deel 2 Vézelay - Saint-Jean-Pied-de-Port
deel 1 Waalwijk - Vézelay
deel 3 Saint-Jean-Pied-de-Port - Santiago de Compostela
'Ik ben al lopend tot mijn beste gedachten gekomen'
donderdag 4 mei ,Vézelay - Marigny-l’Eglise.
Vézelay : aankomst van de andere kant
Door de vroeg slapers van gisteravond gewekt en maar opgestaan, zij waren al om half zeven weg. Na het ontbijt om kwart over acht vertrokken. In het begin nog steeds last van mijn dikke enkel gehad en niet echt fijn gelopen. Het werd warm, dus heb ik mijn broekspijpen afgeritst en mijn trui uitgedaan. Vandaag heb ik mijn klim- en daalbenen getraind, de hele dag steil omhoog en omlaag en er kwam geen eind aan.
In St André de Morvan in mijn routeboek gekeken. Een poosje later kwam ik er achter dat ik mijn bril kwijt was ,dus ben ik toen omgekeerd en ben gaan zoeken maar heb hem niet meer gevonden, wel een stuk tweemaal gelopen. Dan maar zonder!Wel lastig maar helaas. Het landschap verandert steeds, de bergen worden hoger en steiler en verder is er veel groen en bossen met her en der verspreid liggende lieflijke dorpjes. Vandaag veel hagedissen en een adder gezien. In de berm groeien heel veel wilde orchideeën. Door het verhaal met de bril kwam ik pas om kwart voor zeven bij de gîte de etappe communal aan. Er is hier helemaal niemand!Zelf macaroni gekookt. Nu zit ik zonder bril in mijn dagboek te schrijven(Dit is overigens ook voor mij duidelijk te zien; Gerard) en ga vandaag vroeg slapen.
top
vrijdag 5 mei ,Marigny-l’Eglise - Brieul (Eigenlijk Pont du Montal).
Hoera,ik heb weer een bril!!! En niet eens gekocht!!!
Ik liep al heel lang door een bos toen ik stemmen hoorde en iemand “Ja” hoorde roepen en even later hoorde ik het woord “Moeilijk”, Nederlanders dus! Een vader met zijn dochter zijn aan het mountainbiken.We raken aan de praat en ik vertel waar ik mee bezig ben en hij vertelt dat ze hier in de buurt een huisje hebben. En passant vertel ik hem ook dat ik gisteren mijn bril verloren heb. Hij vraagt “Wat voor sterkte heb je?” en geeft mij zijn bril.”Ik heb er nog wel een want die haal ik regelmatig bij de Aldi of bij de Liddl”.Neem mijn bril maar mee want jij hebt hem harder nodig dan ik. Je moet toch kaart kunnen kijken!” Dus ik zie weer lijntjes en kan weer lezen in mijn routeboek. Ze zeggen wel eens dat de wegen van Sint Jacobus ondoorgrondelijk zijn en dat er dingen gebeuren… Er wordt op één of andere manier over je gewaakt en voor je gezorgd.
Vannacht onrustig geslapen,ik was alleen in de niet al te schone gîte en de deur kon niet op slot,daarom heb ik er maar en krukje voorgezet en het wasrek voor de trap als primitieve alarminstallatie. Om zes uur op en om kwart voor acht vertrokken. Het schoot vandaag slecht op en heb veel moeten klimmen en dat gaat traag. Ook mijn voet is nog niet helemaal beter. Ik was bekaf toen ik de brug over La Cure over liep en mijn hotelletje zag. Al een paar dagen loop ik door alleen maar bossen en een paar gehuchtjes zonder winkel, kroeg of what ever. Het bos begint me een beetje te vervelen, maar ik moet er nog zeker twee dagen doorheen. Het hotelletje is van Nederlanders en uit de keuken komen heerlijke geuren dus dat wordt lekker eten vanavond. Daarna lekker slapen bij de ruisende rivier La Cure.
hotel aan de Cure
zaterdag 6 mei ,Brieul - Lac des Settons.
Na het ontbijt van Huub, de gastheer,een gratis lunchpakket meegekregen en vol goede moed begonnen aan de klim naar Forestière de Brieul. Het was inderdaad een gigantische klim,héél steil naar boven. Alles ging prima tot ik boven was. Er was een groot stuk bos omgekapt en daarmee waren alle rood-witte tekens van de route verdwenen. Ben alle kanten opgelopen en heb eindelijk een asfalt bosweg ontdekt,er lagen veel boomstammen overheen. De weg leidde inderdaad naar de refuge van Brieul. Gesloten! Niemand te zien!Aan een man in een auto de weg gevraagd en via een omweg kwam ik eindelijk weer op de route. Dit alles heeft me toch weer een klein uurtje gekost. Ik loop nu door de Morvan, een heel groot natuurgebied dat bekend staat om zijn bossen en eigenlijk word ik Gallisch van al die bossen. Bos in bos uit, steeds maar bossen,bossen,bossen. Volgens de kaart is het nog ± twee dagen lopen voor ik hier uit ben!!!In mijn plaats van bestemming (20 huizen) was nergens plaats,niet in de gîte, niet in de chambre d’hôtes en niet in het hotel,een tweede hotel was gesloten en stond te koop. In de alimentation annex souvenirwinkel gevraagd of die iets wisten.”Achter het hotel woont een Nederlander die een gîte heeft, ga daar maar vragen”.Dus ik die kant op en gevraagd,het klopte en ik werd ontvangen met thee en koekjes. Ik kreeg een kamer in hun appartement dat normaal verhuurd wordt, avondmaaltijd en ontbijt inbegrepen voor de halve prijs. Sint Jacob is goed voor mij aan het zorgen. Een jong Frans stel komt juist binnen en zoekt ook een slaapplaats. Ze zijn ook gestuurd door de alimentation annex souvenir man. Of ik er bezwaar tegen heb dat zij de andere kamer van het appartement nemen? Natuurlijk niet!Lekker gegeten vanavond en als toetje mocht ik de computer gebruiken zodat ik voor het eerst mijn eigen website kon zien!!! Hartstikke leuk, vooral het gastenboek en mijn mailbox.
een St.Jacob-beeldje
zondag 7 mei ,Lac des Settons - Agost.
Het was heiig vanmorgen en dat is het gebleven tot vanmiddag,daarna kwam de zon er door. Er waren veel motorcrossers in het bos en omdat ik het bos beu ben heb ik een stuk over de D12 gelopen en zo’n 20 km. afgelegd. Het volgende dorp met overnachtingsmogelijkheid is 18 km verder. Agost is een groter dorp dan alle gehuchten tot nu toe. Er is een hotel, een restaurant, een pizzeria,een winkel en een camping. Behalve de camping is alles complet, ook de gîte de etappe vijf km. verderop. Aan de bazin van het hotel gevraagd of die iets wist en die heeft verscheidene mensen gebeld. De camping was open en daar was een zaaltje waar ik wel zou kunnen slapen. Ik dus naar de camping en me daar geïnstalleerd in het zaaltje. Behalve een paar Fransen in een stacaravan niemand gezien. Ik heb een dak boven mijn hoofd en te eten. Zet vannacht ook maar weer een stoel voor de deur.
Morgen zijn alle Fransen weer naar huis want dan is het granddde weekenddde weer afgelopen.
maandag 8 mei ,Agost - Fontiant.
Vanmorgen vroeg om half zes gewekt door de vogels en goed geslapen. Na en sober ontbijt vertrokken, eerst over de weg en later de route over de GR weer opgepakt. Na de lunch kwam ik mijn Franse kennissen van enkele dagen geleden weer tegen. We zijn ongeveer gelijk opgelopen. Aan het eind van de middag werden we overvallen door een gigantische bui en hebben geschuild in een huis waar mensen aan het werk waren. Bleek een van de mannen die aan het werk waren de eigenaar van de Gîte de France te zijn waar we zouden overnachten. Na aankomst lekker thee gedronken en daarna onder de douche. Het avondeten ging gewoon met de pot mee met alle kinderen aan tafel. Nog lang nagekeuveld aan tafel over van alles en nog wat.
dinsdag 9 mei ,Fontiant - Luzy.
