deel 3 Saint-Jean-Pied-de-Port - Santiago de Compostela
deel 1 Waalwijk - Vézelay
deel 2 Vézelay - Saint-Jean-Pied-de-Port
NIET HET EINDDOEL, MAAR DE WEG ERNAAR TOE, IS HET BELANGRIJKSTE
klik op de kaart voor de vergroting
Zaterdag 24 juni,St.Jean-Pied de Port.
Vanochtend met Gerard St.Jean -Pied de Port ingelopen en wat noodzakelijke dingen gekocht zoals een nieuw nachthemd. Rond twaalf uur een terrasje opgezocht en op z’n Frans zeer uitgebreid zitten eten. Het begon te onweren en het is daarna de hele middag blijven regenen. De herberg was helemaal vol en we hebben `s avonds Indonesisch gegeten,heel lekker,ook de buitenlanders vonden het geweldig.
St.Jean -Pied de Port : straatje ( Rue de Citadelle )
tijdens het eten in de gîte in St.Jean -Pied de Port
gîte : keukenraam aan de straatkant brug en de Nive
top
Zondag 25 juni,St.Jean-Pied de Port.
Vandaag zag het er wat beter uit met het weer. We zijn met de auto gaan rijden. Eerst naar St.Michel en daarna over een klein binnenweggetje de berg over. Onderweg zagen we loslopende varkens,koeien,paarden schapen en geiten en een enkele herder in de mist maar we kwamen eindelijk aan in Arneguy,een grensplaatsje. De ene kant van het dorp is Spaans en de andere kant Frans. We zijn doorgereden naar Roncesvalles en hebben de 74-jarige Aart van den Heuvel nog gezien die bijna op de ruim 1.100 meter hoge col was. In Roncesvalles koffie gedronken, voor het eerst weer een beetje Spaans gesproken en het dorp bekeken.
Arneguy links Frankrijk , rechts Spanje loslopende varkens ( bergweg 128 )
refuge Roncesvalles Roncesvalles : St.Jacob
de 74-jarige Aart van den Heuvel in de mist op de ruim 1.100 meter hoge col Gerard met Aart
Twee restaurants, een kerk en een paar grote refugio’s. That’s it. In de middag geluierd en voor de herberg gezeten. Er waren veel dagjesmensen op de been. Sommigen maakten foto’s van Gerard. Een echte pelgrim!!
Gerard voor de deur van de gîte : "een echte pelgrim ?! "
Later zat ik met een zakmes een stuk kaas te eten en jawel…. Er werd weer gefotografeerd. Wel hééééél aparte mensen, die pelgrims.!!!Toen we later zaten te eten in de herberg werden we zelfs door het open raam op video gezet! Nou vráááág ik je!!!
Maandag 26 juni,St.Jean-Pied de Port.
Mijn bil gaat vandaag voor het eerst weer wat beter,gelukkig want ik wil nu onderhand ook wel eens de Pyreneeën over. Al een paar dagen zie ik mensen vertrekken en het begint bij mij weer te kriebelen,maar ik moet niet te veel doen en willen,maar vooral zitten en niet te veel lopen. Voor mijn eigen bestwil moet ik nog even volhouden. Ik wil zo graag die laatste 850 km. tot Santiago ook lopen en daar trots aankomen en niet met de auto of de transbagage. Dus nog even volhouden en zitten,zitten en lummelen!!!!
deur met schelpen in St.J.P.de P. porte d `Espagne Mariabeeld in toren
Jan met de "kar " man met ezeltje
Dinsdag 27 juni,alweer...
Omdat de herberg helemaal vol zat en we toch niet weg hoefden hebben we laat ontbeten en zijn daarna voorzichtig over de stadsmuur en de citadel gewandeld. Uitgebreid geluncht en wat rondgelummeld. Samen met René zorgen wij vanavond voor het eten, Provençaalse kip, mooi recept voor René. Het is goed gelukt en iedereen vond het erg lekker.
St.Jean-Pied de Port : citadel Gerard op de trappen van de citadel
Woensdag 28 juni,inderdaad,nog steeds……
Vandaag mijn schoenen,die gerepareerd moesten worden weer opgehaald. Ze zijn slordig gemaakt. Na de lunch gaan lopen,zonder rugzak naar Orisson (7km) waar Gerard op me wachtte. Het ging niet helemaal zoals ik had gedacht en gehoopt en had na de wandeling weer veel pijn. Besloten om morgen maar weer naar een dokter te gaan.
Orisson ligt aan de route van St.Jean-Pied de Port naar Roncesvalles op ongeveer 7 km.met een steile klim. Boven is een nieuwe pelgrimsherberg waar je een stempel kunt halen als je daar aangekomen bent. Bij helder weer een geweldig uitzicht over de zeer verre omgeving. (Gerard.)
St. J.P. de P. met "onze gîte ged. in beeld
Donderdag 29 juni,juist, nog steeds…
Vanochtend een afspraak gemaakt met de arts en ik kan om 11.15 uur terecht.
Mijn verhaal gedaan en de arts voelen en doen,blijken het toch een paar spieren te zijn. Hij gaf me goedkeuring om me door een fysiotherapeut te laten behandelen en daar kon ik ’s middags al terecht. Die heeft me even flink pijn gedaan toen die spieren werden aangepakt. Naderhand ging het wat beter,morgen weer zo’n behandeling.’s Avonds zijn we naar een voorstelling geweest van Baskische dansen in Raï Laï, een indoor pelotehal. Pelote is een Baskische balsport waar alleen de Basken iets van begrijpen.
Baskische dansen in Raï Laï
Vrijdag 30 juni, inderdaad….
Vanmorgen de was in het sop gezet en naar de fysio geweest. Deze keer werd ik door een mevrouw behandeld met stroomstootjes en massage. Het was een enorme teleurstelling toen ik te horen kreeg dat ik nog niet mocht gaan lopen. Dus maandag terug voor de volgende behandeling en verder rustig aan doen. Dat viel enorm tegen, want ik hoopte zondag weer verder te kunnen lopen,de tranen liepen me over de wangen. Het ergste is dat iedereen,behalve Gerard, nu op me inpraat om te stoppen en volgend jaar de tocht af te maken. Ik voel daar niets voor,ik loop naar Santiago, en niet naar St.Jean-Pied de Port! Het valt echter niet mee om te accepteren om nog langer te moeten blijven rusten. Toch denk ik dat het verstandig is. Als het daarna nog niet gaat kan ik altijd nog afhaken maar dat is niet de bedoeling. IK GA NAAR SANTIAGO!!! En verder……Ik weet diep in mijn hart dat ik er kom,dit jaar nog, te voet !! Moet alleen nog wat geduld hebben.
Zaterdag 1 juli, in,raad eens…
Vanwege de herrie op straat vannacht slecht geslapen. Vandaag met de auto naar St Jean de Luz geweest en een stukje over de promenade gewandeld en heerlijk mosselen gegeten.
St. Jean de Luz : heerlijk mosselen gegeten
Verder naar het Noorden een strandje opgezocht en genoten van de zon en de zee. Op ons dooie gemak weer terug naar St. J. P. de P. en een klein wandelingetje gemaakt langs de Nive, en op een bankje wat gegeten en gedronken. Heb wel besloten om me te schikken in mijn gedwongen rustperiode en de fysio af te wachten. Het gaat al wel wat beter denk ik. Gerard is nog steeds hier. Ik vind het heel vervelend voor hem. We hebben niet kunnen doen wat we wilden en hij zit een beetje met mij opgescheept. Denk ik.
Hij zegt wel van niet maar echt leuk is het ook niet natuurlijk.
