Informatie  Gallery  Te koop  Victoire club  Discussie  Download Zoeken 
 










Het Eerste nationale Victoire-22 treffen

Met pinksteren dit jaar was op de Westeinderplassen het Victoire-22 evenement. Zes Victoire-22 komen hier op af. Samen met nog enkele begeleidende schepen in totaal een twintigtal mensen. Toch niet gek voor een eerste keer. Hans Valk was er bij en doet verslag.


Vrijdag 9 juni 2000

Toen ik op vrijdagavond 9 juni om ongeveer kwart voor acht 's avonds wegvoer uit Willemsdorp, stond de stroom net de goede kant op. Tot ongeveer half tien zou ik stroom mee hebben. Niet helemaal onbelangrijk, want stroom mee of tegen op de Dordtse Kil betekent een verschil van 2 tot 3 mijl over de grond. De route ging in noordelijke richting en het einddoel was de Westeinderplas.

Aldaar zou de volgende dag om ongeveer 17:00 uur het Eerste Victoire-22 Treffen starten. Of dit werkelijk het allereerste V-22 treffen was, is overigens de vraag. Het evenement vond namelijk plaats onder auspiciŰn van de Victoire Club. Deze werd opgericht op 21 mei 1971 als club van Victoire-22 vaarders. Er waren dus beslist eerder treffens met voornamelijk V-22's. Maar dit terzijde.

Om even voor 23:00 uur was ik in de jachthaven van W.V. IJsselmonde (pal tegenover de mond van de Hollandse IJssel) en om 24:00 uur lag ik te kooi.


Zaterdag 10 juni

Willemsdorp - Westeinderplas betekent: staande mast route. En staande mast route betekent: spoorbrug Gouda. Aan de hand van een handig kaartje van de staande mast route, dat door de ANWB wordt uitgegeven, was mij duidelijk geworden dat genoemde spoorbrug draaide om 10:13 uur en om 13:13 uur En dan nog een keer 's avonds, maar dat was voor mij niet relevant.
Vanaf Gouda rekende ik op tenminste vijf uur varen tot de het verzamelpunt op de Westeinder. De brug van 13:13 uur was dus eigenlijk al aan de late kant. Maar de spoorbrug van 10:13 uur halen, dat betekende vroeg opstaan. De Algerabrug in de Hollandse IJssel, tussen Capelle en Krimpen aan de IJssel draait 's morgen tussen 06:00 en 06:45 uur en daarna pas weer om 9:18 uur. In een uur vaar IK niet van Capelle aan de IJssel naar de spoorbrug Gouda, temeer daar de Julianasluis er nog tussenin zit. Zodoende ging op 10 juni om ongeveer half zes 's-morgens de wekker aan boord van Brandaan en lag ik om tien over zes te toeteren (lang-kort-lang) voor de Algerabrug. De brugwachter bleek ook wakker en zeer co÷peratief, zodat ik om 6:15 uur alweer op weg was naar de Julianasluis in Gouda.
De tijd van aankomst daar was ongeveer 8:15 uur. Van vorige gelegenheden herinnerde ik me dat er hier doorvaartrecht moest worden betaald, maar aangekomen in het sluiswachtershuisje bleek dit sinds 1998 te zijn afgeschaft. De net boven water drijvende houten balken, die in de sluis als remmingswerk dienstdoen, waren er overigens nog steeds. Eigenlijk heeft men in deze sluis zinkende stootwillen nodig. Voor de spoorbrug aangekomen blijkt dat als eerstvolgende tijd van draaien 13:13 uur staat aangegeven. Die aanblik trekt een beetje koud op. Is deze morgenstond-goud-in-mond manoeuvre dan toch voor niks geweest ?
Ik zet de scanner (niet praten, maar luisteren, dus) aan op het marifoonkanaal van de brug en probeer nog even een tukje te doen om het slaapgebrek enigszins te compenseren.

