BRIEFWISSELING

Euthanasie

 

euthanasie,gevoelens,god,het recht,humaniteit,liefde,menszijn,respect,samenleving,vrijheid, wet.

 

 

 

Naar de Startpagina

 

Help mee om deze site te promoten. Vertel het uw…!

(Adres luidt: http://home.planet.nl/~rwvanes )

 

 

Beste Jan,

 

Zoals je weet is Kazan dood.

Na hem 10 jaar geleden als pup te hebben aangeschaft heeft de dierenarts hem op ons verzoek een spuitje gegeven. Je zult je afvragen waarom ik je hierover schrijf, aangezien dit alleen voor huisgenoten interessant is en voor buitenstaanders, en wel in het bijzonder voor mensen die geen huisdier hebben of gehad hebben, helemaal moeilijk te vatten is dat dit het onderwerp van deze brief kan zijn. Ik weet het, een hond is bij lange na geen menselijk wezen, maar elk menselijk wezen zou toch moeten begrijpen dat een dier wat 10 jaar lang dag en nacht om je heen is en zich volledig op je instelt, naar je luistert en aanvoelt of je vrolijk bent of verdrietig, je bewaakt en met je speelt, een band smeedt die de gevoelens die mensen voor elkaar hebben dicht benadert. Het is in ieder geval voor mij een heel emotioneel gebeuren geweest, met een aantal aspecten waarover ik met je van gedachten wil wisselen. Voor de eerste maal in mijn leven kreeg ik met euthanasie te maken en na de dood met het vraagstuk van trouw en ontrouw.

Het dier was reeds twee jaar ziek en onder behandeling van een dierenarts, na twee weken in de Universiteitskliniek te Utrecht te zijn opgenomen. De klachten waren moeilijk opstaan en een gezwel onder zijn buik. Vele mensen die bij ons op bezoek kwamen waren er gauw mee klaar:  je moet die hond een spuitje laten geven. Nou, dat is me even wat. Overleg met de dierenarts. Deze neemt geen beslissing maar geeft de zekerheid dat het beest absoluut geen pijn heeft. Overleg met de huisgenoten.

Niemand weet er raad mee.

 

Uiteindelijk heb ik de beslissing genomen: geen spuitje. Motief: Hij at goed, bleef alert en had, aangezien wij altijd thuis zijn, veel afleiding en bleef ondanks het moeilijk lopen toch in de weer. Aangezien ikzelf onder dezelfde omstandigheden beslist niet dood had gewild nam ik voor hem dezelfde beslissing. Het dier had goede tijden en wat slechtere, de druk van buitenaf nam toe maar na de verzekering van nog twee dierenartsen dat het dier geen pijn had bleven genoemde motieven van kracht. Eerlijk waar, ik kon me het moment van zijn sterven niet voorstellen en alleen al de gedachte eraan deed mijn keel dichtknijpen.

Ik dacht dat ik zeker het gebeuren in mijn bijzijn niet zou kunnen verdragen en nogmaals, ik kon het me ook niet voorstellen. Tot ik op een nacht wakker werd gemaakt (de hond sliep naast mijn bed) door het hijgen van het dier. Koorts. Bed uit, water gegeven. Kort daarop moest het dier overgeven. Kon zijn plas niet ophouden. Er gebeurde iets wonderlijks: meteen wist ik dat nu het moment genaderd was waarop moest worden ingegrepen. Nu was hij echt ziek en aan zijn ogen kon ik zien dat hij volledig hulpeloos was. En je kan het geloven of niet, maar meteen heb je er vrede mee. 's Ochtends vroeg de dierenarts gebeld, deze kwam direct en Jan je kan het geloven of niet, het koste geen enkele moeite om er bij te blijven.


De dokter gaf hem eerst een spuitje om in te slapen en terwijl Cor en ik bij de hond waren keek hij ons nog eenmaal aan, strekte zijn kop en ging rustig onder zeil. Na enige minuten wachten kreeg hij toen een vloeistof in zijn hart gespoten welke de dood veroorzaakte. Natuurlijk heb je verdriet dat je het dier moet missen, maar zoals gezegd heb je met het hele gebeuren vrede. Onwillekeurig vergelijk je dan de situatie met mensen. Als je hoort wat een afschuwelijk lijden sommige mensen ondergaan, soms maanden lang, vraag je je af waarom dit bij een dier zo prachtig opgelost kan worden en het bij ons tientallen jaren nog moet duren eer dit geaccepteerd wordt. Ik weet nu aan de lijve dat het moment bepalen toch zeker voor een arts niet zo moeilijk moet zijn en de daad zelf is er een van humaniteit.

 

Wat is toch de oorzaak dat euthanasie zo beladen is? Het kan toch niet alleen de godsdienst zijn die de weerstand zo aanwakkert. Schrijf er eens over terug. Toen kwam de vraag over trouw en ontrouw. Ik wilde een andere hond, maar meteen kwam er een schuldgevoel, een gevoel van ontrouw tegenover het dier wat je net was kwijtgeraakt. Deze brief zou te lang worden als we dit thema ook nog zouden doornemen dus dat bewaren wij maar voor de volgende keer. (Heb inmiddels een andere hond).

 

Groetjes,

 

Cees Storm

 

 

Beste Cees,

 

Je zou wensen dat je een hond was, dat er bij ons ook mensen waren die je in alle vriendschap en met respect voor je persoonlijkheid zouden helpen om als een vrij mens te sterven.