Zondag 2 juli, alweer in…
Vandaag zijn we naar Lumbier in Spanje gereden,daar is de Foz de Lumbier, een diepe kloof, waar een grote kolonie vale gieren en andere roofvogels te zien zijn. Daar hebben we heel rustig een stukje gewandeld en van het mooie weer en de overweldigende natuur genoten. Daarna zijn we doorgereden,hebben onderweg lekker gegeten en zijn langs een meer via een prachtige bergpas over een heel smal kronkelweggetje weer terug gereden naar St. Jean- Pied de Port.
Foz de Lumbier, een diepe kloof, waar een grote kolonie vale gieren te zien is .
land rond Berdun Berdun brug in Orthez
Stèle de Gibraltar : Sinds de 12e eeuw komen hier de routes uit Parijs , Vézelay en Le Puy samen .
Maandag 3 en Dinsdag 4 juli, St.Jean-Pied de Port.
Twee dagen van rust en kleine wandelingetjes en de behandelingen bij de fysio.
Twee dagen lummelen en lummelen. Naar de fysio geweest. Ik voel niks meer en mag het weer gaan proberen!
Gerard zingt : "Toen wij uit Rotterdam vertrokken....."Accordeonbegeleiding door Thijs
Bericht van Thijs op zijn site : ( zie ook zondag 9 april )
"Ida, die ik ook in de abdij van Leffe tegenkwam in Dinant in België had teveel gedaan, onder een heup was het onstoken geraakt en ze zat al twee weken in St Jean Pied de Port met fysiotherapie etc. Haar man Gerard was overgekomen.Op dezelfde dag dat ik weer verderging, startte ook Ida weer. Gerard heeft heel wat boekjes, een jas en een tent van mij meegenomen naar Nederland. "
Woensdag 5 juli, St.Jean-Pied de Port - Roncesvalles.
Vanmorgen afscheid genomen van Huberta, Arno en René en door Gerard boven op de top bij Orisson afgezet en nog even samen koffie gedronken. Na dikke knuffels TE VOET door de dikke mist vertrokken naar Roncesvalles.
De weg over de Pyreneeën met schapen Mariabeeld van Orisson kruis met Ida
oude boom wordt opgegeten steen met schelp fontein Roland
grenspaal Legende van Roeland uitgebeeld slaapzaal in Roncesvalles
Het lopen ging goed en de route was niet al te moeilijk. Door de dikke mist helaas geen mooie vergezichten. Het bleef wel stijgen en dalen over de rechte weg. Om twee uur was ik in Roncesvalles en heb ik op het terras waar ik al met Gerard was geweest een pilsje gedronken. Moest wachten tot vier uur,ik heb een nieuwe credential (Pelgrimspaspoort waar alle stempels in komen) gekocht. De slaapzaal is groot, er kunnen wel 120 mensen slapen in stapelbedden. Ik slaap boven een Deen, naast een Italiaan en ook de Noor en de Italiaan van gisteravond zijn hier. Ik ga straks met ze eten. Om acht uur is de H.mis waar je verondersteld wordt naar toe te gaan. Er is nu weer een heel nieuw publiek en ik moet nog wennen aan al die mensen die een deel uit gaan maken van mijn leven. Maar ongetwijfeld wordt dit ook weer een geweldige ervaring. De mensen selecteren zich vanzelf. Er komen steeds nieuwe mensen bij met wie je praat en wandelt en lacht. Twee Fransen, madam met rood haar en haar monsieur met kale kop liggen recht tegenover mij. Verder is het weer het bekende gedoe van voeten en kuiten insmeren,lezen,schrijven,slapen,enz. Ondanks de vele mensen is het erg rustig.
Straks lekker eten,daarna de kerk en dan slapen. En morgenvroeg weer op. Om acht uur moet je weer buitenstaan. Het eten was lekker, soep vooraf, een forel met frites en yoghurt als toetje, met een fles water en een fles wijn voor vier personen. Ik werd aan een tafeltje gezet met drie Hongaren. Een sprak Frans, een Engels en eentje een beetje Duits. Samen deden ze Hongaars en ikke alle drie de talen. De H.mis ging snel en in het Spaans of course, was wel weer even wennen na al dat Frans. Er werd een speciale zegen voor de pelgrims uitgesproken waarna we gezamenlijk het Salve Regina zongen,het licht in de kerk ging uit en alleen het Mariabeeld was verlicht.
Nog even gebabbeld met een Française, nu slapen.
Donderdag 6 juli, Roncesvalles - Zubiri.
Vanmorgen om zes uur ging het licht aan en begon iedereen zich te wassen, kleden,lopen en te ritselen. Om goed half zeven was ik weg, er was geen ontbijt. Dat was pas in het volgende dorp; Burguete. Dus eerst drie km. lopen,ik was een beetje stijf maar het ging. In Burguete naast de kerk met de vele platanen was een bar geopend. Daar lekker een boccadilla op met twee grote koppen koffie en m’n pilletje.
de slaapzaal buiten `s morgens om 8 uur
Heerlijk gelopen, beetje klimmen,beetje dalen en op het eind heel veel dalen.
Op aanraden van René naar de “privado”gegaan, die is echt goed. Ik slaap hier met de Noor en een Spaanse en een Canadese familie,opa,oma,dochter en kleindochter,gestart in St.Jean-Pied de Port .Ze vinden het te gek dat ik helemaal uit Nederland ben komen lopen. Het Spaans begint te komen,vanmiddag tolk gespeeld voor een Engelsman.
monument voor `n gestorven Japanse pelgrim kerk onderweg naar Pamplona
Vrijdag 7 juli, Zubiri - Cizur Major.
Vanmorgen na het ontbijt om kwart over zeven weer gaan lopen. Het was nog koud dus toch maar weer de fleece aan. Even voor Pamplona een boccadilla gegeten en toen begon de drukte. Het Fiësta van San Firmin (van de stierenlopen) was in volle hevigheid losgebarsten. Dat duurt een hele week. De mensen op straat dragen allemaal rode sjerpen en een rode halsdoek,vaak ook met rode schoenen,ook de kinderen. Er was ook een soort carnavals optocht met poppen en een stoet van voorname mensen en een heuse harmonie die ik echter niet heb horen spelen. Verder een grote kermis met heel veel eettentjes met gigantische paëllas. Met veel duw en trekwerk ben ik er samen met een Deense in geslaagd om door de meute te komen. We vonden elkaar in Pamplona en besloten samen de stad door te gaan.
Pamplona huis met schelpenversiering gigantische paëllas
kruis bij brug ingang van de stad ( vesting ) Pamplona : straat met versiering
Pamplona : Fiësta van San Firmin
Zaterdag 8 juli, Zubiri - Puenta la Reine.
Vanmorgen gewekt door een stel luidruchtige Hongaren die vonden dat ze vroeg op moesten staan. De weg vandaag voerde door een mooi landschap, bergop met heel veel windmolens. Bovenaan staat het ijzeren monument van de pelgrimsoptocht (aangeboden door de provincie Navarra + Amigos de Santiago ). De afdaling was lang en steil met veel steentjes. Ik heb geen pijn meer sinds de rust in St.Jean-Pied de Port. Ben twee km. van de route afgeweken om het mooie kerkje van Eunate te gaan bekijken. In Puenta la Reine plaats gevonden in de refugio waar ik mijn kamer deel met drie Mexicanen en een Frans echtpaar.
zonnenbloemen ( speciaal voor Estelle ) ruїne met strobalen
windmolens Perdon :pelgrimsstoet naar Santiago Mariabeeld
kerkje van Eunate zuilengalerij Eunate Mariabeeld in `t kerkje
kerkje van de andere kant kruisbeeld + put + poort te Obanos put bij de kerk
gemeenschappelijke was hangt te drogen De oude pelgrimsbrug van Puente la Reina
poort op pelgrimsbrug kerk Puenta : ooievaars op nest idem `s ochtends
Zondag 9 juli, Puenta la Reina - Estella.
