer vergezeld van onze weerengel, want vanaf het moment van aankomst trad er een flinke weersverbetering op.

De rest van de week lag de temperatuur overdag tussen de 24 en 28 graden en scheen de zon regelmatig volop. Alleen 's-Avonds hadden we regen en onweer, maar daar konden we onder het genot van een stevige maaltijd en een goed glas alleen maar van genieten. We hebben alleen de voorlaatste dag op de col de Ramaz (wat een kloteberg, maar daarover later meer) een paar druppels gehad. Alsof de weergoden hadden gewacht op ons vertrek, ging de hemelpoort na ons vertrek ook overdag weer ruimschoots open.

Het eten werd in deze week verzorgd door Francien van fietsavontuur. Het was elke avond weer een genot om te zien en te proeven hoe zij er in slaagde om in de kleine keuken weer een eenvoudige doch voedzame maaltijd samen te stellen voor 17 hongerige fietsers. Hoogtepunt van de week was zeer zeker de fantastische tappas borrel die Francien in elkaar had gedraaid. Dankzij Brian hebben zelfs twee keer kunnen genieten van een geheel vleesloze maaltijd. Ook de verzorging onderweg, die in handen was van de Belgische de gehele week op blote voeten lopende wereldreiziger en weervoorspeller……was prima verzorgd.

Bij de voorbereiding van de ritten hadden we het idee dat deze week minder zwaar zou worden dan Nice-Geneve en de Pyreneeën. Al tijdens de eerste rit merkten we dat deze inschatting onjuist was. De eerste 90 km die Dirk ons voorschotelde kende geen enkele vlakke kilometer. Het was constant klimmen of dalen. Iedere dag moesten we de laatste 15 km omhoog. Zelf was ik tijdens de eerste rit helemaal stuk gegaan op de gluiperige slotklim die niet eens een naam. Met pijn en moeite wist ik na aankomst één biertje weg te werken. Met name de niet klimmers onder ons vreesde na deze zware eerst dag dat het de rest van de week een slagveld zou worden. Gelukkig zijn we allemaal ervaren genoeg om onze krachten redelijk te verdelen zodat iedereen uiteindelijk de hele week goed door is gekomen. Ook was er een enkele keer de mogelijkheid om te kiezen voor een alternatieve route die weliswaar qua kilometers langer was, maar daardoor minder stijl. Hierdoor konden een paar mindere klimgeiten de Col de la Ramaz ontlopen. Deze kuitenbijter heeft een stuk van 4km met meer dan 10%. Nadat dit stuk van de klim was bedwongen volgde wel een beloning in de vorm van een prachtige alpenweide. Een ander hoogtepunt (of dieptepunt afhankelijk van de klimkwaliteiten) waren de laatste 2 km van de Col de la Colombiere. Op een gegeven moment kom je een bocht om en zie je de top liggen. Het lijkt alsof deze 2 km niet al te stijl zijn. De werkelijkheid is een stuk harder. Nergens is het minder stijl dan 10%.

De bekende Joux Plan is steil in de eerste kilometers maar is daarna goed te doen. Op de top heb je een fantastisch uitzicht op de Mont Blanc. Bovenop de Joux Plan werden we door onze verzorgers voorzien van een heerlijke gevulde koek. Ook een Amerikaanse fietstoerist werd getrakteerd op deze lekkernij. Zoals het een echte Texaan betaamde nam hij geen genoegen met slechts een enkele koek maar confisqueerde hij alle overgebleven koeken.

We hebben een prachtige week gehad waarin natuurlijk ook weer veel is gelachen. Volgend jaar zal er vast en zeker weer een buitenlandrit volgen. De vraag daarbij zal wel zijn in welke omgeving we gaan fietsen. De niet-klimmers geven al enkele jaren aan dat het ook wel eens wat minder klimwerk mag zijn. Bovendien worden we allemaal ook een dagje ouder. Aan de andere kant kun je je afvragen wat er uitdagend is aan een fietsweek op vlakker terrein.

Het is aan de buitenlandcommissie om te kiezen voor een optie waarbij zoveel mogelijk leden uit de voeten kunnen. Ook zal er een keuze moeten worden gemaakt tussen het verblijf op één plek (zoals dit jaar) of fietsen van hotel naar hotel. Het laatste is wellicht avontuurlijker, maar vergt wel veel meer voorbereiding. Wat mij betreft bespreken we met Fietsavontuur welke opties zij hebben. De optie om in de Cevennes de route van de Renner van Tim Krabbé te fietsen lijkt daarbij een aantrekkelijke optie.Ook de kosten voor deze tocht (€ 395,-) zijn aantrekkelijk te noemen.

Ronny