‘Met microfoons gooien is nog geen bezieling’

Door Yvo Jouvenaar, Haagsche Courant vrijdag 6 juli 2001.

Den Haag – Toen Martijn Stienstra ruim een jaar geleden in Den Haag aankwam, was zo’n beetje het enige dat hij over de Haagse popscene wist dat Anouk en de Golden Earring er uit voortkwamen. En dat hij het ook in die beruchte en beroemde scene wilde gaan maken. Nu ja, het is niet alsof hij z’n spullen pakte en naar Den Haag vertrok in de hoop van de Grote Doorbraak (Den Haag is nog lang geen Hollywood, laten we eerlijk zijn), maar toch hoopte Stienstra dat een nieuwe omgeving zijn muzikale aspiraties een stimulans zou geven. Zijn eerste poging, het project The Method, trok al wat aandacht vanwege de degelijke en pretentieloze poprocknummers waar Stienstra als één van de weinigen in Den Haag in grossiert. Stienstra was hierbij verantwoordelijk voor de gehele muzikale begeleiding én de composities. Maar toch wist hij toen al dat dit niet het einddoel was. “Eigenlijk was The Method een manier om een beetje naamsbekendheid te genereren”, aldus Stienstra. “iets om andere bandleden mee te interesseren. Interviews en recensies gaven me iets om te laten zien, terwijl de muziek zelf potentiële medemuzikanten liet horen welke kant ik op wilde. En dat is aardig gelukt”. In de anderhalf jaar die hier op volgende, speelde Stienstra met een aantal muzikanten, totdat hij de samenstelling vond die goed werkte. Het resultaat was ’18 Rabbit’ (spreek uit ee-tien), waarmee hij sinds een aantal maanden de ronde doet op de regionale podia. Samen met bassist Paula Spits, drumster Emilie Cleuver en gitarist en mede-songwriter Hans van der Velden is Stienstra nu klaar om Nederland kennis te laten maken met zijn muziek. 

Toegankelijk

De muziek van 18 Rabbit ligt in het verlengde van The Method. Goed gearrangeerde popsongs en een toegankelijke sound zijn de sleutelwoorden. Zijn invloeden zoekt Stienstra dan ook onder commerciële songwriters als Bryan Adams, terwijl er ook echo’s van Dire-Straitsfrontman Mark Knopfler zijn te horen in de vier nummers die de debuut-ep ‘Are You Still Here?’ rijk is. Toch is het zeker niet Stienstra’s opzet om snel rijk te worden van muziek voor de massa. Dit zijn nu gewoon de liedjes die hij schrijft. En Stienstra is niet van plan die aan te passen. Niet om meer platen te verkopen, maar ook niet om de felbegeerde ‘street-credibiltity’ te verwerven die veel andere (stiekem) commerciële acts er toe noopt zo ruig mogelijk te doen zodra er pers of publiek in de buurt is. “De liedjes staan bij mij altijd op de voorgrond”, vertelt Stienstra. “het imago is wat mij betreft onbelangrijk. Je versterker op twaalf zetten en de microfoonstandaard door de zaal gooien, is dat echte bezieling? Of gaat het er om hoe hard je aan je nummers sleutelt en hoe oprecht je in je muziek bent? Wat mij betreft gaat het om het laatste. Als mensen naar onze optredens komen en horen hoe wij sommige van onze nummers akoestisch spelen, merken ze wel dat wij ook bezield zijn. Alleen niet op een spectaculaire, in het oog lopende manier. Maar wel net zo vol overgave”. De podiumsuitstraling van 18 Rabbit mag dan ingetogen zijn, de naam waar de groep zich mee tooit is des te opvallende. Want mag 18 Konijn dan wel betekenen? Stienstra:” We zaten op een avond met z’n allen rond de tafel op zoek naar een naam, maar niets voelde echt helemaal goed. Toen kwamen we hierop. Het is oorspronkelijk de naam van een oude Maya-koning. Dat heeft verder helemaal niets met onze muziek te maken, maar het rolt wel lekker van de tong. Dus sindsdien zijn wij 18 Rabbit”.

Zoektocht naar het ideale popliedje

door Yvo Jouvenaar , Haagsche Courant 12 oktober 1999

Als het op het uitstippelen van zijn muzikale carrière aankomt, laat singer/songwriter Martijn Stienstra weinig aan het toeval over. Zijn zelfgeproduceerde album 'The Method’ is zowel wat de geluidskwaliteit als de liedjes betreft tot in de puntjes verzorgd. Het is het resultaat van een aantal jaren kritisch schrijf- en denkwerk. “Ik heb een professionele benadering van muziek”, als Stienstra. “Ik ben al heel lang bezig met het maken van nummers en daarin heb ik geleerd hoe belangrijk het is om niet alleen aan de composities, maar ook aan de presentatie veel aandacht te besteden. Muziek is mijn lust en mijn leven. Ik wil elke keer als ik iets maak dat het beter is dan de vorige keer”.

Dat hij op de goede weg is, bewijzen de aanmoedigen die Stienstra voor zijn werk met de groep College kreeg van topmuzikanten als Tjeerd Oosterhuis (Total Touch) en Ferdi Bolland. “Bolland maakte deel uit van een demo-jury die mijn cd koos uit een flinke stapel inzendingen. En Tjeerd Oosterhuis was ook geïnteresseerd in mijn nummers. Dat gaf mij het gevoel dat ik in elk geval niet spoor volledig bijster was”.

‘The Method’, Stienstra's meest recente product, is een plaat vol middle-of-the-road poprock, waarbij de kwaliteit van de liedjes meteen opvalt. Bij Stienstra is weinig te bespeuren van de al te voorspelbare structuren en akkoorden die in dit muzikale genre vaak de dienst uitmaken. Integendeel, zijn liedjes liggen makkelijk in het gehoor, maar zijn ook duidelijk het resultaat van bewuste keuzes en muzikaliteit. Verwacht geen extreme solo’s of onbegrijpelijke toonladders; Stienstra wil gewoon een nummer op een mooie manier vertolken. “Ik noem het feelgoodrock”, aldus Stienstra. “Ik probeer mijn liedjes altijd te perfectioneren tot het punt dat ik echt niet meer weet wat ik er verder nog aan zou moeten doen. En ik wil het de luisteraar niet al te moeilijk maken door rare wisselingen of breaks in m’n nummers te gooien. Een beetje kan wel, om het voor jezelf als muzikant interessant te houden, maar niet op zo’n manier dat de luisteraar het niet meer begrijpt. Zie het zo: als ik een nummer ga schrijven, dan probeer ik voor ogen te houden wat voor mijzelf het ideale popliedje zou zijn. En vervolgens porbeer ik zo dicht mogelijk bij dat ideaal te komen”.

Stienstra is een kersverse Hagenaar, maar hoopt ook in zijn nieuwe thuisstad snel een groep muzikanten om zich heen te verzamelen. “Ik moet hier nog met de juiste mensen in contact komen, maar dat gaat hopelijk snel lukken. Want, nu moet het gebeuren. Ik ben als vanaf mijn tiende jaar met muziek bezig. Zeventien jaar dus. Ik porbeer de zaken in een stroomversnelling te brengen, door middel van mijn studie geluidstechniek en door ‘The Method’ te promoten. Nu is het zaak om iemand te ontmoeten die op dezelfde lijn zit”.