Nee,géén Estelle. Tegen zes uur,het was nog donker, opgestaan. Om kwart voor zeven liep ik het stadje uit. Het was 22º C en er stond een beetje wind. Heerlijk gelopen en genoten van het Spaanse land. Het is hier prachtig! Dorpjes op de heuvels en afgemaaid koren met strobalen op het veld. Mooie dorpjes met nauwe straatjes waar een serene rust hangt,zoals b.v. Cirauqui, hoog op de berg. Bij de plaatselijke bakker kon je genieten van allerlei lekkers en er was ook een koffieautomaat. Een druk pelgrimspunt. Andere dorpen hebben een fontein met fris drinkwater. Even wat drinken of je fles bijvullen of zomaar met je voeten in de fontein. Estella ligt tussen de bergen en er is een mooie kerk.
Cirauqui oude brug tussen Cirauqui en Lorca fontein te Lorca
pelgrims te Lorca oude Romaanse kerk te Estella detail hoofdportaal
Estella : oude brug kerk tegenover Palazzio brug vanaf de andere kant
Estella : alberque en straatje `s morgens
Voor de verandering nu een keer een “kleintje onversneden” ofwel de volledige onbewerkte tekst van één dag uit het dagboek van Ida.
Maandag 10 juli, Estella - Los Arcos.
Het was vijf uur van ochtend en het eerste geritsel begon en de eerste mensen begonnen op te staan. Dit is héél typisch van het slapen in een albergue ofwel een hospice ofwel refugio. Je slaapt op stapelbedden. Soms kun je kiezen maar vaak krijg je gewoon een nummer en dat is dan je bed. Als je aankomt ga je onder de douche, doet je wasje en eet eventueel wat. Omdat het buiten zo warm is en in Spanje tussen twee en vijf uur de siësta heilig is en daarom alles op slot kun je niet veel anders doen dan op bed een tukje proberen te doen ofwel in de schaduw buiten gaan liggen en in je dagboek schrijven of praten met mensen.’s Avonds om tien uur moet je “binnen” zijn,de deur gaat dan op slot en je gaat maar slapen.’s Morgens dus, als het nog donker is, beginnen mensen op te staan. Ze doen dat héééél zachtjes,maar op een bepaald moment moet er iets in of uit een plastic zakje en dan begint het geritsel. Soms valt er iets op de grond en nu veel mensen met stokken lopen gaan ze zachtjes de deur uit en laten dan op de gang alsnog hun stokken vallen. Heel de zaal wakker! Tegen zessen is ongeveer iedereen aan het inpakken en de zaal op een enkeling na leeg. En zo komt het dat je dan ergens tussen zes en zeven uur aan het lopen bent en daarom ook weer vroeg in de middag,vóór de grote hitte weer binnen bent en dus weer gaat douchen,wassen,slapen enz. ’s Avonds kun je voor weinig geld een pelgrimsmaal krijgen (€ 9 à 10). Nu ben ik dus in Los Arcos, een redelijk grote stad waar je van alles kunt kopen. Er is hier een mooie kerk die ik straks ga bekijken en er zijn hier wel drie restaurants! Vandaag zag je het landschap een beetje veranderen. Je komt meer druiven tegen en de Rioja zit er aan te komen.
Spanje is mooi en het is geweldig om hier te zijn. De eindeloze vlakten van geel stro,of rode aarde met in de verte een bergketen, groen van de bossen of van rotsen. De brandende zon,soms al om tien uur ’s morgens. De dagen zijn hier ook korter, zo is het nog donker om zes uur ’s morgens en een half uurtje later is het al licht. Het begint op de tropen te lijken. Vandaag een paar km. voorbij Estella in Irache aangekomen en daar bij de wijnbron een paar slokjes wijn gedronken en een leeg waterflesje half gevuld. Dat was later lekker bij de lunch. ’s Morgens tegen zevenen is het nog niet zo’n goed idee om al volop aan de wijn te gaan. Je moet nog lopen en een heuveltje over. Dus…. Er zijn twee Nederlanders op de fiets gekomen, misschien wel leuk om daar straks een babbeltje mee te maken. De albergue wordt gerund door Belgen. Het is wel eens prettig om in je eigen taal te kunnen praten. Om half zes was de kerk open en die is erg mooi om te bekijken. Oude muurschilderingen, prachtige altaren,waarschijnlijk van bladgoud en een mooi orgel met grappige details. Ik heb geprobeerd wat te fotograferen maar dat lukte niet altijd, het Mariabeeld ging niet, maar gelukkig kreeg ik een foto. Die moet goed bewaard worden. Om acht uur was de H. mis en daarna de speciale pelgrimszegen. Dan moeten alle pelgrims naar voren komen. De priester gaf iedereen in zijn eigen taal een gebed en probeerde ook iets in de eigen taal te zeggen. Bij mij zei hij “Tot ziens”, was erg leuk. Daarna zijn we gaan eten,lekker chique voor € 10,00 terwijl in de bar beneden voor € 12,00 hetzelfde werd geserveerd in de herrie.
klooster te Irache Irache : wijn- en waterbron landschap tussen Irache en los Arcos
de "centrifuge"in Los Arcos kerk te Los Arcos hoofdaltaar
cloître bij de kerk detail orgel
Dinsdag 11 juli, Los Arcos - Logroño.
Vanochtend dacht ik om zes uur op te staan en stond verdorie al vóór vijf uur gekleed en tandengepoetst klaar. Had fout op het horloge gekeken! Om kwart over zes vertrokken, het was geen mooi weer, veel bewolking en er stond een frisse wind. Wel lekker gelopen. Een eind voor Viana kwam ik een Hongaars meisje tegen dat ik al kende,ze liep mank en had veel pijn. Ze begon te huilen en samen zijn we heel rustig naar Viana gelopen waar een paar vrienden van haar waren die haar verder konden helpen. Ze hinke pinkte net zoals ik, ik hoop voor haar niet dat het iets ernstigs is. Omdat het nog vroeg was ben ik doorgelopen naar Logroño, 28 km. bij elkaar. Hier is weer een mooi onderkomen en straks ga ik mee met een rondleiding door de stad.
poort te Viana druiven in juli de dochter van doña Felisia stempelt
Woensdag 12 juli, Logroño - Navarrete.
Gisteravond een stadswandeling door Logroño gemaakt. In de oude stad zijn veel ooievaars en er is een hele mooie kathedraal,Spaans Barok,en ze hebben in de kathedraal een echte Michelangelo! Vanochtend bijna drie kwartier gelopen voor ik Logroño uit was. In deze streek zijn veel druiven, Rioja en verder waren er veel wegwerkzaamheden met de nodige herrie. Het pad ging een tijd lang langs de snelweg,dat is dus ook minder. Vanmiddag op een pleintje onder de bomen lekker gegeten met Ronaldo, een Italiaan. Samen praatten we in een internationale taal,Duits,Engels,Spaans en een paar woorden Italiaans,maar samen kwamen we er wel uit. De refugio hier is wel mooi, geen grote slaapzaal maar kamers voor acht personen. Straks een kaart kopen voor Willie Kroot haar verjaardag.
kerk in Logroño ooievaars op kerktoren teken van de camino
pelgrim ( in M.E. kledij ) Marcellino met groep met Ronaldo aan de pelgrimsmaaltijd
overblijfsel van pelgrimshospitaal alberque te Navarete doorgang bij de alberque
bij Navarete
Donderdag 13 juli, Navarrete - Azofra.
Tot Najera was het niet leuk, we liepen over een zandpad langs de weg. Er wordt hier een nieuwe weg aangelegd en vrachtwagens rijden af en aan en zorgen voor enorme stofwolken. Na de stad werd het landschap weer mooier en in Azofra is een prachtige albergue, je slaapt met twee op één kamer en er zijn geen stapelbedden!