Na een ongeveer Nederlands ontbijt zijn we in dichte mist vertrokken. Oorspronkelijk zou ik alleen het eerste stuk met Vivianne en Pierre-Marie mee lopen maar toen kwamen we er achter dat we allemaal naar Luzy moesten. Lekker gelopen en onderweg geluncht en zijn om goed drie uur Luzy binnen gewandeld. Eerst op zoek naar een pinautomaat (distributeur des billets) maar die deed het niet!Er was een hotelletje en dus eerst maar besproken en een biertje gedronken. Twee van de drie restaurantjes waren gesloten en de derde had alleen een heel duur menu. Na gepraat te hebben met onze hotellier, raadde hij ons aan om zelf naar de slager en de bakker te gaan om inkopen te doen, dan zou hij wel voor ons koken!! Zo gezegd zo gedaan.
Vivianne en Pierre-Marie aan tafel met Pierre-Marie
Hij had keurig de tafel gedekt in de ontbijtzaal en zo hadden we voor € 10 p.p. een vier gangen menu inclusief de wijn!Ik heb een leuke avond gehad en moet morgen alleen verder, omdat Vivianne en Pierre-Marie terug gaan naar huis. Gelukkig ligt de Morvan nu achter me. Die eindeloze bossen maakten me echt gek.
woensdag 10 mei ,Luzy - Bourbon Lancy.
De dag begon afschuwelijk,regen,regen,regen en het afscheid van twee vreselijk lieve mensen die weer met de trein naar huis gingen. Ze hebben me een klein stukje vergezeld. In en door de regen gelopen tot bijna in Issy l’Eveque,toen pas werd het enigszins droog. Op een bankje heb ik wat gegeten en een oorbel verloren,maar daar kwam ik pas anderhalf uur later achter. In Grury was een hotel, jammer dan, op woensdagmiddag en donderdag gesloten. Het was drie minuten over twaalf en het gemeentehuis gaat om twaalf uur dicht!Ben toen doorgelopen naar Bourbon Lancy in de hoop onderweg een plaatsje te kunnen vinden. Helaas onderweg niets gevonden en in Bourbon liep het ook niet over van de overnachtingsmogelijkheden. In een winkeltje gevraagd en een mevrouw, Annick, bood spontaan aan dat ze me met de auto ergens heen zou brengen waar wel plaats was. Ik weet niet waar ik nu ben, maar heb wel een kamer en een overvloed aan eten. Weer kwam iemand op mijn pad die spontaan hulp aanbood. Dat is eigenlijk geweldig. Het waren bijna 40 km. vandaag en morgen ga ik niet verder dan l`Abbaye les Sept Fons. Ik bel wel eerst op,dan hoef ik er niet zo vroeg te zijn. Lekker slapen zo meteen en morgen een rustige dag.
donderdag 11 mei ,Bourbon Lancy - Abbaye de Sept Fons.
Om acht uur opgestaan, het was koud en mistig. Eerst naar het postkantoor en de toeristen info.
Onderweg bij een opticien een nieuwe,betere bril gekocht, nu kan ik de stippellijntjes op de kaart weer zien. Wel mijn creditkaart vergeten en later met een taxi weer opgehaald.(30 km. op en neer.)De taxichauffeuse,waaraan ik de weg had gevraagd vond het wel leuk om mij te helpen en heeft me bij de abdij afgezet en uitgelegd waarom een pelgrim met een taxi aan kwam, het werd begrepen. Na een half uurtje wachten kwam de pater hotelier me de huisregels uitleggen. Zo laat de vespers,daarna de avondmaaltijd en daarna de complices. En morgenvroeg om kwart voor zeven de mis!! Om acht uur ontbijt.
Hoe ik er moest komen,enz. Hij droeg wel netjes mijn rugzak naar mijn slaapplaats, die een ingang heeft buiten de kloostermuur. Ik heb mijn kleren gewassen en heb daarna de boven beschreven rituelen meegemaakt,samen met een 90 jarige dame die non bleek te zijn en elk jaar een paar keer vakantie komt houden in de abdij. Lekker gegeten, soep, een heerlijke vis en groenten en de overal aanwezige kaas met brood. En een fles wijn!!! Meteen na het eten de kerk weer in en om acht uur ging de poort achter de non en mij op slot. Het klooster herbergt 70 merendeels jonge paters en de pater van de acceuil heeft me een lijst van adressen gegeven voor de komende dagen. De mensen zijn hier erg behulpzaam en vriendelijk en er heerst hier een enorme rust.
vrijdag 12 mei ,Abbaye de Sept Fons - St. Leon .
Na de mis vanochtend,weer brood en wijn op nuchtere maag, was het ontbijt. Frère hôtelier had opdracht gegeven om een sandwich te maken voor me. Nou, daar kwam frère cuisinier aan: Twee liter water,één liter appelsap,drie halve stokbroden (waarvan twee belegd),een flink stuk kaas,zes appels,één grape-fruit en twee kleine quiches. Of dat niks weegt!!?? En dat alles voor een lunch voor één persoon!! Ik vond het te genant om te zeggen dat het veel te veel was. De arme frère had zo z’n best gedaan en alles gegeven wat hij kon missen….Ik woonde immers vlak bij Tilburg en daar hadden ze ook een abdij. Bij het afscheid kreeg ik een boekje met pelgrimsgebeden en een ansichtkaart van de abdij,mocht niks afrekenen maar heb toch een vrijwillige bijdrage achtergelaten. Geweldige mensen daar in de Abbaye de Sept Fons. Na het vertrek de GR 3 opgezocht en naar St. Leon gewandeld waar ik een onbestendig ongekwalificeerd hotelletje heb gevonden,maar wel leuk. Eerst een pilsje gedronken. De eigenaar heeft Nederlandse vrienden en ontvangt vaak pelgrims. Hij vond het gezellig om met mij te kletsen en bood me een tweede pilsje aan. St.Leon ligt op een heuvel en ik kan heel ver kijken. Ik kom hier in het land van de Puy’s. Puy ‘d Ambroise,Puy de Dôme,etc….. en Le Puy en Velay. Prachtig. Alleen, zo’n puy moet je wel beklimmen en da’s weer wat anders.
zaterdag 13 mei ,St. Leon - Andelaroche.
Vanmorgen gevraagd of ze een slaapplaats wisten op mijn route en ja, in Andelaroche is een auberge. Ik heb laten bellen en heb de laatste kamer. Het was een eind lopen want de auberge ligt zo’n 5 km. voorbij het dorp. Heb veel regen gehad en ik was toch al nat,toen ik er eenmaal was ging alles weer o.k. En lekker gegeten. Kippenlevertjes op een bedje van sla en daarna gestoofde reebok. Dat alles is beter dan de Coq Haut et Bas,dat wil zeggen de kam en de testikels van een haan. Een lekkernij als je het moet geloven,maar voor mij niet. Ik ben blij dat ik even één en ander uit heb laten leggen! Tijdens het lopen vandaag overviel me wel een gevoel van eenzaamheid. Op een gegeven moment had ik drie uur gelopen en ben toen precies vijf auto’s tegen gekomen. Men zegt dat je jezelf tegenkomt onder het lopen en als dat zo is dan ben ik daar nu aan begonnen. Ik ben het beu om alleen maar te lopen en te lopen en nooit iemand te hebben om even tegenaan te lullen. Wel wat Fransen maar dat is anders. Af en toe verzin ik een maatje en daar praat ik dan wat tegen. Is niet zo gek hoor,doe ik wel vaker. Straks toen ik even buiten was stond er een regenboog.
Misschien wel om mij op te vrolijken.
kasteelboerderij onderweg Mariabeeld tussen Andelaroche - Arfeuilles
zondag 14 mei ,Andelaroche - Arfeuilles.