Terwijl ik wat lig te doezelen kraakt er na enige tijd een oproep voor de brugwachter uit de scanner. Een ander jacht, dat inmiddels is gearriveerd, wil weten of het waar is van die 13:13 uur. Er blijkt sprake van enige laksigheid bij de N.S., want de eerstvolgende draaitijd is wel degelijk 10:13 uur. Opgelucht dommel ik nog een half uurtje verder.

Na Gouda volgen de bruggen elkaar in regelmatig tempo op en na krap vijf uur varen vanaf Gouda en sinds Willemsdorp ongeveer 25 liter benzine later, vaar ik rond een uur of twee het zuidelijkste deel van de Westeinderplas op. Op enkele meters van een rietkraag, waarboven trouwens met enige regelmaat een paartje Kiekendieven rondscharrelt, gaat het anker eruit. Na wat eten en drinken maak ik de boot zeilklaar.

Op het grootzeil en genua gaat het vervolgens richting de Blauwe Beugel, waar de V-22 van 'de Muisjes' (Peter & Monique Muis, die het hele gebeuren samen met Wim Blankenstijn en Henriette Beckers hebben georganiseerd) voor anker moet liggen, met de Victoire Clubvlag in top.

Redelijk op de gok navigerend wordt de Blauwe beugel (een plasje tussen de Westeinder en de Ringvaart) gevonden. In het midden ligt inderdaad een groepje aan elkaar gebonden boten, waarboven een enorme oranje vlag wappert. Ik zeil er omheen en maak na het strijken van de zeilen aan het vlotje vast.

Ik val met m'n neus in de boter, want de sfeer zit er al lekker in. Buiten mijn eigen boot zijn er nog twee Victoires: de "Vides" van de Muisjes (bouwnr. 1203, bouwjaar 1976) en Robert van Beem van "Prins Heerlijk". De bemanning van deze laatste heeft enige aanhang meegebracht in de vorm van z'n eigen ouders en de vorige eigenaar van de "Prins Heerlijk", die inmiddels met een Sangria vaart, maar kennelijk de nieuwsgierigheid naar de oude boot niet kon bedwingen.

Het gepraat over V-22's neemt direct een aanvang en dit wel dusdanig geanimeerd, dat bijna wordt vergeten dat er om 17:00 uur van het verzamelpunt moet worden vertrokken naar de jachthaven "Vafamil" bij fort Kudelstaart. Daar wachten nog twee andere V-22's en Wim en Henriette met hun Aquamarijn (V-933) ons op.

"Vafamil" blijkt een prettig rustieke jachthaven, waar ruimte genoeg is om in alle rust de havenkom (feitelijk de gracht rondom het oude fort) in te zeilen en daar de zeilen te strijken. Eenmaal aan de wal schud ik allereerst de hand van Wim, die ik eigenlijk al kende van de internet-nieuwsgroep "nl.sport.varen" en vervolgens van nog twee V-22 schippers: Chris Vlaardingerbroek met de "Elan" (bouwjaar 1980) en Bert van de Berge met de "Stiekel" (bouwjaar 1971). Van de Berge is al bijna 30 jaar de eerste eigenaar van de Stiekel.

In totaal levert deze eerste V-22 meeting dus vijf boten op. Geen overweldigend aantal, maar de gezelligheid is er niet minder om.

Na een borrel en een welkomstwoord van Wim, gaan we voor het koud buffet (met soep vooraf en vruchtensalade na) naar de clubruimte van de watersportvereniging. Terwijl we ons een en ander goed laten smaken (met de complimenten aan de organisatie) worden de aan de haven begonnen gesprekken voortgezet. Na het eten drinken we weer koffie bij de boten. Als vertegenwoordiger van het bestuur van de Victorieclub is Frans Spaink aanwezig. Tot diep in de avond (of was het nacht ?) vindt het gebabbel doorgang en misschien is Frans (die niet met de boot is gekomen) wat later naar huis gegaan dan aanvankelijk zijn bedoeling was.