Vanavond gegeten met een grote groep, Luigi ( een Italiaan) heeft heerlijk gekookt en het was erg gezellig.
gedicht over de pelgrim
Romaanse poort voorbij Navarrete ooievaars te Najera
detail kathedraal Najera St. Jacob , kathedraal Najera kloostergang
Vrijdag 14 juli, Azofra - Grañon.
La Picota even voorbij Azofra De weg is nog steeds lang en heuvelachtig
Uitgeslapen vanmorgen en om zeven uur ontbeten en vertrokken naar Santo Domingo. De oude binnenstad bij de kathedraal is wel aardig en natuurlijk de kathedraal met het kippenhok bekeken, je mocht geen foto’s maken maar toch heb ik de kip en de haan op de foto!!!
de kippen in de kathedraal te Santo Domingo de la Calzada kathedraal
klik hier voor de prachtige legende !
in de klokkentoren oostwaarts westwaarts de was droogt in het galmgat
het uurwerk met Marian aan de pils in Grañon mariabeeld in kerk
schoenen in de toren slaapzaal kerk te Grañon
Daarna doorgelopen naar Grañon. Daar is de albergue in de toren van de kerk op een zolder, de was hangt hier te drogen in de galmgaten en je kunt gewoon tot bij de klokken komen en van het uitzicht genieten.
Als je de deur van de slaapzaal opent sta je op het koor, boven in de kerk. Ongelooflijk!!!
Zaterdag 15 juli, Grañon - Tossantos.
Na het ontbijt vertrokken en het waarnaar heb ik af laten hangen van de tijd. Tegen half 1 was ik in Tossantos en ben neergestreken in de Casa Paroquial de St Franciscus van Assisi,casa hospital de peregrinos, waar ik met veel liefde werd ontvangen. Het is hier erg rustig. De hospitaleros vonden het apart dat ik van mijn man zo lang van huis mocht en hebben ons uitgenodigd om op de terugweg samen langs te komen, want ze willen wel eens kennis maken met zo’n aparte man, heel leuk. Vanavond weer gezamenlijk eten en daarna een gebedsdienst.
Tosantos : hospital Hermita de muestra señora de la peña gebedsruimte
Waarom ben ik op de camino?
Ik krijg steeds meer het idee dat ik anderen kan helpen,mensen die moeilijk lopen etc. Met mijn eigen voorbeeld kan ik ze enorm helpen. Gisteren nog een jongen uit Oostenrijk,hij had een dikke knie en kon niet meer lopen. Hij wilde toch verder en na enig heen en weer gepraat samen met een hospitalero heeft hij besloten om te blijven rusten,1 dag. Hij mocht ook blijven want hij was “ziek” .Vanmorgen bedankte hij me,hij was eigenlijk opgelucht. Vanmorgen kwam ik weer een meisje tegen dat erg slecht liep. Ze was pas drie dagen onderweg en loopt maar één week. Dat brengt me op de “kneuzen”die ik sinds St Jean Pied de Port heb gezien. Het lijkt wel dat minstens de helft slecht loopt: knieën ingepakt,blaren,zere schouders en andere zaken. Het zijn echt mensen die niet geboren zijn om ver te lopen en het toch willen doen. Thuis lopen ze nooit,hun rugzakken zijn veel te zwaar en ze proberen steeds als eerste ergens aan te komen. Allemaal fout dus. In Frankrijk konden ze tenminste lopen , maar hier?!?!?
Zondag 16 juli, Tossantos - Ages.
De wereld is mooi !En groot. Langs bossen en hei gelopen met in de verte hoge donkere bergen in de mist. Prachtig! En ondanks dat er minstens honderd mensen bij mij in de buurt liepen was ik toch alleen op de weg. Iedereen liep verspreid. Op de hoogte,jawel het was weer eens klimmen vandaag, was het ook niet zo warm. Uiteindelijk aangekomen in San Juan de Ortega, een klein dorpje met een heel grote kerk en een klooster dat ze aan het verbouwen zijn. Er is daar ook een hospital del peregrinos waar al grote groepen jongeren zaten te wachten,dus maar drie km. doorgelopen naar Ages waar een mooie alberge is. Vanavond lekker gegeten met een Vlaamse en wat Spaanse vrienden en daarna zijn we naar archeologische opgravingen wezen kijken hier in de buurt.
kerk San Juan de Ortega tombe in de kerk archeologische site
Maandag 17 juli, Ages - Burgos.
Wat een rotweg!!Vanmorgen vertrokken bij een mooie zonsopkomst. Het eerste deel was mooi,door velden met zonnebloemen(girasols) maar op een gegeven moment kom je bij de aanleg van een nieuwe landingsbaan van het vliegveld van Burgos. Heel veel stof, herrie en vrachtwagens die af en aan rijden,om gek van te worden. Samen met een Frans echtpaar de route langs de rivier gezocht en over schaduwrijke paden Burgos binnengewandeld. We hebben een goedkoop pensionnetje gevonden en ik heb een kamer voor mezelf alleen. De kathedraal bekeken,wat gegeten en gedronken en inkopen gedaan. Burgos hoeft van mij niet, het is een grote stad en je moet je toeristisch gedragen en daar heb ik geen zin in. Geef mij maar een klein stadje of dorpje.
zonsopgang 07.03 uur poort te Burgos kathedraal van Burgos
kathedraal van Burgos portaal boven ingang binnen in sacristie
Dinsdag 18 juli, Burgos - Hornillos de Camino.
Ondanks het onweer vannacht lekker geslapen. Als je Burgos uitloopt moet je nog langs een stuk waar ze een nieuwe autoweg aan het aanleggen zijn. Daarna begint de meseta al een beetje, een berucht stuk onder de pelgrims. De meseta is een enorme vlakte met alleen maar graan en geen enkele boom of iets dat schaduw kan bieden. De temperaturen kunnen daar oplopen tot boven de 40 graden!Je moet hier vroeg starten en op tijd stoppen anders red je het niet. Ik loop op m’n dooie gemak en kom zo verder. Ik zit nu in een oud Spaans dorp in de schaduw op een bankje voor de kerk en er komen donkere wolken aan. Het begint te onweren en te regenen en een vrouw staat in de deuropening van een barretje te dansen van blijdschap. Het regent!! Het kan voor haar niet genoeg zijn. Te gek eigenlijk.
Hornillos de Camino : straatje detail in de kerk
Woensdag 19 juli, Hornillos de Camino - Castrojeriz.
De regen gisteren was na een uurtje weer voorbij. Vanochtend was het wel erg kil en ik ben in m’n fleecetrui vertrokken. Ik loop nu op de meseta en in de verte dreigt een onweersbui en er is hier niets waar ik kan schuilen. Ik hoop gauw ergens aan te komen en ineens,beneden in een dal is er een dorpje. Met de regencape aan verder gegaan, maar na enige tijd klaarde het op en kregen we weer blauwe luchten. Onderweg kwamen we langs de ruïne van de abdij van St Anton, hier is de meest primitieve auberge van de camino,gerund door Italianen.
"Onderweg kwamen we langs de ruïne van de abdij van St Anton"
We zijn maar verder gegaan, Gérard, Genèviève en ik. We hebben een prachtige kamer in het Casa des Holandeses. Ook naar de kapper geweest, ik zie er weer mooi kort uit.
Wat is het hier prachtig,weidse vlakten met slechts hier en daar een boom,een ezel op een heuvel en de schaapsherder ernaast onder de paraplu om de schapen te hoeden:de wereld zou hier voor mij zo stil kunnen blijven staan.
Donderdag 20 juli, Castrojeriz - Fromista.
Ik ben waarschijnlijk de enige pelgrim die in een fleecetrui over de meseta loopt.
