Naar het Aviodrome op vliegveld Lelystad

Wij schrijven zaterdag 1 mei 2004 wanneer vier roeiers zich verzamelen bij vliegveld Twente. Het (naar later zal blijken ambitieuze) plan is om eerst naar Lelystad te vliegen om het Aviodrome te bezoeken en dan door te vliegen naar Eelde. Wat blijkt echter? Het voor ons gereserveerde toestel staat op Teuge... Kees, Lukas en ik stappen bij Tom in de auto en zetten koers naar dit veld tussen Deventer en Apeldoorn. Daar aangekomen vinden wij de PH-WAI. Het (inmiddels ingekorte, Eelde laten wij voor wat het is) feest kan beginnen...

Nieuwsgierig snuffelen Lukas en Tom aan deze Cessna-172, ondertussen volop foto's makend. Zelf begin ik alvast met de "walkaround", dit is een visuele inspectie van de buitenkant van een vliegtuig. Kees kijkt voor de zekerheid ook nog een keer en constateert met mij dat alles in orde is. Lukas en Tom worstelen zich de kist in. Het lijkt krap, maar nadat beide heren zich geïnstalleerd hebben, komen zij tot de conclusie dat één en ander toch best comfortabel zit. Ook Kees en ik stappen in en beginnen met het afwerken van de checklist. Kees, die niet bekend is op Teuge, neemt via de radio contact op met de havendienst over de te volgen uitvliegprocedure. Teuge is een zogenaamd niet-gecontroleerd vliegveld, wat inhoudt dat er geen verkeerstoren is waar klaring ("clearance") gevraagd moet worden. Men start en landt op zicht, desgewenst met ondersteuning van de havendienst.

De baan van Teuge is 730 meter lang. Dit betekent dat wij een "short-field take-off" moeten uitvoeren: taxi naar het begin van de baan, zet het vliegtuig op de rem, geef vol gas, remmen los en accelereren maar. Volgens het boekje stijgen wij op en klimmen rustig naar 1.000 voet (voor wie het weten wil: 1 voet komt overeen met 30,48 centimeter). De vlucht verloopt voorspoedig - al houdt het zicht niet over - en na een krappe twintig minuten verschijnen wij ten noordoosten van Lelystad.

Kees zet de landing in. Wij taxiën naar het platform. Iedereen hobbelt goedgemutst het havengebouw in. Eerst de inwendige mens versterken. Dit lukt prima en voldaan lopen wij in de richting van het Aviodrome. Eerst bekijken wij een film over de terugkeer van een oud type vliegtuig, de Constellation, of "Connie" zoals zij liefkozend genoemd wordt. Daarna lopen wij naar een replica van het stationsgebouw van het Schiphol van voor de oorlog. Werkelijk prachtig. Duidelijk is te merken dat in de jaren dertig vliegen nog voor de happy few was, compleet met alle bijbehorende grandeur. Uit luidsprekers klinkt weemoedige dixielandmuziek en wij wanen ons terug in de tijd. Tot slot bezoeken wij een expositie die ons van het prille begin van het vliegen tot de hedendaagse luchtvaart voert. Al met al is dit themapark de moeite waard om te bezoeken.

Tijd om terug te vliegen! Kees en ik spreken af om in de stad te eten. Zo gezegd, zo gedaan. Onder het genot van een hapje en een drankje evalueren wij de dag.

Peter K., Enschede

Weemoed naar vervlogen tijden: het oude stationsgebouw van Schiphol