Rond 200 v. Chr. ontstond er ten noordoosten van het Dal van
Mexico een stad die onder de latere Azteken bekend zou staan als
Teotihuacán (Stad van de Goden). Tegen het begin van onze
jaartelling had Teotihuacán zich ontwikkeld tot het grootste en
belangrijkste religieuze centrum van Mesoamerika. De bloeitijd van
deze stad duurde van circa 300 tot 600 n. Chr. Op zijn
hoogtepunt had de stad een omvang van meer dan 20km² en woonden er zo'n 200.000 mensen en was daarmee
de op vijf na grootste stad ter wereld. De originele naam van de
stad, de taal die er gesproken werd en de cultuur die de stad
bouwde blijft onbekend.
Helaas
zijn er geen teksten bekend van deze cultuur, maar gelukkig wordt
er in oude inscripties van de Maya's naar Toetihuacán verwezen.
Hierdoor weten we dat de adel van deze stad de Maya-steden
bezochten en dat de vrouwen werden uitgehuwelijkt met locale
Maya-heersers tot ver in Honduras. Maya hiërogliefen hebben het
over Speergooier Uil, die waarschijnlijk keizer van Teotihuacán
was en meer dan 60 jaar regeerde. Deze keizer onderhield banden
met de Maya-heersers van Tikal en Uaxactun. Mogelijk had
Teotihuacán een belangrijke rol in het beschermen van de
Maya-heersers tijdens de vele oorlogen. In het boek Terugblik
op een Wereldtijdperk wordt aangegeven welke rol zij precies
vervulden.
Volgens
de legende van de Azteken was dit de plaats waar de goden zich
verzamelden om de nieuwe zon creëerden. De stad wordt in oude
geschriften, zoals de Popol Vuh van de Maya's, ook gelijkgesteld
met de mythische stad Tollan.
Het
hart van Teotihuacán bestaat uit een ceremonieel centrum met als
belangrijkste kenmerken de twee kilometer lange Laan van de Doden
op een noord-zuid as. Halverwege de laan bevindt zich aan de
oostkant de Piramide van de Zon (zie foto). Langs deze laan is ook de
Piramide van de Maan en de Piramide van Quetzalcoatl te vinden
(waaruit blijkt dat de cultus van de gevederde slang reeds vele
duizenden jaren oud was).
Rond
het ceremoniële centrum bevinden zich vele wijken met woningen en
werkplaatsen. De wijken waren ingedeeld naar afkomst. Er waren
onder andere speciale wijken voor de Maya's, Zapoteken en Mixteken.
Teotihuacán had invloed op alle culturen van Mesoamerika. In de
Maya-stad Tikal is de invloed goed te herkennen. In het gedeelte
dat men tegenwoordig El Mundo Perdido noemt (The Lost World) zijn
vele bouwwerken te vinden in de herkenbare Mexicaanse stijl, waar
onder andere de Talud-Tablero bouwstijl toe behoort. Hierbij
rust een verticale wand (tablero) op een schuin aflopende wand
(talud).
Teotihuacán
was het belangrijkste handelscentrum van Midden-Amerika. De
belangrijkste producten waren jade, obsidiaan, aardewerk en
quetzalveren.
De
reden dat Teotihuacán en de cultuur in de zevende en achtste eeuw
ten onder zijn gegaan is nog
steeds onduidelijk. Men denkt dat ook hier het klimaat veranderde
waardoor er onvoldoende voedsel verbouwd kon worden voor de
bevolking. Tegen 750 n. Chr. was de stad verwoest en verbrand.
Mogelijk dat de Tolteken hier iets mee te maken hebben
gehad.
Teotihuacán werd echter nooit vergeten.
De ruïnestad werd een pelgrimsoord ten tijde van de Azteken en
ook bij de Maya's leefde de gedachte van de stad voort in de
heilige geschriften. De Conquistadores stonden versteld van de
omvang en vandaag de dag is het een van de grootste toeristische
trekpleisters van Mexico.
Rond 200 v. Chr. ontstond er ten noordoosten van het Dal van
Mexico een stad die onder de latere Azteken bekend zou staan als
Teotihuacán (Stad van de Goden). Tegen het begin van onze
jaartelling had Teotihuacán zich ontwikkeld tot het grootste en
belangrijkste religieuze centrum van Mesoamerika. De bloeitijd van
deze stad duurde van circa 300 tot 600 n. Chr. Op zijn
hoogtepunt had de stad een omvang van meer dan 20km² en woonden er zo'n 200.000 mensen en was daarmee
de op vijf na grootste stad ter wereld. De originele naam van de
stad, de taal die er gesproken werd en de cultuur die de stad
bouwde blijft onbekend.