Het waaide vandaag erg hard maar de hitte viel mee. In Boadilla del Camino heb ik gerust en een heerlijk bord linzensoep gegeten.Aan het begin van het dorp zag ik een ezel tussen een kudde schapen,aan de aan beide kanten liep een herdershond, maar de herder zelf was er niet! De wandeling ging verder langs het Canal de Castilla. Een grote naam voor een vaart die niet breder is dan het Koningsvlietje. Bij Fromista was een sluis met een aantal trappen voor het grote verval, het is een kanaaltje dat dient voor irrigatie. Ik heb ook een Nederlands echtpaar ontmoet waar ik vanavond mee ga eten, hoef ik ook weer eens geen Spaans of Frans te praten. Er vliegen hier heel veel ooievaars,mooi om te zien.
Meseta : de vlakte na Castrojeriz sluis bij Fromista
Ik had straks op de vlakte een prachtige filosofische gedachte maar ben die helaas vergeten. Ik kan er niet meer opkomen. Misschien morgen weer,maar dan moet ik het wel meteen opschrijven denk ik. Het is gewoon zonde om het niet meer te weten.
Vrijdag 21 juli, Fromista - Carrión de los Condes.
Samen met het Nederlands echtpaar ontbeten en samen vertrokken. André loopt wat sneller dan Anna en ik. We hebben de route nacional gevolgd, niet erg mooi, gelukkig was er niet veel verkeer. Om half 12 aangekomen in Carrión de los Condes waar we meteen zijn neergestreken bij de Clarissen in het klooster van Santa Clara. We hebben hier mooie kamers. We zijn in het centrum wezen eten en hebben daarna het Real Monasterio bekeken, was erg mooi. Als avondmaaltijd hebben we zelf een salade gemaakt met tomaat,asperges,tonijn en olijven en brood. Met twee flessen wijn hadden we mooi genoeg. Om tien uur:slapen!
St.Jacob klooster te Carrión de los Condes
Anna bij monument te Carrión eten op de kamer met Anna en André
Zaterdag 22 juli, Carrión de los Condes - Terradillos de Templarios.
Om vier uur stonden de eersten alweer te trappelen van ongeduld om te vertrekken!!!Sommigen met wat herrie en anderen heel rustig. Vandaag zou een berucht stuk komen van de meseta, 17 km. lang géén dorp,één bron,géén boom, géén…géén…,helemaal niks!!!Veel eten en drinken mee en maar lopen met het verstand op nul. Het ging eigenlijk erg goed en voor we er erg in hadden kwamen we aan in het dorp aan het einde van die 17 km. Daar op een terrasje wat gerust, gegeten en gedronken en verder gelopen naar Terradillos de los Templarios. Dat is een stil dorp in de immense Spaanse graanvlakte dat vroeger onder de jurisdictie van de Tempeliers viel. Er zijn veel bakstenen en lemen huizen met het gras er nog in. (vloerbedekking)
grotwoningen ; op weg naar Terradillos
Zondag 23 juli, Terradillos de Templarios - Bercianos del Real Camino.
Het was koud vanochtend en ik heb tot negen uur in m’n fleece gelopen,het waaide erg hard. Tegen tienen waren we in Sahagun, waar we gerust hebben en het stadje bekeken. Daarna verder naar Bercianos waar we recht op de albergue afliepen. We werden welkom geheten door enkele vriendelijke nonnetjes en kregen een bed. Daarna naar de bar en gezellig een pilsje gedronken en wat tappa’s gegeten. Met een Nederlander gesproken die via Sevilla naar Santiago was geweest en nu op de terugweg was. Hij was al ruim drie maanden onderweg.(Ida zelf ook,maar daar had ze kennelijk geen erg in, Gerard) Om vijf uur was het gezamenlijk zingen op straat. Een zuster begeleidde op de gitaar en iedereen deed mee. Daarna helpen in de keuken met koken en naar de gebedsbijeenkomst. De dienst was heel stichtend en ik mocht een Engels gebed voorlezen,aan het eind kregen we de zegen en een sterretje. Toen eten en na het eten de ene helft luieren en de andere helft afwassen. Met z’n allen naar de zonsondergang gekeken en met een mondharmonica als afsluiting “Ol lang syne”, een heel fijne afsluiting van een mooie dag.
Sahagun : St.Jacob Sahagun
de zusters van Berciano gezamenlijk zingen enz. zonsondergang in Berciano
Maandag 24 juli, Bercianos de Real Camino - Mansilla de las Mulas.
....en de weg gaat door : 13 km....
Prima gelopen vandaag en naar Machteld en Colin op de camping alhier gegaan.
Omdat dit wel een hele korte is nu weer een “kleintje onversneden”,Gerard.
Dinsdag 25 juli, Mansilla de las Mulas - León.
Het was leuk gisteren,we hebben lekker bijgepraat over van alles en nog wat. De kleinkinderen en vooral ook over de nieuwe wereldburger Elias . Verder over vroeger, Spanje en nog veel meer. Veel wijn gedronken en calamares en nootjes en spaghetti gegeten. Pas tegen elf uur gaan slapen. Machteld heeft al mijn kleren gewassen en ik mocht niks doen, niet eens mee helpen afwassen!We zijn vanmorgen pas om zeven uur opgestaan en op verzoek heb ik een Engels ontbijt op met heerlijke koffie. Om goed acht uur “weggewandeld” door Colin en Machteld en hond Gipsy. Afscheid genomen en weer monter op weg naar León. En als je dan denkt dat je de allerlaatste pelgrim bent merk je dat er nog steeds mensen achter je lopen en dat je ze ook allemaal voorbij loopt. Nou ja, allemaal!?!? Het was maar een korte etappe vandaag. Me ingeschreven bij het Monasterio Benedictines en na het douchen de stad in. Eerst wat gelopen en gegeten en toen de kathedraal bekeken. Prachtig,vooral de ramen zijn ongelooflijk mooi. De rest van de kerk trouwens ook. Niet zo tierelantijnenachtig als die in Burgos. Ik persoonlijk vind hem veel mooier.
León : kathedraal plaza hoofddeur kathedraal
boven op het dak : lijnenspel pleintje bij monasterio kruisbeeld voor San Marco
San Marco ( nu parador ) muzikanten in León
Meteen bij een van de Mariabeelden een kaarsje opgestoken. Nou ja,een kaarsje! Je gooit €1,00 in een box en er gaan een aantal lampjes branden die na verloop van tijd weer uit gaan. De geur van echte kaarsen ruik je hier niet. ’t Is allemaal automatiek!!! De bedoeling is echter nog steeds hetzelfde. León is trouwens een heel mooi oud stadje. Er is een stadsmuur en een barrio Gotico (oude stadswijk),een aantal kerken en pleinen. Het is ook niet zo hectisch als Burgos. Of komt dat omdat het vandaag een ferià is. De dag van Santiago. Er is vanavond wel wat te doen in de stad maar we moeten op tijd weer terug zijn. Dat is dan weer jammer. Pelgrims MOETEN nu eenmaal vroeg naar bed. En ’s morgens vroeg weer wakker! Hier in León gaat de poort pas om zes uur open. Dat scheelt een uur langer slapen want de 4 uur ploeg kan niet weg. Straks gaan we met z’n allen naar de kapel voor de pelgrimszegen. Is altijd weer mooi. Daarna slapen,ik kwam er achter dat ik helemaal vergeten ben om een foto te maken bij Machteld en Colin op de camping. Was wel leuk geweest, jammer.
Woensdag 26 juli, León - Villar de Mazarife.