Het was druilerig weer en ik had geen zin,mijn kamertje was lekker warm en buiten was het koud. Toch op pad gegaan met trui en jas!Ik had twee zere voeten en het lopen ging bijna niet, het tempo was erg laag, vooral mijn linkervoet deed erg pijn. Al lopend bedacht ik dat het wel eens aan mijn binnenzooltjes zou kunnen liggen dus ben ik gestopt en heb de tijd genomen om mijn binnenzooltjes te vervangen door nieuwe gel-zooltjes,en verdomd: het hielp, de pijn ging over en de zon kwam er weer door en ineens zag de wereld er weer een stuk anders uit. Ik kreeg weer oog voor het mooie landschap waar ik doorheen liep. Er vliegen buizerds door de lucht en ik hoor een koekoek,het koren komt al omhoog,met korenbloemen en klaprozen en ook de brem begint te bloeien. Omdat het gisteren zo’n lange etappe was ben ik na ongeveer 17 km. gestopt. Het was twee uur, dus rijkelijk vroeg. De gîte d’etape is mooi,schoon en erg goed verzorgd en ik krijg vanavond mijn maaltijd uit de plaatselijke cafetaria. Mijn geld is bijna op dus ik moet weer op zoek naar een distributeur des billets!! Verder is hier ook nog een gîte rural, een chambres d’ hôtes,en een salle polyvalente, mooi woord voor gemeenschapshuis. In de salle is nu een banquet entre amis aan de gang en ik zit lekker buiten in de zon aan mijn glaasje wijn. Na het feest haalden de mannen,jawel, hun ballen te voorschijn en nu wordt er driftig ge-jeu-de-boulet,of heet het hier al petanque. Mijn avondmaaltijd bestond uit een ei-zalmsalade,eend met gegratineerde aardappels en een taartje.
Arfeuilles : gîte d’etape
Ida’s inzinking !!!
maandag 15 mei ,Arfeuilles - Lavoine.
Ik zit echt helemaal alleen op de Mont Fond,een soort ski-oord,in een gîte d’etape.
Niks en niemand in de buurt in een mooi schoon gebouwtje. Ik ben hier in tien minuten vanuit het dal naar toe gebracht door een mevrouw met een auto. Er is hier echt niks en niemand in de buurt!!! En de komende dagen schijnt er ook niet veel te zijn. De afstand voor vandaag was te lang en de laatste twee en een half uur heb ik alleen maar geklommen. Ik loop nu al weer heel lang alleen en zal blij zijn als ik in le Puy ben en weer mensen om me heen zal hebben. Het is nu toch wel een hele lange weg aan het worden. De route op zich was wel mooi maar het genieten was niet aanwezig. Hoewel ik niet om religieuze redenen op weg ben gegaan, betrap ik me er toch op dat ik af en toe weesgegroetjes aan het bidden ben, zomaar. Het geeft me rust en vertrouwen. Morgen is Julie jarig,ik zal proberen te bellen.
Op het punt van opgeven ! Onverkort en letterlijk overgenomen uit Ida’s dagboek.
dinsdag 16 mei, Lavoine - Chabreloche.
Julie jarig vandaag!! Straks bellen. Is al gebeurd, was leuk om haar even te horen. Ze heeft geloof ik wel een leuke dag. Ik heb meteen Andy een kaart gestuurd voor zijn verjaardag, misschien komt die nog op tijd.
Ik heb daar boven op die berg niet fijn geslapen,erg onrustig. Het weerlichtte en onweerde en er was niets en niemand. Alleen ik in een gebouw dat wel schoon en netjes was en zo,maar toch!Ik was bang en dat is nooit goed. Het brood dat de baas van de gîte bracht was ook niet je van het en het ontbijt stond me echt tegen.
Om goed acht uur aangestapt,uitgezwaaid door de vogels en verder niets. Ik had er net zo goed NIET kunnen zijn. Ben rustig gaan lopen. Het ging ook weer meteen anderhalf uur omhoog. Het lopen op zich ging prima. Mijn voeten gaan steeds beter. Alleen ben ik de hele morgen aan het malen geweest in mijn hoofd. Weer alleen, en overdag en ’s avonds en ’s nachts en niemand om te praten of om naar te kijken. Ik zat er echt door. Als dit jezelf tegenkomen is , dan heb ik dat op dit moment wel degelijk. Echt met je ziel onder de arm en niet meer willen. Het liefst naar huis en nooit meer alleen zijn. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat dat niet de bedoeling is en ik wil ook eigenlijk niet opgeven maar vandaag is echt de dag. Slecht geslapen,zware klim. Een gîte , een stukje voor het stadje ben ik voorbij gelopen. Weer niks ,weer alleen. Ik ben hier in een goedkoop hotelletje neergestreken. Heb een cola op en voor € 10 een voortreffelijke maaltijd –saladebuffet,macaroni met kip,kaas en fruit.
’s Middags is het eten in Frankrijk vaak nog beter dan ’s avonds. Ik heb eerst Gerard even gebeld,moest even mijn verhaal kwijt. Heb even gelegen en na het douchen nog een uurtje geslapen. Daarna het stadje in gelopen en eten ingeslagen en verpakt. Naar Julie gebeld en op het gemeentehuis info gevraagd over overnachtingen. Ik heb er nu zes,dat moet voorlopig weer goed zijn. Morgen bestel ik het klooster,is weer een korte dag maar dan kom ik toch wat vooruit en heb misschien aanspraak en kan ik weer naar de kerk voor de vespers. Het gaat echt weer een stukje beter. Ik vraag me af waarom ik altijd de moeilijke weg zoek en anders wil en doe en ga dan iedereen. Maak ik steeds de verkeerde keuzes?Ik had ook een andere weg(twee zelfs) kunnen kiezen,maar ik moest en zou langs de GR 3 en langs de Abbaye de Sept Fons,waar ik overigens geen spijt van heb. Het is puur het trieste van voortdurend alleen zijn en omsloten zijn door bossen en bergen die steeds weer verder gaan. Je loopt en er is niemand die je tegemoet komt of voorbij loopt. In de gehuchten zijn alle deuren op slot. Er woont niemand!!! Het zijn vakantiehuizen. Vandaag was iemand in het bos een bosbouwmachine aan het repareren,maar verder dan “bon jour”gaat het ook niet. Een stad heb je hier niet zo gauw en zeker niet op de GR. Ik heb op de kaart gekeken maar afsnijdingen langs de weg zijn bijna niet mogelijk. De weggetjes lopen via grote omwegen en met veel kronkelingen naar plaatsen waar je ook niet moet zijn. Dus gewoon de bergen over en gaan. Het komt goed. Ik ga me lekker verwennen met een drankje en dan maar weer eten,lekker slapen in alle rust en morgen er weer fris tegenaan!!!
woensdag 17 mei, Chabreloche - Klooster Notre Dame de Hermitage(Noiretable)
Vanochtend goed gemutst en uitgerust weer opgestaan. Het zonnetje scheen buiten en ook in mijn hart. Weg alle grote problemen en gedachten om te stoppen.
De weg begon meteen goed met een steil met stenen bezaaid pad,anderhalf uur, en dat natuurlijk ook weer naar beneden. Dit herhaalde zich later nog een keer en als toegift nog een keer zo’n klim naar het klooster. Bij aankomst werd ik in het winkeltje ontvangen door een gezellige jonge meid.(Was toch een non.) Fransen houden zich hier aan hun afspraak, er was voor mij gebeld vanuit het hotelletje. Ze wisten dat ik kwam, compleet met naam:Rie ijkers. Er zijn hier vier nonnen en een père voor de H.mis. Ze zijn erg aardig. Om tien over vier het rozenhoedje,daarna de vespers en om zeven uur eten, gezamenlijk met de père en de nonnen. Kan ik meteen vragen waar ik morgen naar toe kan, want de père schijnt goed op de hoogte te zijn van het hele pelgrimgebeuren en de GR. Vanuit mijn kamer heb ik een fantastisch uitzicht over de omgeving en ik heb vandaag ook weer genoten van het landschap.
impressie van het landschap
De route van vandaag was echt een BAOBAB klim zoals op La Gomera. Lekker gegeten en samen met de père een paar glazen wijn gedronken,de soeurs dronken water!
St.Jacob in N.D. de Hermitage
Klooster Notre Dame de Hermitage(Noiretable)
klooster met mijn kamer
donderdag 18 mei, N.D. de Hermitage - Col du Béal.