 


Echter we zijn geen honden, we zijn beschaafde mensen, in het bezit van een schat aan kennis over de kosmos, de natuur, de materie en onszelf . Maar die paar dingen die we zouden moeten weten, weten we doorgaans niet. Er is nu al jaren een discussie gaande over de vraag of een mens het recht heeft zijn eigen sterven te bepalen. Men vraagt zich zelfs af of jij het recht hebt om te willen sterven wanneer jij dat nodig vindt. En het antwoord op die vragen is steeds al bij voorbaat gegeven: je hebt dat recht niet. Weliswaar geeft de één een genuanceerder antwoord dan de ander, maar het hele verhaal over omstandigheden waaronder je het recht wel hebt of juist niet is het verhaal van moralisten die het voor het zeggen willen hebben. Daarom zie ik het thema van de menselijke vrijheid dan ook als de kern van het zogenaamde euthanasie probleem. Steeds weer kom ik op hetzelfde uit: de mensen gunnen elkaar de vrijheid niet, die ze voor zichzelf zonder enige reserve opeisen. Het bepalen van je eigen sterven is een zaak van vrijheid. Deze vrijheid behoort bij het menszijn, je kan hem er niet af denken. Omdat dit zo is kan je ook nooit vragen of iemand het recht heeft zijn eigen sterven te bepalen. Het heeft namelijk met recht niets te maken. Het is gewoon een feit dat ieder mens zijn eigen sterven bepaalt. Of iemand nu vindt dat hij zijn dood onder helse pijnen gedwee moet afwachten, of dat iemand vindt deze kwelling voor te moeten zijn, steeds neemt hij zelf de beslissing. Dat geldt ook als hij zich overgeeft aan de dokter of de pastoor. Soms kan je zelf niet meer beslissen. Dan moeten anderen die beslissing nemen, maar wat die anderen ook doen: er moet besloten worden. Dit alles betekent dat het niet van het menszijn af te denken is dat je over je eigen sterven beslist. De vraag naar het recht is dus een onzinnige vraag, maar hij is wel verklaarbaar, omdat anderen voortdurend onrechtmatig het recht opeisen over jou te beslissen. Hun zogenaamde recht is puur onrecht: zolang andere mensen zich met jouw sterven bemoeien is er in de samenleving een groot onrecht. Dat ze dit in de verte ook wel aanvoelen blijkt uit het feit dat ze hun onrechtmatig verworven recht met allerlei morele smoesjes proberen te rechtvaardigen. Het mooiste smoesje is natuurlijk het verhaal dat god het zo wil: het leven ligt in gods handen en daar mag jij het niet uithalen. Maar dat verhaaltje is tegenwoordig al te doorzichtig geworden, je kunt het beter op de deskundigen gooien - die gaan thans over jouw sterven. En als die er ook niet uit komen? Dan is er altijd nog je familie! Het is een veelzeggend rijtje: god, deskundige en familie, precies drie grootheden die je aan handen en voeten binden, zonder dat jij er aan te pas komt. Het zijn zaken waarmee je niet leeft. Je leeft met je vrienden, met de mensen die met je meegaan door het leven. En ik vind dan ook dat die vrienden wel de beslissing over je sterven mogen nemen als jij zelf niet meer kan. Maar die vrienden komen nou juist in geen enkele regeling voor. Allicht niet, want zij behoren tot jouw eigen vrije leven. Een vriend kan je niet opgedrongen worden.

 

Vriendschap, of zo je wilt liefde, valt buiten het machtsterrein en kan dus niet in regelingen of wetten gevangen worden. Daarom wil men niet dat de liefde de maat is. En zo vervalt de enige werkelijke verantwoordelijkheid die mensen voor elkaar hebben, om plaats te maken voor de schijnverantwoordelijkheid van de macht. Het zoeken naar een zogenaamde regeling inzake euthanasie is in feite het zoeken naar aanvaardbare of verkoopbare argumenten, om voort te kunnen gaan jou de vrijheid om over je eigen sterven te beslissen te ontnemen.

 

Iets anders kan ik er niet van maken. En daarom is er voor mij maar één regeling mogelijk, namelijk géén regeling. Die autoritaire wet van 100 jaar geleden moet zonder meer geschrapt worden. Ik maak het, eventueel samen met mijn vrienden, zelf wel uit. Een arts heb ik daarbij ook niet nodig zolang ik nog zelf kan beslissen. Als dat niet meer het geval is kan hij mijn vrienden op de hoogte brengen van mijn toestand, zodat zij dan voor mij een besluit kunnen nemen. Zoals ik het uiteraard ook voor hen zal doen. Zo zie ik deze zaak in grote lijnen, maar misschien kunnen we er nog eens op terugkomen.

 

Groeten,

Jan Vis

No. 153 - februari 1985

 

Bovenstaande tekst is geschreven:

Door Jan Vis, filosoof.

Zijn e-mail adres luidt: ....

Web pagina: ….

Artikel werd geplaatst in de uitgave "IN NIETS NEUTRAAL" No.153 – februari 1985 van De Vrije Gedachte te Rotterdam.

Aangezien de filosofie er niet is voor enkele bevoorrechten, maar juist voor alle mensen, is het citeren uit dit artikel zonder meer toegestaan.

Bronvermelding wordt echter wel op prijs gesteld.

 

Naar de Startpagina

 

 

 

 

website analysis
website analysis

website analysis
online hit counter