Ik heb goed geslapen,de slaapzalen waren gescheiden,één voor mannen,één voor vrouwen en één voor echtparen. Niemand kon vroeg weg omdat de poort pas om zes uur open ging,dus lekker uitgeslapen tot tegen zessen, was echt een zegen. Uit León vertrokken en bijna anderhalf uur door de stad gelopen op zoek naar een alternatieve route. Die loopt niet langs de grote weg, maar is wel rustiger en mooier om te lopen. En het is maar vier km. verder. Toch neemt de grootste groep pelgrims de camino langs de grote weg. Vandaag zo’n 20 km. gelopen en aangeland in een kleine albergue: San Antonio de Padua. Er is hier een hospitalero die fysiotherapeut is.
Ik heb me laten masseren en hij wist precies de zere plekken in mijn been te vinden.
Morgen 29 km. naar Astorga, dat moet een mooi stadje zijn.
....zegt genoeg..... kerktoren in Villar de Mazarife
Donderdag 27 juli, Villar de Mazarife - Astorga.
Vanmorgen met veel emotie afscheid genomen van Pépé, de hospitalero, zijn massage gisteren heeft me goed gedaan. Hij wenste me veel courage toe en buon camino.
brug bij Hopital d `Orbigo onderweg ( alternatieve route ) naar Astorga
Astorga detail klok ( man / vrouw )
Astorga : zicht op bisschopspaleis en kathedraal paleis Gaudi voorkant kathedraal
Het weer was bewolkt en we hebben flink doorgelopen naar Astorga langs weer een andere alternatieve route, om niet de hele dag het gezoef van auto’s te hoeven horen, anders word je gek. Met Astorga in zicht begon het serieus te onweren,ik was blij dat ik daar niet alleen liep. Ik heb de hele dag last gehad van een gevoelige plek onder mijn linker hiel. Dat bleek,jawel,toch een blaar te zijn. En dat na meer dan 2500 km! Astorga heeft een mooi oud ommuurd centrum met een mooie kathedraal en bisschoppelijk paleis van Gaudi. Vanavond een halve haan met friet op en nog een “43”als slaapmutsje.
Vrijdag 28 juli, Astorga - Rabanal del Camino.
Met André en Anne de stad uit gewandeld, ze hadden er goed de pas in en ik heb er voor gekozen om in mijn eigen tempo te gaan lopen. De omgeving verandert weer en er komen weer bergen op de achtergrond. Verder veel heide en een paar bomen en mooie dorpen.
Het einde komt naderbij met elke stap en hoewel ik graag naar huis wil om mijn kinderen en kleinkinderen te zien, zou ik het liefst nog heel lang onderweg willen blijven. Het vervult me met emotie en de tranen springen in mijn ogen,zeker als je het mooie landschap hier ziet. En het Cruz de Ferro komt er morgen aan. Mijn last, de stenen voor de kleinkinderen en voor Kees gaan dan uit mijn rugzak en ik hoop de last van mijn linkerbeen ook.
op weg naar Rabanal kerk in El Ganso
Zaterdag 29 juli, Rabanal del Camino - Molinaseca.
Het was prachtig vanmorgen,genoten van de oranje ochtendlucht. De morgenzon kleurde de bergen in de verte rood. Prachtig. Het was heerlijk om te wandelen over het klimmende en dalende pad met mooie vergezichten en de prachtige bergen in de kleuren groen en rood tot bijna zwart. Bij het Cruz de Ferro werd het heel emotioneel,ik heb mijn stenen daar geworpen en foto’s gemaakt(laten maken).Vanaf het moment dat ik weer loop heb ik het gevoel dat er een last van mij is afgevallen. Heeft het Cruz magische krachten of is het just an idae? Het laatste stuk van de wandeling leek een beetje op La Gomera.
Cruz de Ferro in de verte het gooien van de stenen bij het Cruz
refugio Manjarin onderweg naar El Acebo Riego de Ambròs : dorpsgezicht
Zondag 30 juli, Molinaseca - Villafranca de Bierzo.
Het was nog donker toen ik vanochtend vertrok, de straatlantaarns waren nog aan. Ik schrok van een plotseling overstekende ree. De route liep gewoon langs de weg en in Ponferrada is niet veel meer te zien dan een kasteel van de Tempeliers. Wel op één of andere manier de pijlen en schelpen (dat is de routemarkering) kwijt geraakt en langs de carratera doorgelopen. Na enige tijd toch de camino weer gevonden. Om half elf was ik al in Cacabelos,veel te vroeg om te stoppen dus maar verder gelopen naar Villafranca. Morgen wordt het weer een klimdag. Dat worden dus minder kilometers denk ik.
Ponferrada : kasteel v. d. Tempeliers kasteelruїne Villafranca del Bierzo
Villafranca vanuit de alberque St.Jacob aan einde Villafranca in de ochtend
Maandag 31 juli, Villafranca de Bierzo - O Cebreiro.
Eindelijk in Galicië !! Nu begint het echt op te schieten. Ik heb de laatste twee dagen gigantisch goed gelopen en waarschijnlijk een dag ingehaald. Vandaag wilde ik na een flinke klim stoppen in la Faba maar de albergue ging pas om twee uur open en ik had geen zin om zo lang te wachten. Ben dus maar doorgelopen en zit nu in O Cebreiro te genieten van prachtige uitzichten naar alle kanten over bergen en dalen in een heel toeristisch gehucht. Hier op de berg besef je pas hoe groots de wereld eigenlijk is. Ik heb gehoord dat Jan van Driel uit Cuijk hier vandaag is langsgekomen,evenals Jan Wieringa (met de kar) die is ook hier in de buurt. Jammer dat ik ze niet heb gezien, was een leuke reünie geweest.
Vergezicht onderweg naar O`Cebreiro huisjes in O`Cebreiro
Mariabeeld in kerk te O`Cebreiro vergezicht richting Galicië "Mists of Avalon" in Galicië
Straks in de kerk heb ik een echte,jawel ze zijn er nog steeds, kaars opgestoken en wat gebeden. Tranen kwamen in mijn ogen van emotie dat het bijna is afgelopen en dat de vrede die er op de camino heerst en door en met elkaar wordt gevoeld over enige tijd weer over zal gaan in de beslommeringen van alle dag. De mensen zijn jachtig en moeten,moeten,moeten en moeten. Hier op de camino leer je dat er altijd tijd is. Tijd om te gaan en tijd om aan te komen. Een beetje vroeger of een beetje later,snel lopend of traag lopend ,je komt er altijd. Ieder in zijn eigen tempo. Tijd is relatief. Als je te vroeg bent weet je niet wat je moet doen en als je te laat bent heb je geen tijd om uit te rusten. Ik ben geloof ik aardig filosofisch bezig. Misschien ga ik nog eens een verhaal schrijven over tijd. Moet kunnen.
Dinsdag 1 augustus, O Cebreiro - Triacastela.
Wat een klotedag! Vanochtend regende het. Eigenlijk was het een wolk die tegen de berg opklom en waaruit het miezerde. Van al de prachtige vergezichten was niet veel meer over. Je liep op het pad en dat was het. Ik heb gewacht tot het licht was, want in het donker zie je niks. Er was een Spaanse groep die bang was dat de schoenen nat werden. Ze deden plastic zakken over hun schoenen en hebben daarmee meer dan drie uur gelopen. Het was een koddig gezicht. Toen na een poos de mist begon te verdwijnen was het landschap een sprookje. Ik vergeleek het met “The mists of Avalon”, een ander zag Frodo te voorschijn komen. Hoe dan ook, het was de moeite waard om er een foto van te maken. Tot bijna in Triacastela heb ik de regencape aan gehad. Dat is dus zo’n 24 km. Toen kwam de zon. De albergue was vol en ik werd naar de privado gedirigeerd. Is prima. Nu ik dit schrijf is de privado inmiddels ook helemaal vol. Er liggen al matrassen op de grond. Om half drie gaan eten en opgelopen met,wat ik dacht Spanjaarden,maar naar later bleek waren het Brazilianen die hier wonen. Cuba was er ook weer en Denemarken en Wien. Samen gegeten en veel gelachen. Was echt gezellig. In O Cebreiro gisteravond een lekker maaltje pulpo op, voor herhaling vatbaar. Er is hier een echt bad!Nou,daar heb ik dus lekker in gelegen. Verwennerij.