Na het ontbijt en mijn donatie van € 10 afscheid genomen van de zusters. Wolkenflarden waaiden over de weg en de weilanden ; had wel iets mysterieus. Na ongeveer een uur begon het te regenen en dat werd een fikse onweersbui,ik heb geschuild onder een afdak. Toen het wat minder werd ben ik doorgelopen naar Col de la Loge waar een etablissement was waar ik wat kon drinken. Men raadde mij aan om te wachten want het zou later in de middag beter worden. Inmiddels gutste het er weer uit en er vielen een paar flinke donderklappen. Met de waarschuwing goed uit te kijken ging ik weer op pad en na veel onweer en regen bereikte ik de in de mist gehulde top van de Col du Béal. Boven op de top was niets te zien, wel een hoop herrie, veroorzaakt door een windmolen in de mist! Even verder staan een paar prachtige gebouwen en word ik opgewacht door een aardige jongeman. Hij wijst mij m’n kamer en omdat het hier het eind van de wereld is blijft hij vannacht,samen met zijn vrouw hier slapen. Mijn kleren worden gedroogd in de droogkamer en ik heb al een adres voor morgen,bij een paardenmanege, en mee eten kan daar ook want ik ben maar alleen.
Col du Béal met sneeuwplekken ( tussen Col de la Loge en Béal )
vrijdag 19 mei,Col du Béal - Le Jas du Mas.(8 km van St Antheme.)
uitzicht over de Chaume
Vanochtend was het afwisselend helder en mistig en in het begin had ik soms prachtige uitzichten. Ook zijn hier nog sneeuwplekken, mijn maximale hoogte vandaag was 1634 meter!!Op deze hoogte is het zeer koud en mistig. Later op de open vlakte was het wel weer mooi en kon ik genieten van bloeiende wilde viooltjes en een soort wilde narcissen. Ik ben fout gelopen en via een andere route toch op mijn slaapplek gekomen. Het is hier een paardencentrum, maar ik heb nog geen paard gezien. Mijn bed is een bedstee de Auvergne in een soort Roodkapje kamer. Behalve de bewoners is hier verder niemand,zelfs geen fietsers. Voor het paardrijden is het denkelijk nog te koud. Ik zit dan ook nog steeds op ruim 1400 meter hoogte en het is hier bitter koud,waarschijnlijk rond het vriespunt met veel wind.
mijn bed in het paardencentrum
zaterdag 20 mei, Le Jas du Mas - Estivareilles.
Gisteren gezellig meegegeten met de familie en naar het weer gekeken op T.V. en nog wat gekletst. Om tien uur in mijn bedstee gekropen en geslapen als een roos.
Mevrouw moest naar Mont Brison en heeft mij met de auto een klein stukje meegenomen. Ik kreeg ook nog een gratis biologieles. De bloemen die ik aanzie voor narcissen zijn geen narcissen maar jonquilles. (mar’t zen toch krèk narcisse!!!)De route van vandaag was vrij vlak en ik ben zo’n 500 meter gedaald. Het stormde erg hard. Bij de kruidenier van Estivareilles de sleutel van de gîte gehaald. Het is een prachtig dorp om doorheen te fietsen of te wandelen, maar ook hier is geen hond op straat. Ik deel de gîte met een Franse fietser en we hebben ieder onze eigen kamer. Samen gekookt,gegeten,gekletst en een glas wijn gedronken. Hij vertrekt morgen alweer om zeven uur. Zelf heb ik voor morgen nog niks en ik weet niet of ik de route naar Retournac in één keer kan halen,het klimt morgen n.l. nogal een beetje veel.
gîte ......mar’t zen toch krèk narcisse!!!......
zondag 21 mei,Estivareilles - Retournac.
De Fransman was al voor half acht weg, zonder ontbijt, geen koffie geen thee, helemaal niks. Rond kwart over acht vertrokken met de wetenschap dat het vandaag een lange etappe zou worden. Omdat ik al een slaapplaats heb geregeld maakt het niet uit hoe laat ik aankom. Wel pittig gelopen, maar bij het beklimmen van vijf bergen toch een tandje terug geschakeld. Er was ook een heel steile afdaling,dat ging dus ook traag. In Retournac aangekomen moest ik aan de andere kant van het stadje zijn,het is hier wel gezellig en er was weer eens een brocante. Vanavond in de bar een borrel gedronken met twee mensen uit Brussel, wel leuk om weer eens Nederlands te kunnen praten. Daarvoor,tijdens het eten vroegen een aantal Fransen ook al hoe het ging,enz.waarom, wanneer, ,nou ja , dat soort vragen.
Montarcher : kerk kruis met uitzicht
maandag 22 mei,Retournac - Lavoûte sur Loire.
klik voor vergroting
Het was vanmorgen koud en winderig bij het vertrek. Ik ben over de departemental (gewone weg) blijven lopen omdat ik even geen zin had in klimmen en bossen. Na vijftien km. kwam ik in Vorey en heb daar brood gehaald. Het erop zat er niet meer in,de winkel was dicht;maandag, l’heure de manger etc. etc. Daarom maar geluncht in een klein restaurantje,een grote bak paté waar je zoveel van kon snijden als je wilde, doperwtjes met een soort blinde vink,kaas, fruitsalade en koffie. Er stapelden zich steeds grotere,donker wordende wolken op boven de bergen. Aan de kant waar ik heen moest niet. Dus vertrekken maar weer en jawel,na een kwartiertje lopen begon het te regenen,een tropische bui met onweer. In een spoortunneltje heb ik kunnen schuilen om daarna weer verder te gaan. Op een modderige en steile helling ben ik uitgegleden en op mijn billen naar beneden gegleden. Mijn broek is nu aan alle kanten vuil. Morgen kan ik wassen in le Puy. Ben rustig naar mijn slaapplaats gewandeld en de mevrouw van de gîte vertelde dat ik haar privé gast was en kon slapen op de kamer van haar dochter. De gîte gaat niet open voor één persoon en de pelgrims eten gewoon mee aan tafel. De gratis maaltijd bestond uit linzen en een salade, kaas,chocola en aardbeien. Mijn slaapplaats voor morgen is al geregeld en is vlak bij de kathedraal van le Puy. Nog lang gezellig aan tafel gezeten en gekletst.
ruїne langs de Loire Vorey : paté met augurken
dinsdag 23 mei, Lavoûte sur Loire - Le Puy en Velay.
klaprozen kasteel Lavoûte Polignac
uitzicht over Lavoûte sur Loire kasteel Polignac
Om half acht aan het ontbijt en nog gezellig wat gebabbeld. Ik mocht niks afrekenen want ik was pelgrim. Lekker rustig gewandeld en door het kijken naar een kasteel een afslag naar rechts gemist. Dus een mooi kasteel op de foto en later ontdekken dat je verkeerd zit!Dus terug en zoeken. En toen ging het me toch een eind steil omhoog,ongelooflijk. Er kwam geen eind aan. Boven beloond met een prachtig uitzicht maar Le Puy was nog steeds niet te zien,wel bleef het steeds klimmen en dalen. Ineens zag ik een héél groot Mariabeeld,ik moest toen eerst weer helemaal naar beneden en daarna steil naar boven, want daar was de kathedraal en ook mijn slaapplaats. Als ik uit mijn raam kijk dan zie ik het Mariabeeld waar ik vlak onder zit.
Le Puy : Mariabeeld straatje kapel St.Michel
Na een terrasje mijn schoenen naar de schoenmaker gebracht. Er moeten nieuwe hakken onder. Vanavond weer linzen gegeten, de hele streek om le Puy is fameus om zijn linzen!!Stevige en voedzame kost voor pelgrims. Om half negen morgenvroeg moet ik hier weer weg zijn, maar ik mag mijn rugzak laten staan en later ophalen.
Morgen naar de wasserette,wandelen door de stad,om vier uur mijn schoenen ophalen en misschien zijn Gerard en Estelle er dan ook al. Ik ga eens kijken of ons Marie verlicht is vanavond. Jawel,in roze en groen en om twaalf uur gaat het licht uit!
