Dag 39  Melide - Santiago de Compostela 62 km

Dinsdag 1 juni 2004

Jawel... Eindelijk is het dan zover...
Na 39 dagen zwoegen & zweten hebben Pap & Hermien op dag 39 hun doel bereikt:
Santiago de Compostela.
Van Harte Gefeliciteerd !!!!
We vinden het allemaal hartstikke knap van jullie!!!!!



Nou Pa & Hermien. Van harte gefeliciteerd!
We vinden het allemaal heel erg knap van jullie en zijn uiteraard hartstikke trots!
Een hele prestatie!!

Donderdag a.s. om 07.15 hebben Pap & Hermien een vlucht naar Amsterdam terug kunnen boeken.
Dat betekent heel vroeg opstaan... Als het even mee zit staan ze rond 10.00 weer op Nederlandse bodem.
Ik ga proberen mijn vrije dag van maandag om te ruilen voor donderdag, om ze vervolgens van Schiphol
op te kunnen halen. We zullen nog wel eerst even een fietsendrager moeten zien te monteren...
Hopen dat dat lukt, want er schijnen nog onderdelen bij de Renaultgarage te liggen

Nou... hiermee is dan tevens het einde van deze mailing bereikt (he he... eindelijk rust...)

Verslag Hans:

Op naar Santiago de Compostela! Wat een reis hadden we gehad, zwoegen en afzien maar bovenal: genieten. Santiago was ons hoofddoel, maar de reis er heen bleek toch het belangrijkste te zijn. De mensen die wij ontmoet hebben, de hulp die wij overal kregen. Het was een rijke ervaring

De laatse etappe voor ons verliep voorspoedig. Om de 25 km rustten we even uit en dronken wat thee met iets te eten. Om 15.15 kwamen we langs het vliegveld van Santiago en daar Santiago nog 11 km verder was, besloten we maar gelijk onze tickets te bestellen.

De man achter het loket sprak bijna geen woord buiten de grens. Wij konden twee dagen later om kwart over 7 's ochtends  via Barcelona naar Amsterdam. Vooruit maar, we wilden toch wel weer graag naar huis.

Omdat wij met Iberia vlogen kregen wij pelgrimskorting. 50 %. Kosten 426 euro. Een hoop geld. Later, in een gesprek met Ko en Paula die toevallig bij ons in het vliegtuig zaten hoorden we, dat zij een retour hadden genomen voor 750 euro.

"Ja", zei Ko," dan ben je goedkoper uit". "Nou, wij hebben 426 euro betaald. Boffen wij even". Tot wij er achter kwamen, dat het 426 euro per persoon was. Waren we nog duurder uit.

In Santiago was onze eerste gang naar de cathedraal. Een voorbijganger zette ons op de foto welke wij met de Compostela's hebben laten inlijsten. Vervolgens gingen wij naar het kantoor waar we onze paspoorten met stempels lieten zien.

Het meiske keek wel op. "Veel stempels". "Ja, maar wij komen ook helemaal uit Nederland" Overal werd met ontzag gereageerd. We kregen onze compostela's en lieten die een paar winkels verder

plastiviceren.  Terwijl Hermien nog wat kaarten ging kopen, ging ik terug naar onze fietsen die daar eigenlijk onbeheerd stonden. En wie loop ik daar tegen het lijf? De twee Duitsers uit de refugio in St. Jean Pied de Port. Het was een leuk weerzien. De dikke Duitser had direct een kamer voor ons. Zelf hadden ze er ook een geritseld bij een particuliere dame. Wij mee naar haar huis. 6 Trappen op en in een lange gang wees ze ons een piepklein kamertje zonder ramen, dus 's nachts hartstikke donker. Mij niet gezien. We vonden uiteindelijk een kamer in een hotel vlakbij. 71 euro.

Nou ja, we hadden het wel verdiend. We kwamen veel bekenden tegen. Het Amerikaanse stel uit Minnesota, het stel uit Oisterwijk en....Ko en Paula. Met de laatsten dronken we gezellig een kop thee en haalden we herinneringen op van de laatste dagen.

Om zes uur gingen we naar de cathedraal waar een mis opgedragen zou worden. Helaas was er geen aparte plaats voor pelgrims ingeruimd. Er waren zelfs pelgrims die met hun rugzak binnenkwamen en moesten staan. Het wierookvat werd door tien broeders aan een dik koord de kerk door gezwaaid en het orgel speelde uit alle macht terwijl een non er prachtig bij zong. Dat had ze bij het begin ook gedaan en wel op de melodie van "My Lord, what a morning", voor mij een zo bekend lied. Hoeveel keer had ik dat in Engeland niet solo gezongen. Het was een dienst die je meegemaakt moet hebben.. Jammer, dat alles in het Spaans gezegd werd

Er ontgaat je dan wel veel. De volgende dag bleven we in de stad en bezichtigden we de kathedraal. De fietsen hadden we in het kantoor van de administratie van de kathedraal gezet zodat wij die niet behoefden mee te slepen. En natuurlijk was ik mijn helm weer kwijt. Overal gezocht, ook bij de administratie, maar niemand had hem gezien. Totdat we mensen op straat tegen kwamen die hem beslist in het kantoor hadden gezien. Wij weer terug. Inmiddels had zich een lange rij pelgrims gevormd die allemaal hun compostela wilden hebben. Ik had geen zin in de rij te gaan staan. Het ging uiteindelijk om de helm. Wij iedereen voorbij. Nou, dat gaf me een kommentaar. Een paar medewerkers gingen een s"achter" kijken en ja hoor, de helm kwam te voorschijn. Na de kathedraal kochten we nog wat kaarten, gingen die in het postkatoor schrijven en deden die buiten, in een leeuwenbek, op de post. Zo, de vriendenkring had een mooie kaart van de kathedraal met de tekst: 2487 km. We hebben het gehaald.

's Middags gingen we met de fiets naar ons hotel vlak bij het vliegveld. Hadden we een dag daarvoor al besproken. De volgende ochtend moesten we vroeg op. Nou, van slapen kwam niet veel. Om vier uur waren we al wakker. Toen maar langzaam de spullen ( voor de laatste keer) weer ingepakt en in het donker gingen we om kwart over vijf richting vliegveld.

Toch wel toevallig dat de mensen die je honderden km's daarvoor ontmoet hebt voor je in het vliegtuig zitten. De fietsen gingen zonder problemen mee. De sturen werden gedraid en de lucht ging uit de banden. Inpakken hoefde niet. Ik had wel Wouter te voren gebeld of die een fietspomp mee wilde nemen. Nou, dat was maar goed ook, want op de luchthaven gaat wel de lucht er uit maar niet er in. De reis was weer een hele belevenis. De Pyreneeën vlogen onder ons vandaan in enkele minuten. Daar hadden wij een hele dag over gedaan. Al dromende zag ik mijzelf weer klimmen, Hermien achter mij aan. Wat hebben we moeten afzien, maar wat hebben we een fantastische reis gehad. We zijn rijker terug gekomen met een schat aan ervaringen. De thuiskomst was fantastisch. Wouter haalde ons op Schiphol op, fietsen op de fietsdrager en na een goed uur waren we weer thuis. Allemaal bloemen, kaarten en een spandoek "Welkom thuis" De kinderen en kleinkinderen waren er, familie en vrienden. Fantastisch, om nooit te vergeten.