Zondag 11 juni

Vandaag is het wedstrijddag ! Als iedereen na het ontbijt met een mok koffie in de hand, zich rond de organisatiecommissie schaart, wordt duidelijk dat we, al wedstrijdvarend, een tour-de-Westeinder gaan maken. Er staat een zuidwesten wind. We gaan eerst aan de wind naar een eilandje in de uiterste zuidwesthoek van de Westeinderplas. Dit moet van oost naar west worden gerond. Vervolgens gaat het met ruime wind naar het Wijde Gat. Na het Wijde Gat volgt de baan een tijdlang de Ringvaart.
Vanaf de ringvaart steken we, na het passeren van de Blauwe Beugel de jungle van slootjes en eilandjes in, om na het passeren van de Zwet en de Kleine Poel weer terug te komen op de grote plas, ter hoogte van de Kleine Brug, alwaar we het finish-schip (de motorkruiser van de ouders van Robert van Beem) kunnen verwachten.

De start, die om exact twaalf uur moet plaatsvinden, maakt pijnlijk duidelijk dat mijn horloge en dat van de wedstrijdcommissaris niet gelijk lopen. Bovendien heeft ondergetekende kennelijk niet goed op de tijdsignalen van het startschip gelet, want op het moment dat het bij hem 12:00 uur is, klinkt er geen startsignaal en een halve minuut later ook nog niet. Ik kom te dicht bij het startschip en moet een rondje in de verkeerde richting draaien om niet voortijdig over de startlijn te gaan.
Het gebrek aan wedstrijdervaring wreekt zich ! Als eerste is de Prins Heerlijk weg, gevolgd door de Elan van Chris Vlaardingerbroek. De Vides van de Muisjes gaat als derde over de startlijn, ik als vierde. De laatste is Stiekel van Bert van de Berge.

Al snel blijkt dat het volle grootzeil en de Genua van 12 m2 eigenlijk net iets teveel van het goede is. In de vlagen moet af en toe de grootschoot los. Omdat ik alleen vaar en slechts de stuurautomaat heb om te helpen, zie ik er vanaf om alsnog een reef te steken. Ik blijk ten opzichte van de rest wel wat hoger te kunnen lopen, maar ik mis de ballast van iemand in het gangboord aan loefzijde.

Er zijn wat slagen nodig om uiteindelijk het als keerpunt dienende eilandje te bereiken. Daar aangekomen is de volgorde 1e de Prins Heerlijk, 2e de Elan, 3e de Brandaan, 4e de Stiekel en 5e de Vides.

Voor wind wordt het leven eindelijk wat meer ontspannen. De boot kan even op de automaat, waardoor ik gelegenheid heb om de genua op de boom te zetten. Aldus met een melkmeisje varend, loop ik langzaam wat in op de Elan. De Prins Heerlijk die voorop ligt, heeft een spinnaker of een halfwinder gezet en loopt alleen maar verder uit.
Bij de doorsteek naar de ringvaart moet de boom er weer uit en laat ik wat steken vallen. De automaat houdt de zaak niet onder controle en opnieuw moet er een soort van stormrondje worden gedraaid, waardoor de Elan zijn voorsprong weer wat kan vergroten. Gelukkig blijf ik dicht genoeg bij hem om na het binnengaan van het eilanden-en-slootjes-rijk mijn weg te kunnen vinden. Zonder de Elan (die hier zijn thuishaven heeft) als loods was ik er zeker niet uitgekomen.