St.Jacob op de hoek Place du Plot begin Jacob-route :"Via Podiensis "
kathedraal Le Puy St.Jacob in de kathedraal
woensdag 24 mei, Le Puy en Velay - Moudeyres (Met de auto)
Vroeg wakker vanmorgen, misschien van de spanning want Gerard en Estelle komen vandaag!Het was herrieachtig,rommelig en druk aan het ontbijt. Twee Frans-Canadezen uit Quebec ontmoet die op zoek waren naar hun roots. Eerst naar de wasserette gezocht en terwijl de was draaide naar de kapper geweest. Daarna Bureau du Tourisme,telefoonkaart,geld en boodschappen en de was weer opgehaald. Op een terrasje een sandwich gegeten en een rosé gedronken,wat rond gelummeld en toen rustig naar het centrum gelopen. Met ons mobieltje contact gehad. Gerard en Estelle waren er tegen half vier. Ik stond bij een stoplicht te wachten om over te steken en daar reden ze voorbij!?!?!?
We hebben elkaar gevonden en meteen maar een terrasje gepikt en m’n schoenen opgehaald. Daarna zijn we lekker naar ons hotelletje gereden en daar lekker gegeten, gedronken en heel veel bij zitten praten. Ik moet nog uitvinden hoe het hier heet.
De belevenissen van onze aankomst en donderdag 25 en vrijdag 26 mei kunt u lezen onder:
De thuisblijver.( klik hier )
zaterdag 27 mei, Ministrol ‘d Allier - Saugues.
Vanmorgen om zes uur opgestaan en koffie gedronken, voor zeven uur al in de auto op weg naar Ministrol waar we tegen acht uur aankwamen. Nog wat eten gekocht bij de bakker en afscheid genomen, een traantje weggepinkt, was best “emotionel”. De route begon met meteen met een klim en op één tricky afdaling na is dat de hele dag zo gebleven,alleen op het eind was het weer dalen. Ik kwam steeds dezelfde mensen tegen en dat was dan: “Tot straks “of “Tot ziens”. In Saugues heb ik snel de jeugdherberg opgezocht en daar was nog plaats. Voor € 25 diner,slapen en ontbijt, inclusief wijn zoveel je wilde. Ik zat met een paar Oostenrijkse dames en een Duitser aan tafel en slaap vannacht met een Canadees meisje op een kamer, gaat goed.
weer op pad Chapelle de Rochegude uitzicht vanaf Chapelle de R.
zondag 28 mei, Saugues - St. Alban.
Op tijd opgestaan en met weer een aantal andere mensen ontbeten,hartstikke gezellig. In groten getale vertrok men weer naar de route. Sommige gaan heel snel en anderen lopen weer wat langzamer, zelf ga ik best wel snel, ook met rugzak. Lekker gelopen en onderweg regelmatig mensen uit Noorwegen, Wales, Oostenrijk en Frankrijk gezien. Heb het laatste stuk met mijn Oostenrijkse “vriendinnen”, Ingeborg en Elke gelopen, zij hadden een gîte besteld bij een hotel en er was voor mij ook nog plaats. Een uurtje later druppelden Duitsers, Belgen en Fransen ook binnen zodat we hier met zestien personen overnachten. De mensen met de paarden die we vorige week in Moudeyres ontmoet hebben slapen hier in de jeugdherberg,vanmiddag kwamen ze me achterop!! De natuur hier is heel mooi,met veel bloeiende brem en narcissen( geurige dus en wit!!!).De koeien dragen hier bellen om hun nek. Vanavond weer met veel mensen gegeten. Lekker gewandeld vandaag en morgen doen we weer± 30 km.
vertrek uit Saugues detail St.Jacob beeld
St.Jacob wijst de weg in Saugues richting St.Alban
gîte bij hotel ochtendnevel
klokkentoren
maandag 29 mei, St. Alban - Les Gentianes .
Vroeg op en de rugzak ingepakt, om zeven uur ontbijt,snel nog brood gekocht bij de bakker en op weg. De route gaat door een mooie streek,een hoogvlakte met weinig klimmen. Weer veel brem(Jeunée) en narcissen,de gentiaan staat nog niet in bloei. Tijdens de lunch een Duitse jongen ontmoet. Lekker zitten babbelen. Later kwamen daar Ingeborg en Elke ook bij en we zijn met vieren verder gewandeld naar Les Gentianes. Het dorp bestaat uit twee huizen, een gîte en een chambres d’ hôtes.
Het eten vanavond is een verrassing. Wat wel opvalt is dat de honden hier niet meer blaffen als je langs komt.
kruis tussen St.Alban en Les Estrets wandelschoenen met schelp , onderweg
dinsdag 30mei, Les Gentianes - Saint Chély d’Aubrac.
Gisteravond hebben we een streekspecialiteit gegeten,Croustade. In schijfjes gekookte aardappelen met daar doorheen kaas uit Aubrac. Was erg lekker maar het ligt wel zwaar op de maag. Alles gesopt met veel rode wijn, vooral twee Fransen en ik, Elke en Ingeborg drinken wat minder. We waren vanmorgen na een vroeg ontbijt al om half acht aan het wandelen en het was bitter koud,dus fleece en jas weer aan en ik had spijt dat ik geen oorwarmers had. De route was prachtig en deed me denken aan de Dartmoor, met Tor achtige bergen en zo. Weidse,steeds klimmende vlakten bezaaid met narcissen en pencées(Viooltjes).Heel erg mooi!!! Aubrac,van de kaas, is een gehucht met een paar huizen en de helft van de hotels .De terrassen zijn niet open .. We hebben binnengezeten om op te warmen en een heerlijke salade gegeten. Daarna was het de verdere wandeling alleen nog maar afdalen tot we in Chély d’Aubrac waren. We zijn meteen in de gîte communal getrokken en hadden daar de laatste drie matrassen. Om dat er niet genoeg plaats was hebben ze de “salle polyvalente”open gedaan en daar nog een aantal matrassen neergelegd. Vanavond gaan we met z’n allen eten, Aligot, een soort aardappelpuree met kaas uit Aubrac, hèt gerecht van deze streek. Met z’n allen zijn: Ingeborg,Elke,Roger, Michel,Silvy, Henri,een Frans echtpaar en ik. Vandaag mijn twee Canadezen uit le Puy ook weer ontmoet;we hebben samen wat gedronken en ervaringen uitgewisseld. Morgen gaan we met z’n zevenen verder.
landschap tussen Les Gentianes en Saint Chély d’Aubrac pencées(Viooltjes)
Saint Chély d’Aubrac
woensdag 31 mei, Saint Chély d’Aubrac - Estaing.
Om half zeven ontbeten en om zeven uur aan de wandel. We zouden een lange route maken vandaag dus vandaar. Het had gevroren vannacht en de rijp zat op het gras!!!
We hebben zo’n 35 km. gelopen vandaag en persoonlijk vind ik dat net iets te ver om elke dag te doen. We slapen hier bij een kleine lekenorde die veel bidden en pelgrims opvangen. Straks is er een gebedsbijeenkomst. Onze voornamen worden opgetekend en als je helemaal naar Santiago gaat moet je er een schelp voor tekenen. Dan word je de komende twee maanden in hun gebeden herdacht. Zelf heb ik gebeden voor de kleinkinderen, speciaal voor Janiek en Julie en voor Kees Nieuwkoop,dat hij rustig en in vrede mag sterven. Na het avondeten was er nog een gebedsdienst,heel stichtelijk. Ik moet zeggen dat het geheel een zekere sereniteit uitstraalt. Het geeft enorm veel rust om hier te zijn.
St.Côme-d`Olt (scheve kerktoren) ruїne van Espalion huisjes in Espalion
brug in Espalion Eglise St.Pierre Château te Estaing
donderdag 1 juni, Estaing - Conques.
Ik leer steeds sneller opstaan,ontbijten en rugzak inpakken,dat is binnen het uur gepiept. Het gaat van allée hop en klaar. Vandaag weer een lange etappe,helemaal naar Conques. We hebben een stuk afgesneden via de GR 6 en daardoor ruim een uur gewonnen,maar toch was het nog een dikke 30+ km. Het landschap was ruim en weids, alleen Conques kregen we niet te zien en ik begrijp nu waarom!Het dorp ligt helemaal ingeklemd tussen twee rotswanden.(Een Gorge).Ik begrijp nu waarom al die Fransen steeds zeggen: Ah…..Conques……Conques…..cést formidable. Ze overdrijven echt niet,in één woord geweldig. We waren te moe om echt te genieten.