Woensdag 2 augustus, Triacastela - Sarria.
Het was weer een beetje mistig en koel vandaag. De fleece dus weer een poos aangehad. Bij het ontbijt toch besloten om toch langs Samos te gaan. Dat was echt de moeite waard. Het pad was erg mooi en het deed vaak denken aan Engeland. Het ging omhoog en omlaag en er waren veel bomen. Je komt door heel kleine gehuchtjes langs een rivier met regelmatig cascades.
gehucht tussen Triacastela en Samos Samos : Monasterio de Samos
Monasterio de Samos in het Monasterio : cloître + fontein
In Samos de abdij bekeken,foto’s gemaakt en met de Brazilianen nog koffie gedronken. Nog een poos doorgelopen en tegen half drie in Sarria aangekomen. Besloten om maar hier te blijven,het was warm en verder gaan had niet veel zin. De municipal hier was al vol dus de privado maar weer genomen. Nu ik zo dicht bij Santiago ben krijg ik toch wel kriebels om vlug aan te komen. Fijn om Gerard weer te zien en te weten dat we naar huis gaan en ik de kinderen en de kleinkinderen weer kan zien. Het is bijna voorbij en ik heb een geweldige wandeling gehad. Zelfs de vervelende dingen in Frankrijk zijn nu leuk om over te praten. Kun je zien dat alles relatief is. Het moment van beleven is mooi of heel erg in negatieve zin, maar later realiseer je je dat het toch zijn mooie momenten had. Ik ben gisteren op de foto gezet met een groepje van drie vrouwen die mij een monument vonden en samen met mij op de foto wilden!Ze sturen hem per e-mail. In één van de dorpjes stond gisteren een vrouwtje met crépas (een soort pannenkoekjes). Later hoorde ik dat in het beslag een lepel varkensbloed wordt gedaan voor de kleur! De Brazilianen hadden er één op en hoorden later dit verhaal van het vrouwtje en lustten er daarna ook geen meer. Het verhaal werd bevestigd door de serveerster van het restaurant. Zo hoor je nog eens wat. Ik had gelukkig gen honger. Moet er niet aan denken.
Donderdag 3 augustus, Sarria - Portomarin.
Het miezerde vanmorgen en ik ben met de cape over de schouders gaan lopen maar de regen stopte. Langs de hele weg bleven donkere wolken dreigen en ik heb wel tien keer de cape aan en uit gedaan. Dat schoot dus niet op. Het was ook fris en de fleece moest weer aan. Niemand begrijpt dit waarschijnlijk, maar bloedheet heb ik het hier eigenlijk nog niet gehad. De camino gaat nog steeds door heuvellandschap en blijft dat doen tot aan Santiago. Dat is dus best wel mooi. Het hooggebergte heb ik achter me gelaten maar de bossen en heuvels blijven. Portomarin is een dorp aan een stuwmeer. We zitten met een hele groep in albergue “Mirador”en van hoog op de heuvel kijken we naar het water. Er is niks op het water. Veel te koel!
nog zo`n 100 km te gaan uitzicht over het meer van Portomarin Portomarin
de kerk van Portomarin ons Noors/Pools/Cubaans/Italiaans /Deens
( steen voor steen opnieuw herbouwd ) vriendenclubje
Ik ben vandaag ook de 100km. paal gepasseerd. Het aftellen is nu dus echt begonnen. Er zijn veel mensen die de laatste honderd km. lopen. Sommigen dragen niet eens een rugzak en worden ’s middags of ’s avonds opgehaald. Hun bagage zit in de bus. Ze hebben ook veel kleding bij zich en zo. Ze lopen wel,Nou ja,
Sommigen sukkelen een beetje voort. Het zijn ook vaak grotere groepen,jammer eigenlijk. Ze nemen alle bedden in beslag en soms moeten de echte pelgrims veel verder doorlopen, omdat er dan geen plaats meer is. Ik probeer morgen een afstandje meer te doen om die grote groep voor te blijven. Ik heb Gerard niet meer gehoord vanmiddag, wacht maar af tot hij belt.
Vrijdag 4 augustus, Portomarin - San Xulian.
Vanochtend een hele grote croissant op en een chocolatine. Heerlijk. Na het ontbijt lekker gelopen. Ik voelde me goed en had er zin in. Er waaide een koude wind en de fleece was net te warm toen de zon hoger kwam, maar met mijn groene shirt met ¾ mouw was het warm genoeg over het thermo-shirt.
Het lopen was veel over de weg langs een speciaal pelgrimspad en vaak ook door dennenbossen. Die geuren heerlijk als de zon schijnt. Ik heb een tijdje met Pipo en Nana opgelopen, maar ben er uiteindelijk toch maar vandoor gegaan. Nu zit ik in San Xulian, een gehucht van niks,zo’n drie km. van Palas del Rei af en dat is weer een grotere plaats met meer dan 1000 bedden!Er stoppen daar autobussen uit Cadiz met Santiagotoeristen en hier dacht ik dat te kunnen vermijden. Laat hier nou een groep Italianen neerstrijken. Ze zijn wel erg aardig en ik mocht keurig op mijn beurt mijn wasje doen en ze vroegen van alles. Ze zijn op weg met een padre en bidden veel,ook onderweg. Het is hier verder erg rustig, er wandelen af en toe pelgrims langs en dat is het. Auto’s kunnen hier wel komen, maar die zijn zeldzaam hier. Nog twee of twee en een halve dag lopen en dan ben ik er. Ik verlang er nu erg naar om aan te komen,temeer ook omdat Gerard nu onderweg is en in de buurt!! De wolken zijn helemaal verdwenen, maar er staat nog steeds een harde wind. Is misschien maar goed ook anders zou het hier waarschijnlijk bloedheet zijn. Ik zit lekker aan een glaasje witte wijn en ben eigenlijk wel blij met deze omgeving. Zo heb je ook veel minder drukte om je heen en geen last van geklap met deuren en zo. Het avondeten was prima. Gezamenlijk met de anderen gegeten,de Italianen aan twee grote tafels en het kleine tafeltje voor twee Spanjaarden te voet en twee met de fiets en een Franse jongen(een vreemde vogel overigens) en ik.
Horrero : opslagplaats voor maїs , graan "Amigos de Santiago" gratis koffie
"Amigos de Santiago" ; water Alberque San Xulian
Zaterdag 5 augustus, San Xulian - Arzúa.
Na een goed ontbijt met sinaasappelsap en veel koffie vertrokken en lekker rustig onder de eucalyptusbomen naar Melilde gelopen. Ik was er te vroeg op pulpo te eten. Jammer want Melilde schijnt DE plaats te zijn waar je dat moet eten. Nou ja, eigenlijk smaakt de pulpo in héél Galicië lekker. Ik heb onderweg kennis gemaakt met Jezus, een Spanjaard die vanaf Pamplona loopt. We zijn een heel eind samen opgelopen. Tegen half twaalf kreeg ik honger en is hij alleen verder gegaan. We hebben nog even gediscussieerd of het mogelijk zou zijn om zondag aan te komen, maar na enig nadenken heb ik besloten om tóch maar voor maandag te kiezen. Zondag zou dan de aankomst ruim na de middag vallen en maandag ruim voor de middag en de pelgrimsmis van twaalf uur. Hier in Arzúa kwam ik Pipo tegen,hij was met de bus vanwege zijn blaren. Ik heb een pensionnetje gezocht en gevonden,de albergue was n.l. al vol. Gerard had intussen gebeld en verteld dat hij goed aangekomen was, hij vroeg me ook of ik nog ver moest lopen die dag. Later belde hij vreemd genoeg nog een keer. Hij wilde weten waar ik was en ik vertelde dat ik in een pensionnetje zat. Even later werd ik gebeld met de vraag of ik even naar de receptie wilde komen. Stond hij daar!!!!! Geweldig. Samen hebben we wat gegeten en gedronken en zijn laat in de middag ieder naar ons eigen adres gegaan, Gerard naar Santiago en ik naar mijn pensionnetje.*(Gerard heeft een mooi verhaal over zijn ontmoeting met mij).*Vanavond op het pleintje met de Cubaans,Pools, Noors en Italiaanse vrienden nog wat gegeten. Intussen in de buurt van Arca een hotelletje geboekt.