Dat slootjesgedoe heeft overigens, naast het feit dat je regelmatig in de blakte ligt, nog een nadeel: het is er smal en druk. Zo weet een tegemoet komende motorboot te bewerkstelligen dat ik voor de derde keer die dag een rondje moet draaien, omdat we elkaar tegenkomen op een stukje dat niet breed genoeg is voor ons samen. Chris van de Elan heeft mazzel: hij is de tegenligger op een breder stukje tegengekomen en heeft geen tijd verloren. Ter hoogte van de Kleine Poel blijkt de Stiekel op me te zijn ingelopen. Hij redt 't uiteindelijk niet. In de volgorde waarin we het keerpunt zijn gepasseerd, finishen we ook.

 
schipper
boot
finish-tijd
gevaren tijd
achterstand
1
Robert van Beem Prins Heerlijk
13:55:00
1:55:00
00:00
2
Chris Vlaardingerbroek Elan
14:01:20
2:01:20
06:20
3
Hans Valk Brandaan
14:04:55
2:04:55
09:55
4
Gerard van den Berge Stiekel
14:07:20
2:07:20
12:20
5
Peter Muis Vides
14:12:15
2:12:15
17:15

De prijsuitreiking vindt plaats op een eiland ter hoogte van de Grote Brug. Het is particulier eigendom, maar wordt geheel belangeloos te beschikking gesteld voor dit doel.
Na de prijs voor de 1e en 2e plaats van de wedstrijd, blijkt de organisatie nog een wisseltrofee in petto te hebben, die -verrassing !- aan mij wordt uitgereikt. Uit de begeleidende woorden van Wim wordt niet geheel duidelijk waarom mij deze eer te beurt valt (hier en daar wordt gemompeld dat het de trofee voor de meest ongewassen Victoire-22 is), maar ik aanvaard hem met alle soorten van genoegen. De trofee bestaat uit het kleinste paraplue-ankertje dat ik ooit heb gezien, keurig op een houten voetje gemonteerd, waarop een plaatje met inscriptie.

Na nog een tijdje borrelen en kletsen, waarbij zich nog een V-22 van een locale dame aandient op het eiland, wordt het tijd voor het afsluitende diner. Terwijl Brandaan, Vides, Elan en de Aquamarijn achterblijven bij het eiland, varen we met de Elan van Chris en de Prins Heerlijk van Robert (volledig overbeladen) naar restaurant 'De Zotte Wilg', waar voor ons enkele tafels gereserveerd zijn.
Terwijl Nederland z'n eerste wedstrijd in het EK voetbalt, moet er even op het eten worden gewacht, maar dat mag de pret niet drukken. Aan tafel wordt niet over voetbal, maar over zeilen gepraat. Het wordt een genoeglijke avond.
Nadat we in de schemering zijn teruggevaren naar de boten om te overnachten, wordt er in de langzaam vallende duisternis en onder het genot van een borrel nog wat nagepraat. De nacht is al ruimschoots gevallen als iedereen z'n kooi opzoekt.


Maandag 12 juni

De morgenstond van de 2e pinksterdag heeft betrekkelijk weinig goud in de mond. Er staat een stijve bries uit het zuidwesten en de zon gaat al snel schuil achter een grauw wolkendek.
Ons (tijdens het diner van gisteren heeft mijn vriendin Lia zich bij mij gevoegd) wacht de lange terugreis naar Willemsdorp. Na het bedanken van de organisatiecommissie, een roerend afscheid van de andere deelnemers en benzine halen in Kudelstaart, draaien we om ongeveer 10:00 uur weer de ringvaart op, richting het zuiden. We halen nÚt de spoorbrug bij Gouda van 14:13 uur en na nog een klein stukje zeilen op de Noord, waarbij uiteindelijk toch nog de zon doorbreekt, zijn we rond 19:00 uur weer in Willemsdorp.

Ik ben benieuwd aan wie ik volgend jaar de wisseltrofee kan doorgeven.


Nawoord

Tijdens het afscheidsdiner was Bert van den Berge van de Stiekel onverwachts niet aanwezig. Hij was zeer vermoeid naar huis gegaan. De dag daarna is hij in zijn slaap overleden. Hij beleefde veel plezier aan het weekend. Wij hadden hem graag nog een tijd als clublid in ons midden gehad.

 

CheckStat