Dus morgen een rustige etappe, eerst Conques bekijken en dan nog 22 km. We zijn nog steeds met de hele groep samen en slapen vannacht in stacaravans op een camping. Er worden vaak moppen vertelt en ik mag dan als tolk fungeren,van het Frans naar het Duits en andersom. Aan douchen niet meer toegekomen. Morgen ruikt het ook weer zo en dan is er een fijne douche, we zien wel.
straatje in Estaing druiven eind mei pic-nic : Roger en de Basken
vrijdag 2 juni, Conques - Livinhac le Haut.
Vanochtend rustig aan gedaan en toch nog gedoucht. Elke en ik zijn Conques gaan bekijken en Roger en Ingeborg zijn rustig gaan lopen. We hebben ze rond half één ingehaald. Na een rustige wandeling in Livinhac aangekomen waar we direct de gîte communal opgezocht hebben. Daar bleken Fransen te zijn die ik in le Puy ook al heb ontmoet. Het was leuk elkaar terug te zien. Onze hele groep was er en Sylvie heeft boodschappen gedaan en gekookt,we hebben samen gedeeld. Het was erg gezellig. Hier in Livinhac is niet zoveel, een pleintje met een kerkje,een paar huizen,een winkeltje en een(natuurlijk gesloten) postkantoortje dat morgen pas om tien uur weer open gaat. Ik slaap op een kamer met twee Duitsers(die al sinds vijf uur liggen te slapen) en een Amerikaanse waar ik geen hoogte van kan krijgen.
Mijn slaapplaats morgen in Figeac is al geregeld.
Ingeborg en ik voor de kerk te Conques boven de kerkdeur Conques van boven
zaterdag 3 juni, Livinhac le Haut - Figeac.
De beide Duitsers zijn om vijf uur doodstil opgestaan en gingen om half zes weg,maar omdat ze op de gang hun wandelstokken lieten vallen , gaf dat flink wat herrie .Dus iedereen werd mooi gewekt. Amerika was ook in tien minuten klaar en vertrokken. Buiten begint het net licht te worden!Toch maar opgestaan en met de hele club ontbeten en afscheid genomen van de Basken , want die gaan niet verder. Ik ben met Roger en Oostenrijk meegelopen tot we ieder onze eigen weg gingen, mijn route loopt anders.
Zij moeten voor 17 juni in St.Jean - Pied de Port zijn. Als je zoveel samenloopt word je onderweg dikke vrienden en opnieuw moet je afscheid nemen. Ik ben nu in Figeac en heb op Eef z’n verjaardag een paar glaasjes rosé gedronken en hem even gebeld.
boom met GR-teken afscheid van de Basken middagpauze
zondag 4 juni, Figeac - Cajarc.
Eigenlijk heerlijk gelopen vandaag,lekker in m’n eigen tempo. Een paar mensen tegengekomen en met een in Innsbruck gestarte Oostenrijker mee gelopen. Onder de lunch kwam ik onze Hollandse vriend weer tegen en we hebben samen gegeten,was leuk. Later heb ik de Oostenrijker weer ingehaald en sloot een Duitse jongen zich bij ons aan. In Cajarc was alles bezet dus slapen we vannacht in bungalowtenten,we hebben zelf gekookt en zijn daarna in het dorp een pilsje gaan drinken. Het weer wordt beter en de komende dagen wordt het korte broeken weer.
Faychelles schuilhut voor mens en dier, Faychelles
maandag 5 juni, Cajarc - Varaire.
Niet goed geslapen vannacht en na een karig ontbijt om zeven uur vertrokken.
St.Jacob tussen Varaine en Mas de Vers
Ik was nog wat moe en ben rustig begonnen. Onderweg een Duits meisje ontmoet dat is meegelopen tot Varaire,we hebben samen een pilsje gedronken en een salade gegeten waarna zij weer verder ging. Zelf heb ik mijn adres opgezocht,gewassen gedoucht en naar huis gebeld. Daarna lekker gerust. Morgen misschien Cahors, als ik op tijd vertrek kan ik rustig aan doen en ben daar dan op tijd.
dinsdag 6 juni, Varaire - Le Pech.
Goed geslapen en lekker uitgerust zat ik aan het ontbijt met een mannetje van 76 jaar in de keuken van de gîte. Om zeven uur was ik aan het lopen en het was nog koel. Dertig km. was mogelijk geweest maar in de middag wordt het toch heet. Nu was ik op m’n dooie gemak lopend zelfs al om twaalf uur hier. In de gîte staan kersen klaar waar ik lekker van kan eten. Het oude mannetje is ook aangekomen en wacht hier op zijn vrouw. Hij loopt maar 16 of 17 km. per dag en zijn vrouw begeleidt hem.
uitzicht vanaf gîte Le Pech met hooi rollen
Na de douche en de was lig ik nu heerlijk in de schaduw op een ligstoel. Ik heb gerust en geslapen. Gerard vertelde van het overlijden van Kees, maar ik wist het al,ik had het al gevoeld,gisteren rond de middag. Ik ben blij dat ik voor hem nog een aantal kaarsjes op heb gestoken en gebeden. De steen voor Kees blijft bij mij tot het Cruz de Ferro, daar zal ik hem achter laten zoals beloofd.(Lees hier meer over in de “De thuisblijver naar Santiago") .
woensdag 7 juni, Le Pech - La Bastide Marnhac.
Gisteravond heerlijk gegeten,een echte cassoulet,witte bonen met eendendijen en twee soorten worst met de daarbij behorende salade. We waren met negen personen. Vannacht goed geslapen en om zeven uur vertrokken,samen met Bonny uit Amerika (L.A.), maar die loopt zo’n langzaam tempo dat ik toch maar adieu heb gezegd. Twee reeën gezien vlak bij een grote weg,prachtig zoals die daar liepen.
Cahors : rechts oud ; links nieuw dé beroemde brug
Om ongeveer tien uur liep ik Cahors binnen en heb daar mijn dagboek op de post gedaan samen met een verjaardagskaart voor Estelle en een condoleancekaart voor Jetje Nieuwkoop. Ik wist dat ik hem nooit meer zou zien. Na de lunch naar de mooie brug,het duiveltje niet gevonden, wel een familie uit Baarle Nassau,lekker even staan kletsen. Ze hebben foto’s gemaakt want ze vonden het wel bijzonder om een pelgrim uit Wolluk tegen te komen. Daarna begon de moordende klim helemaal naar boven en toen verder over de vlakte met 29 ºC. en aangekomen in een formidabele gîte samen met Menno.
Cahors : de brug de Lot vanaf de brug
vlak voor de traptreden : nog 1100 km ? de brug van boven
donderdag 8 juni,La Bastide Marnhac - Montcug .
Om vijf uur vanmorgen gewekt door een doelgroeper. Hij maakte iedereen wakker maar was om acht uur nog niet weg!!! Nou vraag ik je. Lekker gewandeld vandaag, veel over het plateau samen met de twee Quebequais, Louiselle en Alain. Veel gelachen in de gîte, Menno was er ook en we hebben lekker gegeten in de gîte en in het gezellige stadje wat gedronken op een terrasje . Morgen een korte etappe omdat de afstand naar Moissac te groot is om in één keer te lopen.
kruis op weg naar Montcug veld met klaprozen straatje in ?
straatje in ? Louiselle en Alain uit Quebec zonnebloemen in juni ( voor Estelle )
bij het koffie en andere karretje La Lauzerte de Chatron
vrijdag 9 juni,Montcug - La Lauzerte de Chatron.