*Ik had besloten om Ida tegemoet te rijden om haar onderweg te verrassen. Daarom had ik me tactisch geïnstalleerd op een terrasje bij de ingang van Arzúa waar het pelgrimspad het dorp binnenkomt. Je kunt je niet vergissen, want alle pelgrims komen hier langs. Ik had haar opgebeld en gevraagd waar ze ongeveer was om haar op het moment dat ze zou passeren te roepen en verheugde me al op onze ontmoeting die nu zo dicht bij was. “Ik zie de lantaarnpalen van het dorp in de verte, ik denk dat ik nog vijftien tot twintig minuten moet lopen en dan ben ik er” (Waarschijnlijk waren we op dat moment minder dan 200meter bij elkaar vandaan!)Daarom kon ik rustig nog even naar het toilet,zulke dingen moeten ook wel eens gebeuren en ik had nog tijd zat. Mijn lief had zich echter schromelijk in de afstand vergist en is de plaats waar ik me tot mijn sanitaire afwezigheid had opgehouden gepasseerd. Ik sta dus een plasje te plegen en mijn vrouw loopt langs!!! Wij hebben elkaar dus ver van huis op een haar na gemist. Sint Jacobs wegen zijn ondoorgrondelijk en maken soms rare bochten en slingers, omdat pelgrims anders gaan denken dat ze er al bijna zijn. Met die wetenschap in mijn achterhoofd heb ik nog bijna een uur op Ida zitten wachten zonder dat ze langs kwam en heb toen nog maar eens gebeld en gevraagd waar ze was.”Ik zit al lekker in mijn pensionnetje en ben al lekker onder de douche geweest”.Oh,…ja….fijn. Ik ben toen maar naar het bewuste pensionnetje gereden,200 meter verder,en heb haar vanuit de receptie laten bellen of ze even naar…. Enfin,de rest van het verhaal hebt u al gelezen .
Zondag 6 augustus, Arzúa - Pedrouzo.
Lekker relaxt gelopen. Weer door eucalyptusbossen met af en toe mooie vergezichten. Gerard belde om elf uur waar ik was en waar ik naar toe ging. Naar Arca dus! Het viel voor hem nog niet mee om dat te vinden. Blijkt later dat het plaatsje anders heette:Pedrouzo. Na enig heen en weer gebel hebben we elkaar toch gevonden en hebben heerlijk op een terrasje gezeten.”Het hotel”zou ons met de auto op komen halen. Ik moest dus wachten op de anderen, Pipo, Jolanta, Nana en Anselmo de Cubaan. Gerard en ik zijn er met de auto achteraan gereden en hebben later in het hotel lekker gegeten. Vroeg in de avond is Gerard weer vertrokken naar Santiago. Lekker luxe,zo’n hotel!! Nu al twee dagen een goed bed, een badkamer en een eigen toilet op de kamer. Ik deel de kamer met Jolanta, is tenslotte kostenbesparend. Gerard vertelde over de enorme bosbranden die overal in de omgeving van Santiago woeden. Gelukkig wel aan de andere kant van de stad. Is best wel eng.
maandag 7 augustus, Pedrouzo - SANTIAGO ! ! ! De aankomst van Ida in Santiago de Compostela
Vandaag is het de grote dag om aan te komen. We werden vanmorgen om zes uur al weggebracht met de auto naar een cafetaria om daar het ontbijt te nuttigen. Daarna zijn we gaan lopen. Omdat Nana ziek was, ze had koorts, liepen we niet zo hard en ben ik zelf toch maar doorgegaan. Ik wilde op tijd in de stad zijn. Bovendien was Gerard daar!! We hebben onderweg nog geprobeerd om wat te eten en te drinken maar op een of andere manier kwamen we niet aan de beurt. We zijn maar verder gegaan. Op zich stelt Monte Gozo, vijf km. voor de stad op zich niet zoveel voor. Er staat een monument en er is een enorme albergue.
monument bij Monte Gozo
En er is het uitzicht over de stad. Dát is wel even een héél emotioneel moment!!! Je bent er dan weliswaar nog niet, maar je ziet de stad, je weet dat je nog ongeveer een uur moet lopen en dan is een tocht van ruim vier maanden ten einde en heb je ruim 2700km. gelopen en…en….en… .Even slikken. Even de sterke armen van een Spanjaard om je heen,zo van: Meid het komt goed ,je gaat het halen,we begrijpen je tranen…
Ik heb een cola gedronken en ben verder gegaan. Felicitas had een sms gestuurd dat ze me op een webcam zouden kunnen zien. Moest even doorseinen dat ik er was. Leuk idee dat ze me thuis konden zien als ik aankwam. Later bleek dat nu net deze webcam het niet deed. Wel op de Praza Quintana waar we later op de middag naar toe zijn gegaan. Estelle had nog gebeld om te vragen wat ik aan had. De stad is groot en druk en je moet er een héél eind doorheen voordat je bij de kathedraal bent. Onderweg kwam ik m’n Deense nog tegen waar ik mee door Pamplona ben gelopen en een paar keer mee in dezelfde albergue heb geslapen. Ze was gedeeltelijk met de bus gegaan vanwege de problemen met haar knieën. Het was wel ontzettend leuk om haar nog een keertje te ontmoeten na zo’n lange tijd! En toen ineens was daar de kathedraal en het plein en…en… Ik weet het niet meer. GEWELDIG. Héél véél emoties bij Gerard en mij. Samen zijn we de kerk ingegaan. En daar was ook Maria Helena uit Mexico en een weerzien met héél veel mensen die allemaal onderweg mijn pad hebben gekruist. Weer emoties.
...........SANTIAGO de COMPOSTELA....... op het grote plein voor de kathedraal
in de kerk met Maria Elena uit Mexico
De mis begon met een repetitie geleid door een nonnetje. Samen zingen en om precies twaalf uur stapte de priester binnen en begon de mis. Alle pelgrims die aangekomen zijn worden genoemd,b.v. 12 pelgrims uit Frankrijk,vertrokken te Roncevalles enz.,ik nog niet want ik ben nog niet aangemeld,ik heb mijn Compostela nog niet opgehaald. Morgen dan maar weer naar de kerk. Na de kerk naar het bureau voor mijn compostela, maar daar was het zo druk dat we dit maar even hebben uitgesteld tot later. Toen de Praza Quintana opgezocht en de kids gebeld om te zwaaien. Estelle was niet thuis, maar Felicitas wel en het lukte.
de stempelkaarten worden gecontroleerd en de Compostela uitgereikt
Nog even door de stad geboemeld ,gegeten en gedronken en naar Gerards hotel om me te douchen en om te kleden. Pas veel later mijn kamer opgezocht met behulp van Jolanta en een kamer geregeld voor morgen. Afgesproken met z’n allen om acht uur morgen om gezamenlijk luxe te gaan ontbijten in de ‘Mirador” op de Plaza Mayor.
klik hier voor het filmpje over het zwaaiende wierookvat ( Botamufera ) ; duurt even met inladen .
Klik hier voor het bewijs : de Compostela
Klik hier voor de foto`s van de terugreis en thuiskomst