Na een rustig en overdadig ontbijt met veel gezelligheid vertrokken. Niet zoveel km. te gaan vandaag. Het lopen gaat steeds beter. Onderweg een Belg ontmoet die vorig jaar vanaf Le Puy naar Santiago was gelopen,was eigenlijk wel gezellig. Daarna nog een “ontmoeting” gehad met twee Nederlandse oude arrogante zakken, ze zeiden zelfs niks onder het eten. In Lauzerte rust genomen om het middeleeuwse stadje te bekijken. Toen het postkantoor open was mijn jas en nog wat spullen opgestuurd, scheelt weer een kilo bij de soms zeer steile klimmen en afdalingen. Er zijn hier veel zonnebloemvelden,ook zie je veel kersen,abrikozen,perziken en pruimen.(Langs de kant staan vaak kleine boomgaardjes of losse kersenbomen en ik moet zeggen dat ”gestolen” kersen bijzonder goed smaken,de pruimen en abrikozen zijn ook al bijna rijp, dus dat wordt smullen van de week. De eigenaren komen niet met gebalde vuisten achter je aan.)
Met Louiselle en Alain deel ik vanavond de kamer in de gîte,met een schitterend uitzicht over de stad.
Lauzerte : kerk huizen aan het plein oude huizen
Lauzerte duivenhuis huis waar we slapen
oude bakkersoven "ons "onderkomen Chapelle St.Sernis
Chapelle St.Sernis Alain en Louiselle
zaterdag 10 juni,La Lauzerte de Chatron - Moissac .
Op het gemak ontbeten en op weg gegaan. De weg was niet moeilijk,eerst de kapel die ik onderweg zag, bekeken. Er hing een klokkentouw en ik had wel zin om daar aan te gaan hangen en de klok te luiden,toch maar niet gedaan. Even met Bonny gelopen en een jonge Parijzenaar, gezellig met drieën. Maar ja! Midi!( Twaalf uur) ETENSTIJD! Dus de Parijzenaar plofte neer en ging eten. Wij zijn verder gelopen naar Moissac.
Na de douche,de rust en de was de stad ingetrokken en de kerk bekeken. Die heeft een hele mooie hoofdingang, maar van binnen is het erg bont. Alle wanden waren beschilderd?!?! Of met behangpapier?!?!Later bleek dat laatste, want er was ergens een stuk afgescheurd en er was een bordje bij gehangen dat dat niet de bedoeling was, want men had er destijds 50 jaar over gedaan om de kerk helemaal te behangen!
kathedraal te Moissac timpaan van de kathedraal onderdeel
kathedraal : middeleeuwse beeldengroep zuil met originele kleur
zondag 11 juni, Moisac - Saint Antoine.
Vroeg wakker vanmorgen, maar toch nog even blijven liggen. Na het ontbijt afscheid genomen van mijn Quebequais en Jean Pierre en vertrokken. Bijna 15 km langs een kanaal omzoomd met grote platanen, erg schaduwrijk en plat!!!
kanaal Latéral met schaduwbomen straatje Auvillar
Auvillar : klokkentoren poort in St.Antoine
St. Antoine
In Auvillar was het feest van de wijngaard met een markt,volksdansen,mensen in klederdracht,kraampjes met groenten en olijven en een restaurant waar ik heb gegeten. Het was erg warm vandaag en daarom ben ik later rustig doorgelopen naar mijn slaapplaats in Saint Antoine.
maandag 12 juni, Saint Antoine - Lectoure.
Met een nieuw Frans stel ontbeten en rustig gaan wandelen en tussen de middag met drieën gegeten en een dutje gedaan. Het koren is hier al bijna helemaal geel en de zonnebloemen draaien met de zon mee. Hun Franse naam “Tournesol”is dus niet zo verkeerd. Mijn route vandaag ging met veel klimmen en dalen ,terwijl ik de stad in de verte al zag liggen. Mijn slaapadres was snel gevonden en de Fransen moesten nog verder. Amerikanen ontmoet die geen gîte konden vinden. Ik heb ze meegenomen en ze zijn vreselijk blij dat ze nu ook een slaapplaats hebben. Om zes uur naar de kerk geweest. Het was in een zijkamertje van de kathedraal,allemaal pelgrims in de presbytèrie *, het was een knusse bijenkomst en iedereen moest vertellen waar hij vandaan kwam en wat zijn of haar mooiste moment van de dag was geweest. Om zeven uur gegeten met Fransen,Duitsers,Amerikanen en ik. Na een babbeltje met Monique begreep ik dat zij Arno en Huberta goed kent, dus bij deze : Groetjes voor Arno en Huberta. Was allemaal nice,very nice, zoals de Amerikanen alles even nice vinden.
*noot Ida : het Franse woord voor pastorie; een presbytèrie is dus géén klooster
kasteelruїne te Flammarens huisje te Flammarens
Lectoure : poort naar Presbytèrete klooster
Lectoure : kerk kerktoren
dinsdag 13 juni, Lectoure - Condom.
Vandaag is Estelle jarig en natuurlijk gebeld. Fijn dat ze mooi weer hebben in Nederland,hier stijgt de temperatuur elke dag met één of twee graden,er stond straks op de klok van de “pharmacy”een temperatuur van 38º C !! Dus veel te warm om te lopen. Ik loop hier veel tussen graan en zonnebloemen en zorg er voor vroeg in de middag klaar te zijn met lopen. Ik hoop nog een veld zonnebloemen in bloei aan te treffen,ze groeien wel hard maar bloemen zijn er nog niet. Ik ben de enige gast in een ontzettend mooie gîte, een gerestaureerd armagnac bedrijf. Er staat nog een oude wijnpers en je kunt nog zien waar vroeger de vaten opgeslagen werden. Het gebouw ligt aan een rivier met een jaagpad en er komen af en toe schepen langs. Het is hier heel rustig en héél in de verte hoor je auto’s. Ik moet hier zelf mijn potje koken. Morgen naar Montreal du Gers.
gîte te Condom druiven in juni
woensdag 14 juni, Condom - Montreal du Gers.
Hier dienen de eerste probleempjes zich aan van een blessure die haar later flink parten zal spelen. Gerard.
Nee,geen Quatorze juillet en ook geen Montreal in Canada!! Het is hier gewoon een heel leuk dorp met veel bloemen,zinderend van de hitte met een héél hoog siësta gehalte,om vier uur was er nog niemand te zien in de tropische hitte. Vanochtend afscheid genomen van de schitterende gîte en heel rustig gaan lopen. Mijn bil doet zeer en daardoor ben ik wat voorzichtiger gaan lopen en heb spieren of pezen belast die dat niet moeten hoeven doen. Mijn linkerbeen doet nou wat pijn en mijn linkerbil ook. Ik weet niet hoe dat is ontstaan, maar ik denk door iets hards,(een boekje?) in de rugzak.1 dag op de verkeerde plaats!!Ik bleef last houden en eigenlijk was het gisteren al heel erg. Ik heb een aspirine gekregen van iemand en toen ging het weer.Nu heb ik ze zelf maar gekocht en meteen een massagezalf. Ik weet niet of het helpt maar je kunt nooit weten,toch?! Vanochtend ging het echter helemaal niet en toen heb ik het rekverband maar gepakt en dat scheelde een stuk. Ik hou het de komende paar dagen maar op m’n been en slik de pijnstillers. Dan kom ik met een paar rustige etappes toch nog vooruit. Ik heb eens gekeken hoe ver het nog is en het blijkt nog een dikke 230 km. te zijn. Dat zijn dus echt nog tien dagen. We houden het dus op 25 juni !! in St.Jean - Pied de Port.
donderdag 15 juni, Montreal du Gers - Sauboires.
Het ging vanochtend een stuk beter met mijn been en met goede moed vertrokken naar Eauze maar halverwege kwam ik François tegen die vertelde dat de gîte complet was en om 11 uur al moest stoppen of nog 7á8 km. doorlopen. Om 11 uur al stoppen in the middle of nowhere is niks dus ben ik doorgelopen. Omdat in Sauboires niets is dan een paar huizen en de gîte hebben François en ik boodschappen gedaan in Eauze. Ook hebben we al slaapplaatsen gereserveert tot en met Aire sur Ardoure op zaterdag. Vanmiddag zag het er naar uit dat er een gigantisch onweer los zou barsten en ik was dan ook blij om al in de gîte te zijn.
In het gastenboek las ik dat Yolande Houben en compagnie op 13-05-06 hier waren, leuk om te lezen.
vrijdag 16 juni, Sauboires - Lanne Soubiran.
Ik zit nu op een domaine : Les Castagnères. Een mooi groot wit huis met grote tuin. Er zijn hier veel paarden en madam werkt met de “doelgroep”, die komen hier paard rijden. Om 2 uur was ik al klaar met lopen en zit nu zo’n 60 km. van Pau vandaan. Morgen naar Aire sur Ardoure, er schijnt daar een groot feest te zijn zaterdagavond,we wachten af. ”We” zijn François en ik omdat we elkaar regelmatig tegenkomen en vaak in de zelfde gîte slapen. Leuk om te merken dat ik al enige dagen de route van Yolande Houben loop. Ben benieuwd of dit morgen ook nog is.
Het eten was lekker en vooraf hadden we Floc, een aperitiefwijn met armagnac. Eigenlijk is het druivensap tegen de gisting aan, lekker spul.
gîte te Sauboires kerkje te Sauboires Mariabeeld bij kerkje
zaterdag 17 juni, Lanne Soubiran - Aire sur Ardour.
Redelijk gelopen vandaag ,maar vooral in het begin ging het niet lekker,veel pijn in mijn been. Tijdens de lunch kwam ik twee dames tegen die vertelden dat er een magnetiseur was. Die lag onder een boom te slapen. Toen hij wakker was ben ik naar hem toe gegaan en hij heeft toen met zijn handen boven de zere plekken heel veel tintelende warmte gegeven. Hij vertelde dat ik rustig aan moest blijven doen, nou dat deed ik al!! Wel had ik het idee dat het wat beter ging toen ik verder liep. Wat een opluchting. Ik had gehoopt dat iemand me kon helpen,nou dat was Gilbert en vanavond in de kerk een grote kaars voor hem opgestoken. Het is hier in de stad vier dagen feest, een soort zomercarnaval en morgen is er een stieren gevecht. In de gîte van Michel (oud pelgrim) is het erg gezellig. Ter ere van het feest waren er hapjes, wijn en floc. Julie uit Canada heeft een Canadese maaltijd bereidt en iemand had chocoladetaart gemaakt,was heerlijk. Verder was er een pelgrim die heel goed piano kan spelen,dus daar hebben we ook van genoten.
In de omgeving van Barcelonne du Gers eendenfarm bij Aire s/Ardoure
Aire s/Ardoure : vanwege fiësta kerk te Pimbo
zondag 18 juni, Aire sur Ardour - La Ferme de Marsan ( Sensacq).
Een beetje zo/zo geslapen vannacht,het was erg onrustig in de stad en regelmatig wakker geweest. Om zes uur op,om half zeven ontbeten en om zeven uur weer op weg. Het gaat weer een stukje beter,alleen het eerste uur is moeilijk. Ik denk dat mijn spieren dan nog een beetje warm moeten worden. Mijn tempo is niet hoog maar het maakt niet uit of ik een uurtje vroeger of later ergens aan kom. Het was vanmorgen een puinhoop in de stad met veel nog lallende of slapende jongeren op straat en veel lege en kapotte flessen. Mijn afstand vandaag was niet zo ver en om twee uur was ik klaar met lopen. De halve GR 65 weet inmiddels van mijn blessure, de tam tam werkt ook hier erg snel!
maandag 19 juni,Sensacq - Arzacq-Arraziguet.
Gisteravond met z’n allen gekookt en er een geweldige maaltijd van gemaakt en vroeg gaan slapen. Om vier uur al wakker geworden,niet meer geslapen en dus toch een beetje vermoeid opgestaan. Besloten om met twee companen ,die ik al eerder ontmoet had ,om toch maar te gaan lopen. Het was maar negen km. dus ik was al vroeg klaar. Na de douche lekker gegeten,de was gedaan, het dagboek op de post gedaan en in de gîte geslapen. Om vier uur de “transbagage”gebeld, ik word morgen opgehaald en naar Aragnon gebracht en heb dan een rustdag. Ik ben blij dat ik deze beslissing heb genomen. Door blijven lopen met een blessure om coute que coute alle kilometers te blijven lopen is onzin. St.Jaques zal me deze anderhalve etappe wel vergeven.
zwaluwnestje met jongen te Arzacq-Arraziguet gîte in deze plaats
dinsdag 20 juni,Arzacq - Argagnon.
Ondanks een gigantisch onweer prima geslapen en na het ontbijt even wat boodschappen gedaan in het dorp. Om elf uur arriveerde de auto van de transbagage,na een half uur rijden waren we op de plaats waar we zijn moesten. Een prachtig huisje met een gezellige gîte in niemandsland. De “baas”is erg aardig en heeft een bed voor me besproken in Navarrenx met daarbij het aanbod om mij daar morgen met de auto een stuk heen te brengen. Het regent vandaag,dus een goede dag om uit te rusten. Ik zit hier met een Zwitser en een Fransman die oorspronkelijk uit Chili komt. Tegen de avond kwamen daar nog twee dames bij.
Maslacq Aragnon : gîte gîte en huis te Maslacq Aragnon
woensdag 21 juni, Argagnon - Navarrenx/Mauléon.
Nicolas,de eigenaar van de gîte heeft mij een eind weggebracht met de auto en de laatste vier km. heb ik gelopen. Het viel niet mee en de pijn was erger dan voorheen. Bij de gîte zeiden ze dat ze me wel even naar het medisch centrum wilden brengen,dus zo gezegd zo gedaan. Toen ik aan de beurt had de arts, die alleen maar Frans sprak,uitgelegd wat er aan de hand was. Hij vertelde dat ik een ontsteking aan een aanhechting van een spier aan het bot had. Bij de pharmacy de voorgeschreven medicijnen gehaald en me verder rustig gehouden en naar Sylvie gebeld. Die kwam me een uur later ophalen! Ik moest bij haar komen logeren!!! Was heel lief.
kapel van Abbaye de Sauvlade Navarrenx : vestingmuur en poort
donderdag 22 juni, Mauléon
Tot bijna acht uur geslapen vandaag en ontbeten met de 11jarige Arnaud, de jongste zoon van Sylvie. We hebben wat gekletst en de oma, Sylvie’s moeder kwam ook even kijken. Samen met Arnaud heb ik bij het klooster aan de overkant een stempel gehaald,met de fiets,en dat viel niet mee, duidelijk de verkeerde beweging.
het gezin Gonzalez Xavier op de Baskische trekzak het huis van de familie
A midi kwamen Sylvie en haar man thuis en we hebben lekker gegeten. Sylvie heeft een osteopaat gebeld en daar kan ik om vijf uur terecht. Die heeft aan m’n been getrokken en allerlei bewegingen gedaan. Met wat rust zou het wel goed komen,het gaat nu inderdaad een stuk beter en de ergste pijn is weg. Vanavond ben ik met Sylvie meegegaan naar het zangkoor en heb geluisterd naar Baskische liedjes en Clavelitos (dat is een pelgrimsliedje) mee gerepeteerd, de tekst mocht ik houden. Het koor zong best goed en iedereen had zeer warme belangstelling voor me.
vrijdag 23 juni, Mauléon - St.Jean-Pied de Port.
Mauléon : kasteel en dorp uitzicht vanaf terras
Vanmorgen was ik helemaal alleen en heb op het terras in de zon gezeten. Na het middageten heeft Sylvie me via allerlei binnenweggetjes naar Ostabat gebracht.
Gerard was er nog niet dus heb ik in de plaatselijke bar gewacht. Na een half uurtje was hij er. Na ons blije weerzien hebben we eerst nog wat gedronken en zijn toen naar St.Jean-Pied de Port gereden, waar we op zoek gingen naar de herberg van Arno en Huberta, L’Esprit du Chemin. Daar werden we warm ontvangen door de hospitalero’s : Hanne,Thijs en René. Er waren erg veel Nederlanders met fietsen en ik heb ook weer een aantal van mijn Franse kennissen gezien. Lekker gegeten en om tien uur, jawel, naar bed.
Hier begint voor Ida ,en ook een beetje voor mij een gedwongen rustperiode van tien dagen. Gerard.
klik op de afbeelding voor vergroting
Vervolg zie :